ویرایش‌ها

برنامه های خود داشتند. شرایط سیاسی حاکم بر منطقه و عدم انسجام نیروهای مسلح ایران، متأثر از انقلاب نوپای اسلامی، اشغال خرمشهر را برای آنان بسیار آسان جلوه می‌داد. برای همین، نیرویی به استعداد تنها یک گردان مأمور اشغال خرمشهر شد. اما خرمشهر با دستهای خالی و تنها با تکیه بر اراده های پولادین جمعی معدود، 34 روز مقاومت کرد و در پایان نه با یک گردان، بلکه با هجوم یک لشکر لشگر به اسارت درآمد. همین وقفه 34 روزه بود که فرماندهان عراقی را در ادامه گامهای بعدی دچار تردید نمود. این تردید آنگاه جدی‌تر شد که دریافتند تمام این کابوس 34 روزه را گروه معدودی زن و مرد رقم زده اند که قریب به اتفاق آنان غیر نظامی بوده و کمترین آشنایی با کاربرد سلاحهای سبک نیز نداشته‌اند.

احمد رسول الفرطوسی در آن روز گرم به کارهای عجیب و قریب خود ادامه می‌داد و هیچ توجهی به عکس العمل ها نداشت. یکبار وقتی من از او سوال کردم: چه می‌کنی؟ این خانه‌ها مسکونی است. در جواب گفت: جناب سروان، فرمانده لشکر لشگر به من دستور داده است و من نمی‌توانم دستور دیگری اجرا کنم.

گفت: جناب سروان اگر از ترس زندان نبود، جوابت را می‌دادم و با تو غیر مودبانه سخن می‌گفتم.نزد فرمانده لشکر لشگر رفتم و جزئیات را برایش بازگو کردم.

بلدوزر را خاموش و در گوشه ای آن را متوقف کرد و با یکی از خود روها عازم قرار گاه لشکر لشگر شد.نیم ساعت بعد مکالمه زیر با من انجام شد:

در همان روز خانم جوان دیگری را که الهام نام داشت به قرار گاه لشکر لشگر آوردند. فرمانده لشکر لشگر سر تیپ صلاح العلی او را دید. دستور داد او را به حضورش ببرند. از او پرسید اینجا چه می‌کنی؟خانم گفت:می‌خواستند به من تجاوز کنند اما من مقاومت کردم به همین خاطر؛ مرا به اینجا آورده‌اند.

فرمانده با صدای بلند خندید، در آن هنگام کاملا مست بود. به سوی آن خانم آمد و گفت: شما چه زیبا هستید! او قصد تعدی به این خانم را داشت، اما به فرمانده اطلاع دادند که نزدیکان این خانم پشت در قرار گاه جمع شده‌اند. فرمانده گفت: لعنت بر آن‌ها! و آن خانم را رها کرد. آن خانم سراسیمه از قرار گاه خارج شد و خود را به دامن پدرش انداخت و گفت: پدر آنها می‌خواستند به ناموس تو تجاوز کنند. چشمان پدر از حدقه بیرون آمد و با صدای بلند به فرمانده ناسزا گفت. در این هنگام افراد محافظ او را دستگیر کردند و دست بسته تحویل استخبارات لشکر لشگر دادند. اما خانم الهام به خانه‌اش برگشت، در حالی که مغرورانه خاطر جمع شده بود که مقاومتش در قبال دشمنان موفقیت آمیز بوده است. واقعیت امر هم این گونه بود؛ مبارزه و مقاومت او، دشمنانش را تحت تاثیر قرار داد و آن‌ها را وادار کرد که از وی دست بکشند.

هنگامی که رهبری احساس کرد که اهالی خرمشهر در میان ما ایجاد خطر می‌کنند، دستورات محرمانه ای به فرمانده لشکرها لشگرها و تیپ‌ها صادر کرد و اعلام کرد از طریق ترور های محرمانه این گونه افراد را از میان بردارند. از این رو هر شب سرهنگ دوم ستاد عزیز العلی با تعدادی سرباز برای دستگیری هر فرد خرمشهری مشکوک عازم می‌شد. آنگاه این شخص یا اشخاصی دیگر به دور از چشم اهالی برای نجات از این وضعیت به سوی واحدهای ایرانی فرار کردند یا به داخل ایران باز گشتند.

کامیون ایفا به سوی شهر بغداد حرکت کرد. ایستگاه های بازرسی و کنترل در طول راه به ظاهر مخالفت می‌کردند، اما من می‌گفتم که: جناب فرمانده لشکر لشگر این اجازه را به من داده است. یکی از مسئولان منزل به من گفت: جناب سروان این کار نوعی شوخی است، هر چه دوست دارید ببرید، شهر مال خودتان است و این کالاها به مردم عراق تعلق دارد.

در منطقه النشوه و در ایستگاه بازرسی و کنترل، مسئول ایستگاه خواستار بازرسی از کالاها و ارزش آن‌ها شد و سوالاتی را مطرح کرد. در همین هنگام فرمانده لشکر لشگر که با تعدادی از محافظانش از آنجا رد می‌شدند به مسئول بازرسی گفت: به این کامیون اجازه بدهید برود. با صدای بلند گفتم: جناب فرمانده خیلی ممنونم، جناب سرهنگ عزیز العلی شخصا به من اجازه خارج کردن این وسایل را داده‌اند.

این سخنان فرمانده لشکر لشگر و دیدگاه او بود. سربازان و زیر دستان هم که به آن‌ها این گونه چراغ سبز نشان داده می‌شد، دست به هر کاری می‌زدند.

جناب فرمانده تیپ در حالی که این سخنان را به زبان می‌آورد که بنا به گفته خودش نه تنها هیچ شک و تردیدی نسبت به آن‌ها نداشت، بلکه به این گفته‌ها یقین کامل داشت. حتی برای این گفته های خود از سخنان فرماندهان لشکرها لشگرها و تیپ‌ها شاهد می‌آورد.

او گفت: شنیدم فرمانده لشکر لشگر دوم گفته است. اگر ایرانی‌های طالب خرمشهر با تمام ارتش‌های دنیا هم جمع بشوند قادر به این کار نخواهند بود. خرمشهر یک شهر عربی است و به پیکره عربی بازگشته است. سر لشکر لشگر سعدی النعیمی فرمانده محور جنوب نیز در یک جلسه محرمانه در خرمشهر گفته است: آنها می‌خواهند خرمشهر را از ما بگیرند. ما دنیا را به آتش خواهیم کشید. دریایی از خون به راه می‌اندازیم و آن‌ها را در این دریا غرق خواهیم کرد. ما باید از شرافت عربی در خرمشهر دفاع کنیم، هر انسانی که خونش را برای خرمشهر تقدیم نکند، نه شرف دارد، نه غیرت و نه ناموس. آمادگی هلی دفاعی ما در محمره افق روشنی را در مقابل ما پدید می‌سازد. ما این شهر را به بزرگ‌ترین زراد خانه خاورمیانه از نظر سلاح و مهمات، غذا و دیگر وسایل تبدیل کرده‌ایم. از محاصره و از مرگ در صورتی که ما حمله کردیم و یا آن‌ها حمله کردند – نترسید! امروز روز مبارزه بزرگ تاریخ است و مبارزه بزرگ تاریخ است. مبارزه ای که در سایه آن سرنوشت امت عربی رقم خواهد خورد.

با خونسردی جواب داد: زیر شکنجه از دنیا رفتند، اما به هیچ وجه چیزی اعتراف نکردند. سر لشکر لشگر فاضل به راک مدیر سازمان امنیت گفت: مردن برای شما بهتر است از زندگی در فضایی که سرشار از آزادی و دمکراسی است!

در آن شب سر لشکر لشگر ستاد اسماعیل تایه النعیمی (ابوشهید) درباره آینده و آنچه در دل رهبری می‌گذشت، سخن می‌گفت. او چنین آغاز کرد:

اسماعیل النعیمی در پاسخ گفت: این همان مساله ای است که ما می‌خواهیم به آن دست بیابیم. ما چه باید بکنیم؟ در واقع در جلسه محرمانه ای که در تاریخ 5/7/ 1980 در ساختمان وزارت دفاع تشکیل شد حضرت رئیس جمهور فرمودند: باید شر فارس‌ها را از خود دور کنیم، لازم است آن‌ها را از مرزها دور سازیم و گر نه نیروهای آنها به میدان «سعد و ام البرون» در بصره خواهند رسید. در ادامه صلاح العلی فرمانده لشکر لشگر سوم اظهار داشت: سرورم ما با یک اشاره حزب و انقلاب آن‌ها را تا اطراف تهران دنبال خواهیم کرد. آنگاه النعیمی سخنان خود را چنین تکمیل کرد: آفرین بر شما!

فرمانده نیروهای قادسیه، سر لشکر لشگر النعیمی در ادامه این گونه سخن گفت: طی گذشت زمان لحظات ویژه ای وجود دارد. آنچه برای ما اهمیت دارد این است که همچنان سر بلند باقی بمانیم. ما از رهبری استدعا داریم دستور آزاد سازی اراضی غصب شده مان در تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی و خرمشهر و شط العرب اروندرود را صادر کنند. جناب وزیر! وقت آن فرا رسیده که سرزمین‌هایمان و سرزمین عربی را از سلطه فارس‌ها آزاد کنیم. به ما اجازه بدهید تا از آن‌ها انتقام بگیریم. تقاضا دارم به اطلاع حضرت رئیس جمهور برسانید که افسران و سربازانش کاملا آمادگی دارند تا وظایف و ماموریت های محوله را انجام دهند.

من فرمانده گروهان سوم تانک لشکر لشگر سوم بودم. در واقع لشکر لشگر سوم یکی از لشکرهای لشگرهای طلایی ارتش عراق به حساب می‌آمد. من از فرمانده لشکر لشگر سوال کردم: آیا عملیات آغاز شده است؟

فرمانده لشکر لشگر دستور داد افراد غیر نظامی را با تانک هدف قرار دهند. ما ادعای بندگی و عبودیت می‌کنیم اما در پشت سر خود شمشیر های زهر آلودی برای ضربه زدن به مردم بی گناه مخفی کرده‌ایم. به راننده گفتم: همین جا توقف کن، تیر اندازی نکن.

پس از لحظه ای بی سیم چی آمد و گفتم جناب سرهنگ، جناب فرمانده لشکر لشگر می‌گویند چرا دستور توقف دادید؟ دچار وحشت شدم جوابی نداشتم که بگویم و فقط گفتم: مجددا تیر اندازی را آغاز می‌کنیم.

به خاطر دارم که سر گرد اسماعیل مخلص الدیلیمی فرمانده گردان اول لشکر لشگر سوم شدیدا تحت تاثیر ارزشهای حزبی بود و از طرفداران سر سخت آن به حساب می‌آمد. نامبرده با تانک به سوی آن پیرمرد بزرگوار رفت. پیرمرد خواست از این وضعیت نجات پیدا کند. و با قدرت هر چه تمام شروع به دویدن کرد، اما نتوانست و بر روی زمین افتاد و شروع به غلتیدن کرد. صدای فریاد او صفیر گلوله‌ها را شکافت. در این هنگام تانک پیکر شریف او را بلعید و آن پیر مرد آزاده به مشتی گوشت و خون چسبیده به زمین تبدیل شد.

جواب داد: جناب سرهنگ جناب فرمانده لشکر لشگر دستور تخریب همه ساختمان‌های واقع در این خطه را صادر کرده‌اند.