ویرایش‌ها

روزها سپری می شد وجنگ ایران و عراق نیز رفته رفته شدید تر می شد وروز به روز بر تعداد شهدای وطن افزوده می شد شهید وقتی خبر شهادت جوانان وطن را می شنید پریشان حال می شد وسعی می کرد هر چه سریعتر به یاری آنان بشتابد تا این که وقت اعزام به خدمت ایاز شاهی فرا رسید وایاز آماده اعزام به خدمت می شود همیشه به خانواده دلداری می داد که چنانچه من شهید شدم به هیچ وجه خودتان را نگران نکنید که شهادت من مایه افتخار خانواده ام می باشد از دوستان یتیم خود خداحافظی کرد وراهی آموزش خدمت سربازی به پیرانشهر شد بعد از دیدن آموزش نظامی در آنجا مشغول جنگ شده بودند البته شدت جنگ هنوز در محل خدمت آنها زیاد نبوده وفقط به حالت آماده باش به سر می برند دوران خدمت هم روز به روز سپری می شد شهید هر چند ماه یکی بار به مرخصی می آمد ودر هر بار آمدن کارهایی را که در جبهه کرده بود رابرای خانواده باز گو می کرد که یکی از این کارها این بود که یک روز جلوی چادرشان در حال تمرین تکواندو بوده وفرماندهشان او را در حین بازی تکواندودیده بود به خاطر چابکی شهید، وی را مسئول حفاظت از جان خود کرده بود. بالاخره یک روز که به مرخصی آمده بود در خانه نشسته ومشغول گوش دادن رادیو بود که خاطرش متوجه می شود که حال شهید پریشان شد علت را از ایاز جویا شده که شهید جواب می دهد در پیرانشهر هم جنگ شروع شده واحتمال دارد که من هم شهید بشوم ودوباره شما را نبینم گویا به ایاز آشکار شده بود که این بار شهید می شود به همین علت با همه خویشاوندان خداحافظی کرد وبه جبهه اعزام شد ودر نهایت بعد از ده روز جنگ رویارو با دشمن در تاریخ ( 28/03/1361 ) بیشت و هشتم خرداد سال 1361 در اثر انفجار مین که توسط دشمن در مناطق جنگی پیرانشهر جاسازی شده بود از ناحیه شکم وضربه ای که بر سر او وارد می شود به درجه والای شهادت نایل می شود که دوست دوران سربازی ناصراسرافیلی پیکر خون آلود شهید را بر می گرداند. بدین ترتیب ستاره درخشان شهید ایاز ( ایازعلی شاهی ) نیزبه جمع ستارگان خاموش روزگار می پیوندد.

عین وصیت نامه سیدالشهدا ایاز علی شاهی در جبهه غرب

پس از سلام واحوال پرسی امید است همگی سلامت بوده باشید وهمیشه شاد وخندان باشید: برادر جان نامه ای که ارسال کرده بودید بدستم در هنگام ظهر درست در موقع ناهار رسید: من نیز ناهار نخورده اول نامه شما را خوانده بعد ناهار خود را صرف کردم. برادر جان: برادرم خدیرعلی شاهی در نامه اش از من گلایه کرده بود که چرا به پدر ومادرم نامه نمی نویسید برادرجان علی عزیز من به نامه می نویسم که شاید اگر به خدیرعلی شاهی بنویسیم ناراحت باشد ولی شما می نویسیم ومی دانم که ناراحت نمی شوید برادر جان علی عزیز به مادر بگوئید من اول به امید خدا ودوم به امید به شما پدرومادرم زنده هستم. بگو به من به خبر خدا وشما پدرومادرم امیدی ندارم واز من گلایه نکنید ومن بخدمت پدرومادرم آخرین می گویم وبمادرم بگوئید همیشه هنگام نماز خواندن ما سربازان اسلام را همیشه دعا کند تا ما از این جنگ وسنگر سلامت در بیابیم. مادر عزیز نگران من نباشید وای مادر مهربان بدان که گریه کردن کار ما را درست نمیکند بلکه ما به دعا کردن شما احتیاج داریم ودعا کن که راه کربلا وبا دست اسلام وسربازانش با شود. وبدانید که تا راه کربلا باز نشده من از این جا نخواهم آمد.

ای پدرومادر مهربان من از این سنگر به شماها آفرین می گویم که مرا بزرگ کرده وبه این سربازی یعنی جنگ اسلام برعلیه کفر فرستاده اید وبمن یاد دادی که تا امروز برای پیروزی اسلام و آب وخاک وطنم جنگ کنم. وای مادر بدان آن شیری را که بمن داده اید نتیجه آن است که من در این سنگر می جنگم.

برادر جان علی عزیز خواهش می کنم این وصیت نامه مرا در پیش پدر ومادر خوانده تا آنها نیز ناراحت نباشند و سلام مرا به عموم خانواده وتمام دوستان وفامیلها برسانید. دیگر عرضی ندارم.

تاریخ ارسال نامه 11/12/1359 برادرت ایازعلی شاهی

ونیز در نامه دیگری در تاریخ 15/11/1359 ارسال کرده می نویسد: