ویرایش‌ها

همرزمش درباره او مى‏ گويد: «بى تكلّف و فروتن بود؛ با تواضع و مهربانى با افراد برخورد مى‏ كرد؛ دوست داشت براى ديگران كارى انجام دهد، نه اينكه كارش را به گردن ديگران بيندازد.»

شهيد نيك سير در بيست و شش سالگى از خانم طيبه سليمانى ‏فر خواستگارى كرد كه مدّت نُه ماه با يكديگر نامزد بودند. همسرش درباره او مى ‏گويد: «با والدين خودش و با خانواده من رابطه‏اى صميمانه و توأم با احترام داشت. چندروزى كه در منزل ما بود، هر وقت پدر يا مادر از اتاق بيرون مى ‏رفتند و دوباره برمى‏ گشتند جلوى پايشان بلند مى ‏شد. حتّى اگر اين امر ده ها مرتبه تكرار مى ‏شد. هميشه او به كوچك ‏تر و بزرگ ‏تر از خودش احترام مى‏گذاشت و مى‏گفت: كوچك ‏ترها كمتر از ما گناه كرده اند و بزرگ‏ترها بيشتر از ما عبادت كرده‏اند. هرگاه از جبهه تلفن مى ‏زد، مى‏گفت: يك حديث شما بگو و يك حديث من مى ‏گويم او از چنان ايمانى برخوردار بود كه حتّى مى ‏خواست همان مدّت كوتاه احوالپرسى تلفنى هم، يك بار دينى و مذهبى داشته باشد. يك بار در جبهه خط را گم مى‏كند و در محاصره دشمن قرار مى ‏گيرد - به طورى كه احتمال اسارت ايشان مى ‏رفت - در اين لحظه به خدا متوسّل مى‏شود و مى‏گويد: خدايا، من نه دوست دارم اسير شوم و نه به حادثه ديگرى از بين بروم، بلكه من شهادت را دوست دارم. فقط فرصتى به من بده تا به مشهد برگردم؛ همسرم را عقد كنم؛ كامل بشوم و بعد به شهادت برسم.» او از آن مهلكه نجات مى‏ يابد، به مشهد مى ‏آيد، همسرش را به خانه مى ‏برد و يك هفته بعد به جبهه باز مى ‏گردد.