مادرش درباره خصوصيات اين دوره از زندگى او مى گويد: در پانزده تا هيجده سالگى از نظر اخلاقى، عصبى مزاج بود و بعضى وقتها مجبور بوديم كه حرفهاى او را گوش كنيم. نسبت به انجام آنچه كه مى خواست حساس بود و در غير اين صورت عصبانى مى شد. به افراد خانواده و به برادران و خواهران خود علاقه مند بود و با همسايه ها گرم بود و مخصوصاً با بچه هاى محل دوست بود و با آنان بازى مى كرد. در ايام زمستان براى تامين مخارج زندگى به صيد ماهى از رودخانه و يا دريا مى پرداخت و ماهيها را در بازار مى فروخت. گاهى اوقات براى جمع آورى هيزم به جنگل مى رفت و با سختى و مرارت فراوان هيزم جمع آورى مى كرد.
كيانى در 2 تير 1354 به خدمت سربازى رفت. دوره آموزشى را در بيرجند گذراند و سپس به خرم آباد اعزام شد. در دوران خدمت سربازى از سوى ارتش شاهنشاهى براى مبارزه با چريك هاى [[جنگ ظفار |ظفار]] به عمان اعزام شد. پس از بازگشت به كشور، دوره سربازى را در 2 تير 1356 به پايان رساند. . بعد از مدتى با يكى از دخترهاى فاميل كه در رشت زندگى مى كردند، ازدواج كرد. مراسم عقد و ازدواج در روستاى ولاغوز كردكوى برگزار و او به همراه همسرش - نرگسخاتون كيانى - روانه رشت شدند. آنها در منزل پدرى خانم به مدت شش ماه ساكن بودند كه انقلاب اسلامى ايران به رهبرى امام خمينى آغاز شد. در اين شرايط، به دليل بروز ركود امور ساختمانى، تقى به كردكوى باز گشت و در اين شهر در فعاليتهاى انقلابى شركت كرد. مادرش مىگويد:
وقتى كه حمزه طيبى به دست ژاندارمرى رژيم شاه به شهادت رسيد او جوانان را براى انتقام از خون آن شهيد تحريك و تشويق كرد و بالاخره با كشتن يك سرباز طاغوت انتقام خون او را گرفتند. تقى در اين زمان بيشتر در خدمت انقلاب بود و زندگى را از طريق صيادى و بنايى مى گذراند.