محمدرضا ریاحی نبی، فرزند ابوالقاسم و عصمت جریانی ، در [[بیست و هفتم شهریور ماه سال 1341 ]] در [[اصفهان ]] به دنیا آمد تولد او مصادف با شهادت [[امام جعفر صادق (ع) ]] بود.
بعد از پشت سرگذاشتن دوره ابتدایی، دوره راهنمایی را در مدرسه احمدیه تمام کرد. همزمان با جریانات انقلاب فعالانه در صحنه سیاسی حضور داشت و تعدادی کوکتل مولوتف درست کرد. در تحصن و اعتصاباتی که در خانه [[آیت الله خادمی ]] برگزار می شد، حضور داشت.
ایشان در [[بسیج ]] مدارس نقش فعالی داشت. به عنوان مربی عقیدتی و اخلاق در [[بسیج ]] فعالیت می کرد و کلاس آموزش [[قرآن ]] برقرار می نمود.
محمد اوایل جنگ در کارهای فرهنگی فعالیت می کرد و اولین بار در 18 سالگی از طریق [[بسیج ]] به عنوان یک نیروی فرهنگی عازم [[کردستان ]] شد. چون احساس تکلیف می کرد و پیرو امام بود و از ایشان الگو می گرفت.
بعد از اینکه جنگ در جنوب بیشترین داوطلب را می خواست، محمدرضا به منطقه م[[نطقه جنوب ]] اعزام شد و از آنجا وارد کارهای رزمی و نظامی شد.
در طول [[عملیات فتح المبین ]] ایشان- که یک نیروی گروهان بود - به عنوان فرمانده دسته و سپس به عنوان معاون گردان انجام وظیفه می کرد.
ایشان در بیشتر عملیات ها شرکت فعال داشت، از جمله [[فتح المبین، المبین]] ، [[رمضان ]] و [محرم ]] ، [[بیت المقدس ]] و [[عملیات والفجر 2 ]] که بیشتر به عنوان فرمانده گردان خدمت کرد.
محمدرضا در [[عملیات محرم ]] و رمضان، [[رمضان]] ، 2 بار مجروح شد . یک بار در تبریز بستری بود و بار دوم بر اثر اصابت تیر به ناحیه پا دچار شکستگی شد و دچار موج گرفتگی گردید و در بیمارستان شریعتی [[اصفهان ]] بستری شد و حدود یک ماه طول کشید تا بهبود یافت.
محمدرضا در تاریخ [[62/5/14 ]] در [[منطقه حاج عمران ]] به شهادت رسید. تا 18 روز جنازه اش زیر آتش دشمن بود.