ویرایش‌ها

معرفی [[شهید ]] [[یدالله صبور]]

یدالله خردسال،كمبود عاطفي ناشي از فقدان پدر را در فضاي خانه حس ‌مي‌كرد، اما روحیه‌ی قوی و پشتکار فراوانش از او هم محصّلي تلاش‌گر و هم نانوايی سخت‌كوش ساخت. او با وجود سنّ کم و در جامعه‌ای که روز به روز بيش‌تر به سوی فساد سوق داده می‌شد، قلب و روحش را با حضور فعّال در جلسات قرآن مساجد محفوظ و مصون می‌داشت. یکی از آن جلسات، به همّت [[شهید «عزیز صفری» ]] تشکیل شده بود. در آن زمان که مصادف با ده سالگي يدالله بود ،‌شهيد صفري تحت تعقیب ساواک قرار داشت و پس از مدّتي که این جلسة قرآن به‌دست ساواک تعطیل شد، یدالله ده ساله، حضور فعّالش را در دیگر جلسات این‌چنینی در مساجد و … كم‌رنگ نکرد. با شروع تظاهرات و گرم شدن تنور انقلاب، نه تنها عضو ثابت راهپیمايی ها بود، بلکه با بیان رسایش دوستان و هم‌سن‌و‌سالانش را نیز به این کار تشویق و ترغیب می‌کرد. در سال‌های دبیرستان، او از بنيان‌گذاران انجمن اسلامی دبیرستان آیت الله طالقانی بود. حالا دیگر یدالله چهره‌ی شناخته‌ی شده‌ی این انجمن و بحث‌ها بود و مخالفت‌هایش با معلّمان و مسئولین، زبان‌زد همگان شده بود.

با شروع جنگ تحمیلی، یدالله به میدان رزم شتافت و در مقاومتی جانانه و مثال‌زدني براي جلوگیری از سقوط خرمشهر، [[خرمشهر]]، از جان مایه گذاشت و سرانجام نیز به مدد الهی به‌طور معجزه‌آسايي از مرگ و اسارت نجات یافت. او که به‌شدّت مجروح شده بود، مدّتي در بیمارستان از فضای جبهه دور ماند، ولي بلافاصله پس از ترخیص از بیمارستان، به اتّفاق دوستانش و [[شهید «حسین علم الهدی» ]] به نحو بسیار مؤثّري در [[عملیات «هویزه» ]] شرکت جست و از معدود نیروهایی بود که از میان مزدوران عراقی گذشته و به نیروهای خودی پیوست.

و سرانجام يدالله صبور در [[۱۹ دی ماه ۶۵ ]] ،در [[عملیات کربلای پنج ]] در حالی که [[معاون طرح و عملیات لشکر ۴۲ قدر ]] بود، در خطوط مقدّم جبهه به [[شهادت ]] رسید.