ویرایش‌ها

به روستای [[بردیه]] رسیدید سمت راست جاده مضیف زیبایی که سلیقه خوبی در ساخت آن به کار رفته است نظر تو را جلب می‌کند. از این روستا که گذر کردی [[دهلاویه]] جلوی راه تو است و از آنجا به [[الوان]] و [[عبدالخان]] و [[شوش]] هم می‌توانی بروی. فاصله زمینی جنوبی‌ترین نقطه منطقه تا شهر [[بستان]] ، تقریبا ۵ کیلومتر و تا شهر [[سوسنگر]] ۴۰ کیلومتر می‌باشد. مقصد ما منطقه شکار ممنوع [[ام‌الدبس]] و [[میشداغ]] است. منطقه وسیع آنجا مانع از آن می‌شود تا همه منطقه را ببینیم. از محلی‌ها درباره وجه تسمیه [[ام‌الدبس]] می‌پرسم که می‌گویند معنی آن مادر شیره خرما می‌شود.

با گذر از جاده میانی جنگل‌های [[ام‌الدبس]]، ام‌الدبس، به رشته تپه‌هایی می‌رسیم که به میشداغ معروف هستند. از تپه که بالا می‌رویم در پشت سرمان منطقه پوشیده از تپه‌های رملی و هزاران درخت متراکم را تا دور دست برانداز می‌کنیم. با عبور از ارتفاعات میشداغ دشتی که بخش از آن باقی مانده جنگل‌های [[ام‌الدبس]] است با روستایی به همین نام در مقابلمان نمایان می‌شود.

از اهالی سراغ عشایر [[ام‌الدبس]] ام الدبس را می‌گیریم که سمت راست جاده را نشانمان می‌دهند. جاده خاکی را گرفته و در مسیر مزارع به سمت شرق می‌رویم. از دور چند خانه گلی مخروبه دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که هیچ کسی آنجا زندگی نمی‌کند اما نزدیک که می‌شویم گله گوسفندان را می‌بینیم. چوپانانشان هم در کنارشان قرار دارد. لابه لای خانه‌های گلی، سیاه چادرهایی برپا است. سگ‌های نگهبان گله، به سراغمان می‌آیند. می‌ایستیم. از دور صاحبشان حدفی می‌زند تا این نگهبانان وفادار از ما دور شوند. جوانان و بزرگسالان خسته از یک روز کاری خود در حال بردن احشام خود به طویله هستند. مادر و دختری دبه‌های آب را سوار بر خر کرده تا از جایی در همین حوالی آب بیاورند.1<ref>[http://%20%20%20http://www.taryana.ir/%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D8%A8%D8%B3%D8%8C-%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B4%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86 سایت تاریانا]</ref>