آنان كه در راه خدا پیكار كردهاند و كشته شدهاند مرده مپندارید بلكه آنان زندهاند و در نزد پروردگارشان روزى مىخورند .
اینجانب مصطفى عبدالله پور وصیت نامه خود را با علم و آگاهى مىنویسم و راهى را كه انتخاب نمودهام با ایمان به خداوند لا یزال و قلبى آكنده از عشق به جهاد در راه الله در مقابل خصم كافران چون كوه محكم و استوار ایستادم و دین خدا را یارى كردم تا بتوانم در روز قیامت از جمله امتى سرافراز باشم كه خداوند تبارك و تعالى مرا یارى كند چون این وعده حق است و از دوستداران خود قرار دهد بهتر ی ن توشهاى كه مىتوانستم در چنین زمانى از این جهان انقلاب فانى برگیرم همین راهى است كه مىخواهم بروم چه خوش گفته بود شهیدى كه در اوایل انقلاب اسلامى به [[شهادت ]] رسید گفت: وقتى به فیض شهادت نائل آمدم مرا در تابوت سیاهى بگذار ی د بگذارید تا بدانند س ی ه سیه بخت بودهام، چشمانم را باز بگذارید تا بدانند چشم براه بودهام، دستانم را به در آورید تا بدانند چیزى با خود نبردهام و بالاخره تكه یخى بر روى مزارم بگذارید تا با طلوع خورشید بر مزارم بجاى یار بگرید، باید بگویم كه من یار و غمخوار خود را شناختهام و آرزوى رسیدن به او را دارم و اگر چنین سعادتى نصیبم گردد باید بگویم :
هیچ دلدارى چو یارم حسن روز افزون ندارد حسن روز افزون یارم را مه گردون ندارد .