ویرایش‌ها

محل آرامگاه : تهران - بهشت زهرا

از بدو تولد كه خداوند او را به ما داد، بچه‌ای آرام و دوست داشتنی و تنها پسر خانواده بود. در سن 7 سالگی به مدرسه رفت و در مدت تحصیل به گفته معلمین و دبیران، دانش‌آموز بسیار منظم و مودبی بود. تا این كه سال1357 فرا رسید حدوداً اواسط سال بود كه اعلامیه‌های امام یكی پس از دیگری در مساجد و تكایا به دستمان می‌رسید و با دوستان انقلابیش از جمله شهید ماشاءاله میرزایی، شهید عباس حاج اسماعیل بیگی، شهید نعمت اله شمس نوری و... اعلامیه‌های امام را فتوكپی كرده و سپس آنها را مخفیانه پخش می‌كردند.

تا این كه به لطف خدا و به رهبری امام كبیرمان در 22 بهمن همان سال انقلاب پیروز شد. پس از پیروزی انقلاب باز هم عبدالله دست بردار نبود، مرتب در مسجد محل، شب و روز به فعالیت می‌پرداخت. حتی شب ها به پاسداری از مسجد و خیابان محله و روزها هم به تحصیل، پس از این كه درسش را تمام كرد به خدمت سربازی رفت و پس از دوران آموزشی از شیراز به جبهه رفت. نمی‌دانید چه قدر خوشحال بود كه به جبهه رفته، در نامه‌هایش می‌نوشت هر كه می‌خواهد خدا را بهتر بشناسد باید به جبهه بیاید و من هم آن قدر در جبهه می‌جنگم و از خاك میهن اسلامی دفاع می‌كنم تا به پیروزی نهایی برسیم.

البته او در بسیاری از حملات شركت داشت از آن جمله حمله به جاده اهواز خونین شهر در تاریخ، 1361/06/10 ساعت 11 صبح جمعه بر اثر تركش خمپاره به بیمارستان اعزام و بستری شد و سرانجام در تاريخ، 1361/07/20 در جبهه سومار با حمله مسلم ابن عقیل به شهادت رسید و بالاخره راهی را كه انتخاب كرده بود به پایان رسانید.

به نام خداوند یكتا خالق مخلوقات و درود به رهبر انقلاب امام خمینی. ای مادر و پدر مهربان و ارجمندم، از شما عزیزانم تقاضای حقیرانه دارم كه سلام مرا بپذیرید و دیگر این كه حلالم كنید كه خداوند این سعادت بزرگ را به شما عزیزان ارزانی داد باید سربلند و سرافراز باشید. شما ای خواهرانم، افتخار كنید كه برادرتان به چنین درجه رفیعی نائل گشته است. خواهش دارم كه قدر یكدیگر را بدانید. مادرم و پدرم و خواهرانم، وظیفه شرعی خودم به من اجازه داد تا جلو این مزدوران و طرفدارانش بایستم و تا آخرین لحظه مقاومت كنم، اگر شهید شدم این آرزوی من بود چون این حقی است كه این آب و خاك بر گردنم داشته و خوشحالم كه توانستم دین خود را ادا كنم. به امید پیروزی برای تمام ملت ایران .