اگر روزى روزگارى من در اين شهر غربت مردم تابوت مرا به نوك قله كوهى بگذاريد كه باد بوى مرا به وطنم ببرد و شاخه گلى بر روى تابوتم بگذاريد كه همه بدانند من عاشق بودم و مردم؛ چشمان مرا باز بگذاريد كه همه بدانند چشم انتظار بودم و مردم؛ پارچه سياهى بر روى تابوتم بكشيد كه همه بدانند سياه بخت بودم و مردم؛ قالب يخى روى تابوتم بگذاريد كه به جاى اشك مادر چكه كند و دست مرا از تابوت بيرون بگذاريد كه همه بدانند دستم از دنيا كوتاه بود و مردم.
من آن سرباز رشيد ملك ايرانم كه در راه حق بر كف نهادم عاقبت جانم؛
تو اى مادر مكن زارى كه من اكنون بسى شادم، نمردم من زنده مى باشم؛ بود رنج تو در يادم. <ref>[http://%20http://www.ajashohada.ir/home/martyrdetails/43004 سایت شهدای ارتش]</ref>
==پانویس==
<references />