بسم الله الرحمن الرحیم
حمد بی حد و ستایش بی عدد شایسته خداوندی که جهانیان را از ظلمت نیستی به صحنه هستی آورد و لباس زیبایی وجود را بر اندام نارسای آنها پوشانید، انگاه از میان سلسله کاینات، بنی آدم را برگزید و تاج کرامت را بر سر آنان نهاد و آنها را نمونه اعلای آفرینش قرار داد.
باید دانست که مهم ترین چیزی که پایه هدایت بر اوست و موجب نجات می باشد دانستن و بکار بردن قوانین قرآنیه و احادیث نبویه و روایات امامیه است.این بنده حقیر سر تا پا تقصیر، سالیان درازی بود که آرزوی به جبهه جنگ رفتن داشتم. هرسالی که میخواستم بروم، تصمیمم عوض میشد و همیشه آرزو داشتم که بروم اسلام حق و راستین را از حلقوم جنایتکاران کفر والحاد درآورم. پیش خود گفتم بهتر است مردم از راه علم و عملی که هرچه یقینی تر و شکننده شک و ریب و جهالت باشد و کلی تر و عمومی تر و پرده بزرگتری را بالا می برم ومیتوانم به طور دقیق اطلاع از کارهای دشمنان اسلام داشته باشم، ولی متاسفانه هر چه کوشش می کردم به نتیجه نمی رسیدم.ولی ناگهان پیش خودم فکر کردم چه بهتر است که بروم جبهه جنگ.[آنجا] میتوانم این نتیجه را به دست آورم و همچنین آرزو داشتم به دنبال علم بروم و بعد به بهترین مرگ[یعنی] شهادت در راه خدا[دچار] گردم.اما وصیت *نامه این بنده حقیر:
مادر! شغل شما همان شغل انبیاء (ع) است.مادر! اگر یک بچه خوب به جامعه تحویل دهی آن قدر ارزش دارد که نمیتوان آن را وصف نمود و به قول امام عزیز به اندازه تمام عالم ارزش دارد. و به طور کلی سعادت جامعه به تربیت فرزند بستگی دارد. مادر سعی کن فرزندانی به جامعه تحویل دهی که نمونه هایی از مطهری ها و منتظری ها و بهشتی ها و عمارها و یاسرها سمیه ها و غیره باشند.مادر! شما با دستی گهواره بچه تان را تکان میدهید و با دست دیگر سرنوشت جامعه بشریت را رقم میزنید. مادرم! تو راز زندگی را به این حقیقت یافته بودی که باید بنده خوب خدا و مجری احکام و تکالیف الهی بود و اولی ترین و مهمترین تکلیف را در تربیت فرزندانت میدانستی. مقام تان بلند است که خداون تبارک و تعالی[به انسان] اجازه نمی دهد حتی با صدای بلند با والدینش سخن بگوید.
مادر! دیگر چه عرض کنم، بنده بارها بود که آرزو داشتم که در صف رزمندگان اسلام چه در زمان حضرت امام زمان(عج) قرار بگیرم و چه در صف رزمندگان اسلام قرار بگیرم، چون هدف اسلام حقیقت و راستین است. مادرم! هنگامی که رزمندگان برای رفتن به سوی جبهه آماده میشوند، خداوند در برابر ملائکه نسبت به چنین بندگانی افتخار میکند.