==معرفی مختصر ارتفاعات میشداغ==
ارتفاعات میشداغ در 85 کیلومتری شمالشرق اهواز قرار دارد و از شمال بستان آغاز میشود و تا نزدیکیهای رودخانه کرخه در محدوده عبدالخان ادامه دارد، جهت آنها شمالغرب ـ جنوبشرق بوده و به تپههای رقابیه در جنوبغربی فکه منتهی میشود و در تقسیمات کشوری به عنوان مرز شهرستانهای دشتآزادگان و شوش شناخته میشود. میشداغ مرتفعترین منطقه دشتآزادگان محسوب میشود و ارتفاع بلندترین قله آن 270 متر است. این ارتفاعات به علت دید مناسب آن در منطقه و تسلطش بر شهرهای بستان و سوسنگرد در طول جنگ از اهمیت ویژهای برخوردار بود و با آغاز جنگ به اشغال دشمن درآمد.
==رفتن به گالری==
جنوب این ارتفاعات یکی از محورهای اصلی در آزادسازی سوسنگرد و بستان بود و در مرحله دوم عملیات فتحالمبین به طور کامل به دست نیروهای خودی افتاد و بعدها به یکی از محورهای هجوم به دشمن تبدیل شد. تنگ ذلیجان یکی از معابری است که در محل تلاقی دامنه ارتفاعات میشداغ و تپههای رملی قرار دارد و دشت چهیلا در دامنه شرقی این ارتفاعات را با منطقه فکه مرتبط میسازد. در گذشته مردم بومی و تجار محلی برای تردد و جابهجایی کالا به عراق از این گذرگاه استفاده میکردند. در عملیات فتحالمبین مسیر این گذرگاه به جاده تبدیل و در عملیات والفجر مقدماتی از آن برای رسیدن به مرز بهرهبرداری شد. تنگ میشداغ (تنگ صعده) نیز در شمالغربی بستان و جنوب این ارتفاعات قرار دارد و دشت چهیلا را به تپههای رملی شمال کرخه متصل میکند.
==معرفیمنطقه میشداغ==
منطقه حفاظت شده میشداغ با وسعت ۵۴۳۶۳ مابین شهرهای بستان و عبدالخان در غرب استان خوزستان قرار گرفته است و در سال ۱۳۹۰ از منطقه شکار ممنوع به منطقه حفاظت شده ارتقا یافته است. این منطقه به نام منطقه حفاظت شده میشداغ و امدبس نیز شناخته میشود. زیستگاه امدبس-میشداغ در حال حاضر تنها منطقهای است که میتوان تعداد محدودی از آهوان استان خوزستان را در آن دید. منطقه میشداغ و امدبس منطقهای است با سیمای کوهستانی، تپه ماهوری و دشتی که نقاط مرتفع آن کمتر از ۵۰۰ متر ارتفاع دارد. علاوه بر آن تپههای شنی نیز در منطقه به وفور یافت میشود که حرکت شنهای روان، برخی از قسمتهای منطقه را تهدید میکند. (هر چند حرکت شنهای روان به کمک درخت و بوته کاری و مالچ پاشی تا حدودی مهار شده است.( منطقه حفاظت شده میشداغ از بارندگی کمتر از ۲۵۰ میلیمتر در سال برخوردار است و اقلیمی گرم و خشک دارد. منابع تامین آب منطقه چند چشمه دائمی است که عمدتاً آبدهی کمی دارند.