ویرایش‌ها

زندگی نامه

او در دوران کودکی، فردی آرام و در عین حال پرجنب و جوش، خوش اخلاق، متین و از هوش سرشاری برخوردار بود . به طوری که از آهن آلات و فلزات می توانست اسباب بازی های سرگرم کننده بسازد. به هر حال نبوغ علمی وی در همان دوران کودکی شکوفا و به اوج خود رسید. بیشتر اوقات او در خانه می گذشت . او به خاطر اوضاع آن زمان از تحصیل در دوران کودکی بازماند. مدرسه رفتن در محل زندگی او رسمیت نیافته بود و آنهایی هم که در آنجا به مدرسه می رفتند 5% بیشتر نبودند. او در این زمان به شغل کشاورزی و همچنین دامداری مشغول بود. هنگامی که تبلیغات از فواید مدرسه و آموختن علم زیادتر شد و همه به محسنات علم پی بردند، او 12 سال داشت که برای آموختن علم در یکی از مدارس شبانه ثبت نام کرد .

شروع به مطالعه کتاب های مذهبی و اعلامیه و سخنان امام نمود .

در دوستیابی بسیار دقیق و هوشیار بود . دوستان خوبی داشت و از آنها رضایت داشت. او آن قدر سلامت نفس داشت که پسر عموها و پسر دایی هایش علاقه شدیدی نسبت به او داشتند و از این که انعطاف پذیری در مهدی زیاد بود و زود ناراحت نم یشد، علاقه آنها نسبت به او بیشتر می گردید .

در مرخصی هایی که می آمد باز هم لحظه ای از یاد جنگ و دشمنان غافل نبود. بعد از سرکشی از خانواده و فامیل در جمع فرماندهان حضور می یافت و بیشتر با افراد همرزم خود در ارتباط بود .

وقتی که به مرخصی می آمد برای رفع کمبودهایی که در مناطق بود، دائماً تلاش می کرد و به طور کلی به فکر نیازهای جبهه بود . در خانه درختکاری می کرد و در امور بنایی و کارهای خانه کمک می کرد . همه راامیدوار می کرد. ناامیدی در او جایی نداشت . شوخ طبع بود و کارهایی می کرد تا مادر و پدر نگران او نشوند .

پدرش، باقر احمدی کیا، می گوید ایشان وقتی با دو تن از فرماندهان از سنندج عازم مریوان می شوند، در نزدیکی یک تپه ماشین آنها پنجر می شود که پس از تعویض لاستیک پاسی از شب می گذرد و آنها تصمیم به ادامه راه می گیرند، ولی در موقع حرکت مورد اصابت تیر مستقیم افراد کومله قرار می گیرند و یکی از تیرها به بینی و دیگری به ران او اصابت می کند که به شهادت می رسد .