ویرایش‌ها

دومين فرزند سيد محمد و سيده سكينه سال ۱۳۴۰در دامغان به دنيا آمد. نامش را علي‌اكبر گذاشتند. علي‌اكبر تحصيلاتش را تا سيكل ادامه داد. سال۱۳۶۲ به استخدام [[سپاه ]] در آمد.پانزدهم مرداد ۱۳۶۲ به [[جبهه جنوب ]] رفت. او در آنجا به جمع رزمندگان [[۲۷ محمد رسول‌الله(ص)]]پیوست.

او پنج بار به جبهه رفت. یک بار در جبهه [[مهران ]] از ناحيه سر مجروح شد و پانزده روز در بيمارستان بستري بود. سرانجام در بيست و چهارم اسفند ۱۳۶۶ در جبهه [[ماووت ]] [[عراق ]] در [[عمليات بيت‌المقدس ۳ ]] به [[شهادت ]] رسيد. مزار سید علی اکبر در گلزار شهداي دامغان است. دو فرزند دوقلو دختر و دو فرزند پسر از سید به يادگار ماند.

وقت [[نماز ]] خواندن حالت عجيبي داشت. خودش را تمام و كمال آماده مي‌كرد و به سمت معشوق مي‌رفت.وقت [[مناجات ]] و [[دعا ]] هم حالت غريبي داشت. وقتي دعايش تمام مي‌شد، تمام صورتش خيس خيس مي‌شد. از گريه‌هاي او بود كه من هم گريه‌ام مي‌گرفت. عاشقانه اشك مي‌ريخت.

آتش دشمن شدت گرفته بود. از هر طرف [[گلوله ]] بود كه به زمين مي‌خورد. انگار كه به زمين شخم زده باشند. هر كس به سمتي مي‌دويد. عده‌اي به پشت خاكريزها، عده‌اي به سمت سنگر‌ها و ... بچه‌ها دفاع مي‌كردند و آنها هم گلوله مي‌زدند. علي‌اكبر را ديدم كه آستين‌هايش را بالا زده و مشغول گرفتن [[وضو ]] از تانكر آب بود. گفتم: پسر، كمي صبر كن تا اوضاع كمي آرومتر بشه بعد [[نماز ]] تو مي‌خوني!