ویرایش‌ها

شهید در سال 1336 در روستای کوچک ازیران دیده به جهان گشود و از کودکی روحش همچون روستا آرام و پروقار بود . شهید تحصیلات ابتدایی را در همان روستا گذراند و با محرومیت بزرگ شد و درد و رنج مردم مستضعف را با گوشت و پوست خود لمس کرد . او در طول تحصیل شاگردی نمونه بود. بعد از پایان دوره دبستان چون امکانات برای ادامه تحصیل وی در آن روستا فراهم نبود، به یکی از دهات دور افتاده جرقویه سفر کرد و دو سال در بدترین شرایط، در آن روستا تحصیل نمود. وقتی خاطرات خود را از این دو سال تعریف می کرد، انسان از استقامت شهید در شگفت میماند؛ زیرا شهید در یک اطاق کاهگلی و نمناک به سر می برد و خوراک او اکثراً نان خشک بود. سپس برای ادامه تحصیل به اصفهان آمد و در این شهر بود، تا دیپلم گرفت.

روز دومی که در راه جبهه بودند به دوستش گفته بود من دیشب خواب دیدم و چنین بود که گویی پیش خدا رفته بودم و هر چه به تو اصرار کردم، تو نیامدی و امکان دارد امروز شهید بشوم. ساعات قبل از شهادت چهره اش باز شده بود و از همه جا سخن می گفت: "مبادا امام را تنها بگذارید، مبادا برادران رزمنده را در جبهه های نبرد یاری نکنید ..."ساعتی بعد (یک ربع به ساعت 12 ظهر)،ماشین جیپ آنها حامل 4 نفر از اکیپ پزشکی در 10 کیلومتری دزفول، ظاهراً بر اثر موج انفجار از جاده منحرف شد و پس از وارونه شدن، به داخل دره پرتاب شد . دوست اسماعیل به طور معجزه آسا از داخل جیپ به بیرون پرتاب شد و پس از چند دقیقه سراسیمه به طرف اتومبیل منهدم شده رفت و متوجه شد که پیشانی اسماعیل عزیز شکافته شده و گویی ذکر تکبیر بر لب دارد. او ساعتی بعد (حدود ساعت یک و نیم بعداز ظهر روز 60/12/25 ) در داخل آمبولانس، در 10 کیلومتری دزفول به درجه رفیع شهادت نایل گردید و به پیمانی که با امام امت و اسلام و قرآن بسته بود وفا کرد، و این چنین زندگی پرافتخار 24 ساله اش با مرگی سرخ و الهام گرفته از مکتب امام حسین(ع) پایان یافت. راهش جاودان و پررهرو باد و به امید پیروزی سپاه اسلام بر کفر.

بسم رب الشهداء و الصدیقین

چون وقت نیست و می خواهم بروم، چیزی نمی نویسم ؛ فقط از خداوند تبارک و تعالی می خواهم سعادت شهادت را نصیب من کند، و به همه شما سفارش میکنم که دست از اسلام و ائمه اطهار و خمینی بت شکن برندارید.