ویرایش‌ها

بعد از انفجار دفتر نخست وزیری برای امدادگری به آنجا رفتیم . چون درها باز نمی شد، در و پنجره ها را شکستیم . کسانی که سالم مانده بودند، خارج شدند. خاک و گرد و غبار چهره شان را پوشانده بود و حال منقلبی داشتند. ولی روحیه شان بالا بود. همه حال رجایی و باهنر را می پرسیدند . کلاهدوز می گفت انفجار زیر پای رجایی صورت گرفته. بعد جریان را شرح داد. او اولین نفری بود که می گفت: « کشمیری در جلسه نبود. کمی قبل از انفجار، از جلسه خارج شد و گفت می رود صورت جلسه را بیاورد و دیگر برنگشت . »

<ref>کتاب هاله‌ای از نور، ص72</ref>

برایم عجیب بود. پرسیدم : « چرا ؟ »

این تیزبینی در آن روزها واقعاً شگفت آور بود .

بعد از مدتی ، در پایین دیدم عده ای دست تکان می دهند. آن قدر ارتفاعمان پایین بود که دیدیم چند نفر هم در آب شنا می کنند. به شهید نامجو گفتم الان کجاییم ؟

چند لحظه نقشه را نگاه کرد و به خلبان چیزی گفت .

دفعه دیگر با هم بودند و با هم رفتند و من ماندم .

در گرما گرم مبارزه علیه طاغوت، هنگامی كه گروههای منافق ،‌كمونیستها و دیگر دست نشاندگان اجانب اقدام به غارت اسلحه و مهمات از پادگانها می كردند، هوشیارانه این توطئه را دریافت و تمام سعی خود را به كار بست تا تسلیحات پادگانها به وسیله آنها غارت نشود .

از اینكه می دیدم خردمندانه چشم به فردایی روشن دوخته ،‌تحسینش می كردم. عشق پاسداری داشت؛ فرق نمی كرد پاسداری از حال باشد یا آینده !

شهید یوسف کلاهدوز

شهید یوسف کلاهدوز

همه فرماندهان جمع شدیم و از كار شكنی های بنی صدر گله كردیم . در كمال بردباری گفت: «‌ما وظایفی داریم و باید به آنها عمل كنیم . الان ایشان از نظر قانونی رئیس جمهور مملكت است و شما تا جا یی كه خلاف شرع نیست باید به دستوراتش عمل كنید . »

همان روز، نیروها به او اعتراض كردند كه سلاح نداریم . جواب او را خوب به خاطر دارم. گفت: « قبول دارم كه شما تیر بار می خواهید، اما نداریم . ما كه نمی توانیم به خاطر كمبودها با انقلاب قهر كنیم . مشكل این است كه ما توان سی كیلو بار را داریم ولی سه هزار كیلو بار روی دوشمان گذاشته اند. تا كمر داریم باید بكشیم، وقتی كه كمرمان شكست ،‌دیگر تكلیف نداریم . اكنون كه توان داریم باید بكشیم . »