ویرایش‌ها

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

یادم هست زمانیکه فرزندم غلامحسن علی‌پور به مرخصی آمده بود مجروح بود و هنوز جراحاتش خوب نشده بود که دوباره عازم جبهه شد به او گفتم : پسرم شما هنوز در بدنت ترکش است و آنها را بیرون نیاورده‌اند چطور می‌خواهی بروی او در جواب من گفت : مادرجان ببین زخمهایم هیچ دردی ندارد و کاملاً خوب شده است و سپس با دست روی آنها می‌زد و می‌خندید . بالاخره به هر ترتیب که بود ما را راضی کرد و قبل از رفتن می‌گفت : می‌‌خواهم در جبهه گمنام شوم و هیچ کس از من خبری نداشته باشد و به طور گمنام راه کربلا را باز کنم تا شما بتوانید به زیارت آقایم امام حسین ( ع ) بروید . او به جبهه رفت و به خواسته‌اش رسید و مفقود شد .

یادم هست یکدفعه که پسرم غلامحسن علی‌پور مجروح شده بود و در خانه‌ بودبه خانه ی آنها رفتم در آن زمان همسرش نیز باردار بود و نمی‌توانست کارهای خانه را انجام دهد وقتی وارد خانه شدم دیدم در حال شستن لباسها است به او گفتم : چرا این کار را می‌کنی؟ تو مجروح هستی و باید استراحت کنی . من می‌آمدم و آنها را می‌شستم . او درجواب من گفت : من طوری نیستم و زخمهایم خوب شده است من باید کارهایم را خودم انجام بدهم و کارم را به دوش کسی نیندازم . هر چه اصرار کردم که دیگر باقی آنها را رها کن تا من بشویم قبول نکرد و تا پایان کار خودش به تمام آنها رسیدگی کرد .

==پانویس==

<references />