در فراق او هميشه اين شعر را مي خوانم:
يوسف گم گشته بازآيد به كنعان غم مخور
كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور
شاهدم من
مادر خوبم مكن شيون برايم من شهيدم شهيدم
بلبلي بودم كه از بستان اين دنيا پريدم
سال ها مشتاق ديدار وصال يار بودم بودم
گرچه پرپر شد تنم اما به محبوبم رسيدم
جسم من در خاك و روحم در ميان آسمان ها ها
شاهدم من گرچه از چشمان مردم ناپديدم
نقشه هاي كه دشمن داشت در سر، بهر ايران ايران
من به خون خود بر آنها خطي از بطلان كشيدم
پشتت جبهه، اي منافق تو خيالي خام داري داري
چون كه در جبهه ها نور امام عصر ديدم
رهبرم مي گفت كه من خاك وطن را دوست دارم دارم من من چه خوش بختم كه پيش رهبر خود رو سفيدم افتخار من همين چون كه در ميان آتش آتش خرم خرم و خندان چو مردان رو سفيدم <ref>سایت نوید شاهد</ref>