شهید محمد علی پناهی پور: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت
پرش به: ناوبری، جستجو
(صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی شهید محمد علی پناهی پور : تاریخ تولد : 06/12/1348 تاریخ شهادت : 30/02/1370 م...» ایجاد کرد)
 
سطر ۱: سطر ۱:
 +
{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
 +
|نام فرد                = محمد علی پناهی پور
 +
|تصویر                  = mohammadali-panahipour.jpg
 +
|توضیح تصویر            =
 +
|ملیت                  = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
 +
|شهرت                  =
 +
|دین و مذهب            = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
 +
|تولد                  =  [[زادروزهای 6 اسفند|1348/12/06]]
 +
|شهادت                  = [[الگو:شهدای 30 اردیبهشت|1370/02/30]]
 +
|وفات                  =
 +
|مرگ                    =
 +
|محل دفن                =
 +
|مفقود                  =
 +
|جانباز                =
 +
|اسارت                  =
 +
|نیرو                  =
 +
|یگانهای خدمت          =
 +
|طول خدمت              =
 +
|درجه                  =
 +
|سمت‌ها                  =
 +
|جنگ‌‌ها                  =
 +
|نشان‌های لیاقت          =
 +
|عملیات‌              =
 +
|فعالیت‌ها              =
 +
|تحصیلات                =
 +
|تخصص‌ها                =
 +
|شغل                    =
 +
|خانواده                =
 +
}}
 +
 +
 
بسمه تعالی
 
بسمه تعالی
  

نسخهٔ ‏۲۹ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۰۸

محمد علی پناهی پور
Mohammadali-panahipour.jpg
ملیت پرچم ایران.png ایرانی
دین و مذهب مسلمان، شیعه
تولد 1348/12/06
شهادت 1370/02/30


بسمه تعالی

شهید محمد علی پناهی پور :

تاریخ تولد : 06/12/1348

تاریخ شهادت : 30/02/1370

محل شهادت : نامشخص

محل آرامگاه : مازندران – بهشهر – بهشت فاطمه


rId6


زندگینامه

شهید محمد علی پناهی پور در سال 1348 در بهشهر چشم به جهان گشود.

پدرش جواد و مادرش فرنگیس چاپاریان نام داشتند.

محمد علی پدر و مادر خود را خیلی دوست داشت وهمچنین به خواهر و برادر خود احترام می گذاشت.

او پسری آرام بودو اهل دعوا نبود، عاشق امام و انقلاب بود و روحانیون را دوست داشت او پسری درس خوان بود و در مراسم عزاداری و محرم شركت می كرد .

ورزش را دوست داشت و با دوستان خود به ورزش میرفت .

او به نماز و روزه اهمیت زیادی می داد و قرآن می خواند وبه بزرگترها احترام می گذاشت.

هیچوقت دروغ نمیگفت و غیبت نمی كرد .

از 7سالگی وارد مدرسه شدو با تمامی مشكلاتی كه داشت تحصیلات خود را تا اول نظری ادامه داد.

او سرباز بوده و از طریق تیپ 40 سراب به جلریان اعزام شد و بعنوان سرباز عادی مشغول پیكار با نیروهای عراقی شد .

بالاخره در تاریخ 1370/02/30 در اثر سقوط از خودرو ورفتن زیر توپ به شهادت رسید.

پیكرش را پس از تشییع در بهشهر به خاك سپردند1[۱]



پانویس

  1. سایت شهدای ارتش