ویرایش‌ها

یک خاطره در جبهه از مهدى دارم. در تنگه [[چزابه ]] از پشت یک کوه مى‏رفتیم که ناگهان سه سرباز عراقى [[عراق]]ى را دیدیم. که [[اسلحه ]] ‏هاى خود را بالا گرفته و می‏گویند دخیل الخمینى و بعد اسیر شدند. فردا صبح هوا هنوز تاریک بود که یک مرتبه دیدیم حدود 150 سرباز عراقى [[عراق]]ى اسلحه ‏هاى خود را بالا گرفته و گویا میخواستند که اسیر شوند و فرمانده گفت: یک نفر جان فدا میخواهم تا برود جلو بفهمد. اینها واقعاً میخواهند اسیر شوند یا نه، بعدا مهدى قبول کرد تا به جلو برود و یک آر پى جى برمى دارد و جلو می‏رود و وقتى خوب جلو می‏رود به آنها می‏گوید که [[اسلحه ]] هایتان را به زمین بگذارید. ولى در این هنگام باران [[گلوله ]] بود که به طرف او ‏آمد و او فهمید که آنها قصدشان چه بوده و مهدى یا مهدى ادرکنى به طرف ما میرود و یک تیر، [تیر]]، پایش می‏خورد که با کمک دوستان او را به بهدارى می‏برند.