شهید حسین اصغر کلاته آقا محمدی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت
پرش به: ناوبری، جستجو
 
سطر ۱: سطر ۱:
{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
 
|نام فرد                = حسین‌اصغرکلاته‌اقامحمدی‌
 
|تصویر                  =حسین‌اصغر کلاته‌اقامحمدی‌.jpg
 
|توضیح تصویر            =
 
|ملیت                  = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
 
|شهرت                  =
 
|دین و مذهب            = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
 
|تولد                  =[[نیشابور]]
 
|شهادت                  = [[1362/05/18]]
 
|وفات                  =
 
|مرگ                    =
 
|محل دفن                =
 
|مفقود                  =
 
|جانباز                =
 
|اسارت                  =
 
|نیرو                  =
 
|یگانهای خدمت          =
 
|طول خدمت              =
 
|درجه                  =
 
|سمت‌ها                  =[[رزمنده‌]]
 
|جنگ‌‌ها                  = [[جنگ ایران و عراق]]
 
|نشان‌های لیاقت          =
 
|عملیات‌              =
 
|فعالیت‌ها              =
 
|تحصیلات                =
 
|تخصص‌ها                =
 
|شغل                    =
 
|خانواده                = نام پدر:علی‌اکبر
 
}}
 
 
  
 
کد شهید:    6220916    تاریخ تولد :     
 
کد شهید:    6220916    تاریخ تولد :     
سطر ۴۰: سطر ۱۰:
 
نوع عضویت :    سایر شهدا    مسئولیت :    رزمنده‌
 
نوع عضویت :    سایر شهدا    مسئولیت :    رزمنده‌
 
گلزار :     
 
گلزار :     
==خاطرات==
+
خاطرات
 +
    توجه به خانواده
 +
موضوع    توجه به خانواده
 +
راوی    مریم دستجردی
 +
متن کامل خاطره
  
* موضوع    توجه به خانواده
+
به یاد دارم زمستان بسیار سردی بود و ما در خانه مان کرسی گذاشته بودیم و به خاطر برف سنگینی که آمده بود نتوانسته بودیم هیزم جمع کنیم و ما با همان هیزم قبلی شب را به سر بردیم. صبح وقتی برای نماز بیدار شدیم دیدم برف سنگینی آمده است و جلوی خانه ما پر از برف است. من بیل را برداشتم و برفها را کنار زدم حسین آمد و به زور بیل را از من گرفت با آنکه برایش دشوار بود تحملّ می کرد . برفها را کم کم کنار می زد و در همین موقع من مقداری کاه آوردم و در کرسی ریختم و کبریت زدم و خانه پر از دود شد. و بچه ها از سوزش چشمانشان شکایت کردند و من کاهها را جمع کردم و چراغ فانوس را زیر کرسی گذاشتم. بالاخره با سردی و گرمی روزگار ساختیم و او از هیچ کاری ترس نداشت تا ما راحت باشیم و من هم به زندگی امیدوار شدم.
 +
<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=17577 یاران رضا]</ref>
  
به یاد دارم زمستان بسیار سردی بود و ما در خانه مان کرسی گذاشته بودیم و به خاطر برف سنگینی که آمده بود نتوانسته بودیم هیزم جمع کنیم و ما با همان هیزم قبلی شب را به سر بردیم. صبح وقتی برای نماز بیدار شدیم دیدم برف سنگینی آمده است و جلوی خانه ما پر از برف است. من بیل را برداشتم و برفها را کنار زدم حسین آمد و به زور بیل را از من گرفت با آنکه برایش دشوار بود تحملّ می کرد. برفها را کم کم کنار می زد و در همین موقع من مقداری کاه آوردم و در کرسی ریختم و کبریت زدم و خانه پر از دود شد. و بچه ها از سوزش چشمانشان شکایت کردند و من کاهها را جمع کردم و چراغ فانوس را زیر کرسی گذاشتم. بالاخره با سردی و گرمی روزگار ساختیم و او از هیچ کاری ترس نداشت تا ما راحت باشیم و من هم به زندگی امیدوار شدم. راوی    مریم دستجردی
 
<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=17577 سایت یاران رضا]</ref>
 
 
==پانویس==
 
==پانویس==
<references />
+
<references/>
==نگارخانه تصاویر==
+
<gallery>
+
Image:حسین‌اصغر کلاته‌اقامحمدی‌.jpg
+
</gallery>
+
==رده==
+
{{ترتیب‌پیش‌فرض: حسین‌ اصغر کلاته‌ اقامحمدی‌}}
+
[[رده: شهدا]]
+
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
+
[[رده: شهدای ایران]]
+
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]
+
[[رده: شهدای شهرستان نیشابور]]
+

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۴۹

کد شهید: 6220916 تاریخ تولد : نام : حسین‌اصغر محل تولد : نیشابور نام خانوادگی : کلاته‌اقامحمدی‌ تاریخ شهادت : 1362/05/18 نام پدر : علی‌اکبر مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : شغل : یگان خدمتی : گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است. نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌ گلزار : خاطرات

   توجه به خانواده

موضوع توجه به خانواده راوی مریم دستجردی متن کامل خاطره

به یاد دارم زمستان بسیار سردی بود و ما در خانه مان کرسی گذاشته بودیم و به خاطر برف سنگینی که آمده بود نتوانسته بودیم هیزم جمع کنیم و ما با همان هیزم قبلی شب را به سر بردیم. صبح وقتی برای نماز بیدار شدیم دیدم برف سنگینی آمده است و جلوی خانه ما پر از برف است. من بیل را برداشتم و برفها را کنار زدم حسین آمد و به زور بیل را از من گرفت با آنکه برایش دشوار بود تحملّ می کرد . برفها را کم کم کنار می زد و در همین موقع من مقداری کاه آوردم و در کرسی ریختم و کبریت زدم و خانه پر از دود شد. و بچه ها از سوزش چشمانشان شکایت کردند و من کاهها را جمع کردم و چراغ فانوس را زیر کرسی گذاشتم. بالاخره با سردی و گرمی روزگار ساختیم و او از هیچ کاری ترس نداشت تا ما راحت باشیم و من هم به زندگی امیدوار شدم. [۱]

پانویس

  1. یاران رضا