ویرایش‌ها

یک شب نزدیکى‏هاى صبح بودکه خواهر [[شهید حسین پور ]] گریه کنان وارد شد و گفت: شما چرا وصیت نامه شهیدان را نمى‏خوانیدنمى‏ خوانید. اصلاً فکر نمى‏کردیم نمى ‏کردیم که این جوان وصیت نامه داشته باشد. گفتم: چه شد؟ گفت: خواب دیدم که حضرت ابوالفضل سوار مرکب سپیدى هستند و پسر شما هم در رکاب حضرت است. رفتم جلو گفتم چى شده مگه؟ دیدم حضرت ابوالفضل گریه مى‏کندمى‏ کند. گفتم: یا ابوالفضل شما براى چى گریه مى‏کنى مى ‏کنى براى پدر و مادرش یا براى خواهرانش تا اسم خواهرش را آوردم حضرت گریه‏اش گریه‏ اش بیشتر شد. دیدم که بهبود گفت: برو به مادرم بگو که وصیت نامه را بخواند. همانجا دامادمان سریع رفت [[سپاه]] و پرسید که او وصیت نامه دارد گفتند: که آرى یک هفته پیش به ما داد و گفته: که دم دست باشد یک هفته دیگر نیاز مى‏شود مى‏ شود بعد از پنج ماه نیز برادر حسین پور شهید شد که خواهرش گفت آن موقع به شما نگفتم برادرم محمد پشت سر حضرت ابوالفضل رفت.

یک روز در خانه دراز کشیده بودم. یک دفعه بیدار شدم و گفتم: که بهبود را در خواب دیدم. او گفت: چرا نشسته‏اید نشسته‏ اید و شمس »همسر شهید« (همسر شهید) را تنها گذاشته‏ایدگذاشته‏ اید. مادرش رفته چناران که طلبشان را از کسى بگیرد و او تنها در خانه است. و گریه مى‏کند مى ‏کند و چرا او را به خانه نمى‏آوریدنمى ‏آورید. دامادهایمان مى‏روند مى‏ روند مى‏بینند که همان موضوعى که من خواب دیده‏ام دیده ‏ام اتفاق افتاده است.