ویرایش‌ها

شهید کهیار کاووسی

==وصیتنامه==

بسم الله الرحمن الرحيم

و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتاً بل احياء عند ربهم يرزقون؛

و گمان مبريد که کساني که در راه خدا کشته مي شوند مرده اند بلکه زنده اند و نزد خدا روزي مي خورند. (سوره آل عمران/ آیه 169)

اگر انسان به معاد اعتقاد داشته باشد و يا به همين آيه بالا اعتقاد داشته باشد آيا اين درست نيست که مرگ با افتخار، يعني شهادت را به مرگ طبيعي ترجيح دهد؟ آيا اين آيه را قبول ندارد که مي فرمايد: ان الموت والذي تفرون منه فانه ملائکه؛ يعني به راستي که اين مرگي که شما از آن فرار مي کنيد بالاخره شما را در بر خواهد گرفت. ما را به غرض اين که با فرار از جهاد و دو روز بيشتر عمر کنيد.

اين بسيجيان با چه اميدي به جبهه مي روند؟ با اين اميد که اگر شهيد شدند کساني هستند که راه آنها را ادامه دهد و من صادقانه از شما مي خواهم که راه شهدا را که راه سرخ انبياء و آل علي (علیه السلام) است، ادامه دهيد. اين شهيداني که جان و مال خود را صادقانه در طبق اخلاص گذاشته اند و به درگاه ايزد تعالي تقديم مي کنند مرد بدانيد که تمام عمليات را امام زمان (عجل الله فرجه) رهبري مي کنند.

بدانيد که کشور شما امام زماني است، به قول شهدا اگر ما را محاصره اقتصادي کنند فرزند رضایيم و رهبرمان علي (علیه السلام) است و اگر ما را محاصره نظامي کنند فرزند محرميم و رهبرمان حسين بن علي (علیه السلام) است.

و اي خواهران! بدانيد که سياهي چادر شما از سرخي خون ما کوبنده تر است و از برادر و مادر و خواهرانم مي خواهم که در مرگ من گريه نکنيد؛ زيرا من يک امانت هستم که خداوند من را به آنها داده است و از آنها خواهد گرفت. همان طور که خداوند مي فرمايد: «من طلبي وجدني و من وجدني عرفني و من عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقني قتلته و من قتلته فعلي ديته و من علي ديته و انا دیته؛ يعني کسي که مرا طلب کند مرا خواهد يافت و کسي که من او را يافت مرا خواهد شناخت و کسي که مرا شناخت عاشق من خواهد شد و کسي که عاشق من شود من عاشق او خواهم شد و کسي که من عاشق او شوم او را مي کشم و خونبهايش با من است و کسي که فرمان هايش با من است خونبهايش هستم.»

و تقاضاي ديگر که از مردم دارم اين است که امام را تنها نگذارند و اين اشعار را تکرار کنيد:

<ref>سایت شهدای ارتش</ref>

==پانویس==

<references />