ویرایش‌ها

علي علی اكبر احمدي، احمدی، در يكي یكی از روستاهاي روستاهای ساوه به دنيا دنیا آمد، پدرشان به تهران كوچ كرد؛ وي وی تا مقطع ديپلم دیپلم در رشته تجربي تحصيل تجربی تحصیل نمود و در ارتش مشغول كار شد و به شهرستان خرم آباد و بروجرد منتقل شد كه 5 ـ 6 سالي سالی طول كشيد، وقتي كشید، وقتی كه ازدواج كرديم كردیم در شهرستان بروجرد بوديم بودیم و بعد به تهران منتقل شد و در تهران با داشتن 3 فرزند دختر به زندگي زندگی ادامه داديم، دادیم، پدرش گفت: چرا خوشحالي خوشحالی دختر شما 3 تا شد، گفت: پدرجان، چرا اين این حرف را مي‌زني؟ می‌زنی؟ من خيلي خيلي خیلی خیلی از خدا ممنونم كه فرزند سالم به من داده، در حضور خداوند روسفيد روسفید هستم و دختر يك یك نعمت بزرگي بزرگی است كه خداوند به من عطا كرده است.

با شروع جنگ و بمباران، او خودش تقاضاي تقاضای رفتن به جبهه را كرد و آنها هم قبول كردند، من در ابتدا به خاطر بچه ها خيلي خیلی ناراحت بودم، كه چگونه، تنها اين این ها را بزرگ كنم، ولي راضي ولی راضی شدم كه برود و از وطن دفاع كند، خودش گفت: تا آخر عمرم از وطنم دفاع مي‌كنم می‌كنم تا شماها در آسايش باشيدآسایش باشید.

اين شهيد عزيز، روزه‌هاي مستحبي مي‌گرفت، این شهید عزیز، روزه‌های مستحبی می‌گرفت، نمازشب مي‌خواند می‌خواند و هميشه همیشه دعا مي‌كرد، می‌كرد، اخلاق فوق العاده خوبي خوبی داشت، هميشه همیشه صبور و با حوصله بود، به صحبت هاي های مردم با دقت گوش مي‌كرد می‌كرد و رفتار خيلي خوبي خیلی خوبی هم داشت. سرانجام اين ارتشي این ارتشی دلاور كه در جبهه مسئوليت خنثي مسئولیت خنثی كردن مين مین را بر عهده داشت، در سال 1360 در منطقه ي ی دشت عباس برا روي مين روی مین رفته و به شهادت رسيد، رسید، به علت اين این كه وصيت وصیت نامه در جيب جیب لباسش بود و سوخته، از او وصيت وصیت نامه اي ای در دست نيستنیست.مزار پرفروغش در بهشت زهرا واقع شده است.