آرزو می كنم كه در بستر نمیرم و هر چه شرع انور مقرر داشته عمل شود به بچه های من بگوئید همه چیز خود را فدای راه خدا كنند تا جائی كه بخاطر دارم به كسی بدهكار نیستم بجز پدر و مادرم كه انشاءالله مرا خواهند بخشید آنهایی كه مرا می شناسند بدانند این انقلاب مال خداست و خود را فدای آن كنند خداوند همیشه رحمت خود را از این ملت دریغ نفرماید و طول عمر به امام امت عطا فرماید .»
سکوت موزه شهدای هفتم تیر را صدای گریه زنی می شکند که سردیس فرزندش را در آغوش گرفته و با صدای بلند گریه می کند؛ سردیس را روی سینه خود می فشارد و بلند بلند با او حرف میزند؛ داغ ،داغ است؛ بعد از 36 سال نه کهنه شده نه فراموش؛ زن گریه می کند و برای پسرش لالایی می خواند.<ref>سایت نویدشاهد</ref>
==پانویس== منبع:سایت نویدشاهد<references/>