ویرایش‌ها

- هنگام شهادت پدر 10 ساله بودم پدرم قصد داشت به جبهه اعزام شود و هنگام خارج شدن از خانه به ما سفارش می کرد که از [[نمازتاننماز]] تان غافل نشوید و[[ قرآن ]] را فراموش نکنید . موقعی که سوار ماشین می شد بار دیگر به مانگاه می کرد و تا زمان دورشدن برایمان دست تکان می داد . ایشان طی نامه های زیادی که برایمان می فرستادند به ما سفارش می کردند که قرآن را از یاد نبریم و نگزاریم که حتی یک شب در گوشه تاقچه بماند و کسی آنرا نخواند . پدرم وقتی که هنوز به جبهه نرفته بود نماز را به موقع می خواند و پس از خواندن نماز قرآن تلاوت می نمود . صبح ها و شبها معنویت خاصی بر خانه ما حاکم بود . ما نیز موقع نماز پشت سر ایشان می ایستادیم و نماز می خواندیم و اشکالاتمان را می پرسیدیم . اما سر انجام پس از آخرین اعزام بود که برادرم خبر شهادت پدر را به من رساند . اول باور نمی کردم اما فردای آن روز یعنی روز تشییع جنازه به این واقعیت که پدرم به شرف شهادت نائل شده است ، رسیدم در ابتدا با شنیدن این واقعیت بسیار ناراحت شدم و گریه کردم . وقتی که می خواستم داخل سردخانه بیمارستان بروم و پیکر پاک پدرم را ببینم حالم را نمی فهمیدم نزدیک بود روی زمین بیفتم اما با زحمت زیاد خود را به پیکر پدر شهیدم رساندم پیکر پاکش را که جراحات وآثار ظلم و ستم دشمن [[بعثی]] بر آن بود با افتخار تماشا کردم چرا که او فردی بزرگ از میان [[مردان میهن اسلامی مان]] بود امیدوارم که همه فرزندان شهداء به حقانیت رسالت [[شهدای اسلام ]] رسیده و ادامه دهنده راه آنان باشند .