محل تولد : [[اصفهان]]
شهرستان : [[اصفهان]]
[[شهید برهانی پور ]] دانشجوی [[تلاشگر]] و موحدی که با درک عمیق از [[اسلام]] و با شناخت کاملی از رسالت عظیم خود خادم کشور اسلامی بود و سنگر دفاع از حریم اسلام را بر سنگر درس ترجیح داد و در مکتب عشق و شهادت، شور و شوق حضور در [[جبهه ]] و دفاع ازاسلام او را بی تاب کرده بود و در عین حال مواظب بود با احترام فوق العاد ه ای که برای خانواده قایل است با رضایت آنها به [[جبهه]] برود. او احترام خاصی برای پدر و مادر خود قایل بود و در کارهایش سعی می کرد تا رضایت آنان را جلب کند.
همیشه سعی می کرد همه را دلداری دهد و با صبر و شکیبایی حضور خود را در جبهه توجیه می کرد و برای آینده ای که خود ترسیم کرده بود و منتظر بود تا به قافله شهدا بپیوندد ، آنان را آماده م یکرد. در آخرین نامه هایش پیوسته از شهادت و [[جهاد ]] در راه [[خدا ]] میگفت و همگان را به عبادت و خودسازی و قرائت [[قرآن]] و [[دعا]] توصیه می کرد و همیشه صحبتش این بود که [[امام]] را ناراحت نکنید و مسئولان نباید خون شهیدان را پایمال کنند.
یک بار که به او اصرار کرده بوند که به خانه برگردد، گفته بود : نمی خواهم از افرادی باشم که در آن شب [[امام حسین]] و یارانش را رها کردند و سر زندگیشان برگشتند. او به راستی عاشق حسین بود و شرکت در جبهه را یاری حسین و یارانش در روز عاشورا می دانست. به امام عشق می ورزید و در حوادث [[انقلاب]] حضور داشت و رزمنده ای پیش گام نبرد بود.
آخرین بار، در هنگام عملیات پیروزمند [[کربلای 5]] که بیشتر از هر زمان دیگر به نیرو احتیاج بود، عازم شد و تا آخرین لحظات حمله در جبهه ماند و در همین عملیات بود که شربت شهادت را نوشید و انس با [[انبیا ]] و اوصیا نصیبش گردید. یادش همیشه قرین با خیر و خوبی باد.
این وصیت نامه من است شاید آخرین مطالبی باشد که برای شما می نویسم دیگر نه صدای مرا می شنوید نه روی مرا می بینید و نه نامه ای دریافت می کنید شاید در این آخرین لحظات که وصیت می نویسم چیز زیادی برای گفتن نباشد، زیرا زمانی دیگر عملیات شروع می شود و حتی جسد من را نیز نبینید. پس شما را به خون شهید به جوشش خون گرم شهید هنگام جان به معبود دادن قسم می دهم که تا پایان عمر از اسلام و امام و دولت جمهوری حمایت کنید. سعی کنید با کارهایتان قلب[[ امام زمان]] را از دست خودتان شاد کنید و از همه مهم تر خون شهیدان را پایمال نکنید و همان طور که در ابتدا نوشتم هنگامی که شما را به جنگ دعوت می کنند از جنگ نهراسید و به مال دنیا چنگ نیندازید. خدا را گواه می گیرم که اگر لذت شهادت در راه خدا را می توانستید بفهمید با پا که نه با سر به جهاد در راه خدا می شتافتید. چنان که از هم سبقت می گرفتید و مهلت بر یکدیگر نمی دادید و همان طور که قرآن می فرماید متاع قلیل دنیا را به بهشت ترجیح نمی دادید.
مسأله ای مهمتر که باید حتما به آن اشاره کنیم این است که اکنون که خداوند شما امت اسلامی [[ایران]] را وظیفه دار حمایت اسلام کرده است باید با جان و مال از آن حمایت کنید چرا که اگر سستی به خرج دهید و از تقویت انقلاب خسته شوید علاوه بر این که خداوند عذاب سختی برای شما نازل می کند این وظیفه ی مهم را که هر امتی عهده دار آن نمی تواند باشد به امتی دیگر می دهد و تنها چیزی که برای شما باقی می ماند تأسف خوردن و اظهار پشیمانی چیز دیگری برای شما باقی نمی ماند که آن گاه است که مصداق خسر دنیا و الاخره می شوید که هم در این دنیا ضرر کرده اید و هم در آخرت اجر و پاداشی نخواهید برد و مصداق آیه ی قرآن که از قیامت عده ی زیادی گریه می کنند و عده ی قلیلی هستند که خندان و شاداب هستند می شود پس سعی کنید امتی باشید که در روز قیامت خندان باشید و جزء قلیلان آخرت نباشید.
نکته ی دیگر این است که دعا را فراموش نکنید، این دعاهاست که در عملیات ها به درد در ما می خورد. به حال یتیمان برسید، دست نوازش شما حتما بر سرشان بکشید. امام را دعا کنید. مرا نیز دعا کنید. برای پیروزی رزمندگان نیز دعا کنید.