==زندگینامه==
سال 1337 سید حسین در خانوادهای معتقد و با ایمان در اهواز در آغوش پدرش آیتالله حاج مرتضي علم الهدي چشم به جهان گشود. او از همان ابتدا تربیت مذهبی او با مبارزات سیاسی توأم گشت. کودکی 8-7 ساله بود که صوت خوش قرآن او تحسین همگان را برانگیخت.
در 11 سالگی مسئولیت تدریس قرآن به همسالانش را در مسجد محل به عهده گرفت. او با انتخاب آیاتی از قرآن که بیشتر در مورد جهاد فی سبیل الله بود، شوری دیگر به جلسات میبخشید. سید حسین در دوران رژیم شوم و ستمگر پهلوی به فعالیتهای سیاسی، نظامی بسیار چشمگیری میپرداخت و همواره برای بیدارسازی جوانان و مردم ایران و مقابله با ظلم و اغواگری طاغوتیان تلاش میکرد. او همیشه در اقداماتی از قبیل راهاندازی راهپیماییها، ترور مزدوران رژیم و تخریب و نابودی مراکز فساد پیشقدم بود و با تشکیل گروه موحدین به مبارزات خود انسجام و نظم بیشتری بخشید. در سال 1356 وارد دانشگاه فردوسی مشهد شد و در رشته تاریخ ادامه تحصیل داد. او در طی دوران دانشجویی در کنار مبارزاتش به مطالعه عمیق و موضوعی نهجالبلاغه پرداخت. در روز بازگشت امام امت به وطن، حسین از معدود افرادی بود که حفاظت مسلحانه از ایشان را برعهده داشت.
وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی هر جا خلائی احساس میکرد، فوراً خود را برای خدمت به اسلام و میهن اسلامیاش آماده مینمود. با شروع جنگ تحمیلی به اهواز بازگشت و در تجهیز سازماندهی نیروها نقش فعالی ایفا نمود و همزمان به تهیه برنامه «جنگهای پیامبر» در رادیو اهواز پرداخت. دی ماه سال 1359 ندای خوش الرحیل، سید حسین را به جانب عرش فراخواند و او که در آن هنگام فرماندهی سپاه هویزه را بر عهده داشت در شانزدهمین روز از این ماه شربت شیرین شهادت نوشید و به دیدار یار شتافت. او درحالیکه 22 سال داشت بر اثر انفجار گلوله تانک زمين هويزه را خون رنگ کرد و در گلزار شهداي همين شهر آرام گرفت.
==آثار==
===متن يکى از نامههایی که ايشان براى خواهرش ارسال داشته چنين استنامه=== *خواهر عزیز
پس از اهداء سلام و درود، رسيدن به فلاح را برايتان آرزو مىکنم. چون در آغاز قدم گذاشتن در سال جديد از شما دور بودم و نتوانستم خود را به اين راضى کنم که سال نو را آغاز کنيم و در اين لحظات حساس از عمر با شما سخن نگويم ناچار قلم به دست گرفتم تا با شما حرف بزنم. ساعتى پيش داشتم مطالعه مىکردم که به يک جمله رسيدم در مورد اين جمله زيبا فکر کردم و مناسب ديدم که نتيجه اين ساعات فکر را در آستانه شروع سال جديد بود، برايتان بنويسم. شاندل SHANDEL متفکر بزرگ اروپايى قرن بيستم در مورد چگونگى زندگى انسان در قرن بيستم مىگويد: «انسان اين عصر زندگى را وقف تهيه وسایل زندگى مىکند.» ما زندگى را در رنج مىگذرانيم تا راحتی و آسايش ايجاد کنيم تمام عمر مىدويم با این اميد که لحظاتى بنشينيم. تمام عمر زحمت مىکشيم تا استراحت کنيم و البته عمر مىگذرد و راحتى و نشستن و آرامش را لمس نمیکنیم و نمییابیم زیرا مرتباً از طريق اجتماع به ما نيازهاى جديد تلقين مىشود. نيازهاى کاذب و مصنوعى که دائماً در انسان بوجود مىآورند به وسیله تبليغات است تلويزيون را روشن مىکنيد بعد از دو ساعت خاموش مىکنيد به خودتان نگاه مىکنيد مىبينيد هفت، هشت احتياج خريد تازه به وجود آمده که قبلاً لازم نداشتيم که قبلاً مثلاً با خاکستر ديگر را مشستيد امروز حتماً بايد پودر... بخريد.
بوردا مىخريد، زن روز مىخريد، نگاه مىکنيد، در فکر تهيه لباسها و مدلهای آن مىافتيد. استعمار فرهنگى و فرهنگ زدايى از طريق تقليد، تشبيه رقابت مصرفهای مصنوعى و سمبليک و جلب توجه است و اينجاست که به سخن عميق محمد (ص) «من يتشبه بقوم فهومنه» پى مىبريم که از کلمه شبيه استفادهشده اگر زندگى ما مثل اروپاییها شد اگر وضع لباس ما مثل مدلهای ارائه داده شده زن روز و بوردا و خانمو... شد خود نيز از نظر خصوصيات انسانى و درک و انتخاب راه زندگى به سوی او شدن ميل کردهايم. يکنواختى قالبى شدن انسانها در جوامع گوناگون مخصوصاً در ملت ما مرتباً به وسیله برنامههای فرهنگیمان در سطح وسيعى از طرف مسئولان امر پياده مىشود همه در قالبهای ماشينيسم، به خاطر بالا بردن مصرف جهانى مخصوصاً جهان سوم، که دنياى صنعتى به ما تحميل مىکند. غارت اصالتها در منابع معنوى از بين رفته خصوصيات زندگى شرقى و يا اسلامى که عبارت است از: مصرف هر چه کمتر و توليد هر چه بيشتر، بوسیله عوامل آموزشى دگرگون میشود. چرا که اروپا اروپاى صنعتى مىبايست براى توليدات اضافى خود مصرفکننده پيدا کند و چه کند که بتواند کالاى مصرفى بدهد و موارد توليدى بگیرد و منت هم بگذاريد و خود را هم بالاتر و متمدن قلمداد کند و اگر هم سوارى خواست خرخوبى تربيت کرده باشد و...
ابتدا با استعمار فرهنگى کار خود را آغاز مىکند سپس از يک خصيصه پاک و اصيل خدايى که به رسم امانت به انسان داده شده استفاده مىکند و آن تنوع به شکلى از تکامل است. ما مىبينيم (همراه با درد) که تمام فلسفهها و مذهبها و ايده آلها و عشقها و خواستنها و... خلاصهشده در اين اصالت مال زندگى مادى است. وقتى زندگى مادى اصالت دارد، هدف رفاه است. پس براى چه بايد کار کرد؟ براى ساختن وسایل آسايش. به نظر شما آيا انسان امروز بيشتر آسايش دارد یا انسان ديروز؟ پس همه نيروهايمان صرف فدا کردن آسايش زندگى، براى تهيه وسايل آسايش زندگى.
دا ستان داستان شازده کوچولو را خوانده ايد؟ آيا قربانى شدن آسايش زندگى براى چه؟ براى تکامل؟ براى تعالى؟ براى رفتن به حقيقت؟ براى رسيدن به ایدهآلهای مقدس انسانى، براى تقرب و نزديکى به بهترين دوست و ياور او (الله)؟ نه براى به دست آوردن وسایل زندگى. زيستن براى مصرف، مصرف براى زيستن. يک دور باطل - دور حماقت - کار - استراحت- خوردن - خوابيدن همين و بس!!! بهتر است کمى فکر کنيم ملاکت ما براى شناختن افراد چيست؟ مثال مىزنم، آيا وقتى مثلاً به خواستگارى مىرويد چه مىپرسيد؟ مىپرسيد که، آيا شما آدم باهوشى هستى؟ با شهامت هستى؟ چه مقدار وقار و اصالت داريد؟ چه مقدار قرآن را درک کردهايد؟ چه مقدار در تاريخ و اقتصاد و جامعهشناسى و تفسير و فهم سخنان ائمه مطالعه داريد؟ معلوماتتان چقدر است؟ و... هرگز!
درست همانگونه مىانديشيم و همانگونه انتخاب مىکنيم که فرهنگ مادى بورژوازى غرب به ما تحميل کرده و معيار ارزش هامان بستهبندیشده از غرب مىآيد، اما خود نمىدانيم و نمىفهميم و خيال میکنیم که انديشه و فکرمان اسلامى است در صورتى که انديشهاى که قران به ما مىخواهد بدهد، درست عکس آن است و با آن در تضاد کامل است و اصلاً انديشه تربيتى قرآن براى از بين بردن چنين ارزشها و معيارها و طرز فکرها و برداشتها و چنين شناختى است نسبت به زندگى و وسايل مادى، نيازها، آرزوها، خواستها، ایدهآلها، و... . و ما تلاشمان و ناراحتیهایمان و رنجها و حتى نوع احساس هامان در اين است که بهتر زندگى کنيم و چرا؟ زندگى يعنى چه؟ تلاش براى چه؟ اصلاً چرا زندگى کنيم؟ و به اینها توجه نداريم چرا که نتوانستيم خود را از لجن فرهنگ بورژوازى نجات دهيم از لجن مصرف بدون توليد.
از لجن زندگى خلاصهشده در ماديان، و تمام نيروهاى خلاق و نبوغهای سرشار را در وسيله خلاصه کردن. درست مثل کسى که پلهاى گذاشته خود را به پشتبام برساند، اما همين که پا روى پلکان اول گذاشت آنقدر راجع به خود پله فکر کند، سوراخ سنبههای آن، رنگ آن و غيره که لحظهاى خواهد رسيد و گريبان مرگ او را فراگرفت و هنوز در فکر اين است که پله چوبى را تبديل به پله فلزى يا فلزى را تبديل به کائوچو و کائوچو يا طلا و يا... کند و در نتيجه عمر تمام مىشود و خود را به پشتبام نرسانده. خواهش مىکنم اين جمله را با دقت بخوان و فکر کن تا عظمت آن را درک کنى «الناس نيام اذا ما توانتبهو» (مردم خوابند وقتى که مردند متنبّه مىشوند، بيدار مىشوند) که حدس مىزنم اين جمله زيبا از فاطمه بزرگ باشد. آن الگوى دلاور، شاهد اسوه در همه زمانها براى همه نسلها و همه دختران و مادران تاريخ، آن چهره زندهاى که جز از وقايع مرگ او از تاريخ زندگیاش چيزى نمىدانيم و او که بايد در لحظههاى زندگى در تصمیمها، در انتخابها، در جلو چشمانمان باشد تا بياموزيم که چگونه زندگى کنيم و چگونه بميريم. نتايجى که من از اين جلمه گرفتهام به شما ارائه مىدهم چه بسا که شما فکر کنيد و به نتايج عمیقتری دست يابيد مردم خوابند:
1-خواب معمولاً در شب است و از خصوصيات شب تاريکى و سياهى است و ظلمات است.
2-کسى که خواب است از وقايعى که در اطرافش اتفاق مىافتد بیخبر است.
3-کسى که خواب است از خود نيز بیخبر است.
4-اگر دشمنى داشته باشد به سادگى مىتواند او را از بين ببرد يا در دام بياندازد.
5-هنگامیکه خورشيد که مظهر نور است و روشنايى، طلوع مىکند، از خواب بيدار مىشود.
6-کلمه ناس بکار رفته به معنای توده مردم.
7-کسى متنبه و پشيمان مىشود که بيدار شود.
کسى که مىفهمد مىداند که استعداد و نيروهاى بسيار در وجود داشته، سرمايههاى عظيمى خدا به او عطا کرده است و نبايد آنها را راکد در عالم خواب و ناآگاهى قرار دهد، همانند آب راکدى که مىگندد و بوى بد مىدهد و ناگهان کار از کار گذشته و مرگ فرا رسيده و راه بازگشتى نيست. هدف او (الله) از آفرينش انسان تکامل به سوی اوست و سرمايههاى مادى را در اختيار انسان گذارده تا در خدمت آن هدف به کار بريم. اما... چگونه به دست خود استعدادها و نبوغهایمان را دفن مىکنيم و در گورستان فراموشى رها مىکنيم و به قول قرآن زندگیمان کافرانه مىشود.
«زين للذين کفرو الحيوة الدنيا و يسخرون من الذين آمنوا و الذين ابقو فوقهم يوم القيامه»
کسانی که کفر ورزيدند و حيات دنيا براى آنان زينت داده شده و ايمان آورندگان را مسخره مىکند ولى کسانی که تقوی پيشه کردند روز قيامت و حيات اخروى برايشان بسيار برتر و مهتر است. به آيه 14 سوره آل عمران مراجعه کنيد و در يابيد که در اين آيه نقش زن در تعيين جهت فکری و مسير زندگى مرد و اجتماع چگونه مطرحشده. الدنيا مزرعه آخره
===دستنوشته *دست نوشته شهید===
من در سنگر هستم در اين خانه محقر در اين خانه فرياد و سکوت
فرياد عشق و سکوت تنهايي. در اين خانه سرد و گرم. سردي زمستان و گرماي خون. در اين خانه ساکن و پرجوش و خروش
سکون در کنار رودخانه و هيجان قلب و شور شهادت
خانه نمناک و شيرين نم آب باران و طعم شيريني و لذت شهادت
خانه بیشکل و زيبا بيشکلي ساختنان و زيبايي ايمان
[[پرونده:Photo 2018-11-23 07-05-13.jpg|300px|بیقاب|وسط]]
===دستنوشته *دست نوشته شهید===
عمق غربت و اوج عزت
==خاطرات==
* حسين در مشهد اتاق کوچکى کرايه کرده بود که اين اتاق کوچک، روزها محل رفتوآمد مکرر دانشجويان بود، به طوری که پس از چند ماه، مجبور مىشد، براى رفع مزاحمت از صاحبخانه، به جايى ديگر برود. چراغ اتاق حسين، معمولاً از شب تا صبح روشن بود و در مدت کوتاهى که در مشهد بود، بسيارى از کتب معتبر تاريخ اسلام به زبان عربى و فارسى را مطالعه و یادداشتبرداری کرده بود. شبى ميهمان او بودم و چون از تهران به مشهد رفته بودم، ابتداى شب خوابيدم، نيمه شب، حسين با حالتی عجيب، مرا صدا زد و گفت، بلند شو، بلند شو. گفتم چه شده؟ حسن با حالت خاصى مىگفت: بلندشو، ببین در اين کتاب چه مطالب جایی از پيامبر (ص) نوشته...!
حسين در مشهد اتاق کوچکى کرايه کرده بود که اين اتاق کوچک، روزها محل رفتوآمد مکرر دانشجويان بود، به طوری که پس از چند ماه، مجبور مىشد، براى رفع مزاحمت از صاحبخانه، به جايى ديگر برود. چراغ اتاق حسين، معمولاً از شب تا صبح روشن بود و در مدت کوتاهى که در مشهد بود، بسيارى از کتب معتبر تاريخ اسلام به زبان عربى و فارسى را مطالعه و یادداشتبرداری کرده بود. شبى ميهمان او بودم و چون از تهران به مشهد رفته بودم، ابتداى شب خوابيدم، نيمه شب، حسين با حالتی عجيب، مرا صدا زد و گفت، بلند شو، بلند شو. گفتم چه شده؟ حسن با حالت خاصى مىگفت: بلندشو، ببین در اين کتاب چه مطالب جایی از پيامبر (ص) نوشته...! SUBDOC/22al-ashena.htm * روزى به همراه حسين به اطراف مشهد رفتيم. بعد از طرقبه، به چشمهاى رسيديم که آبى صاف و خنک داشت و از ارتفاع چند مترى، به صورت آبشار به پايين مىآمد. حسين پيراهنش را درآورد و کمرش را زير آبشار قرار داد، و سعى مىکرد که بتواند فشار آب و سردى آن را تحمل کند. به او گفتم، چرا چنين مىکنى؟ گفت: بايد خودمان را بسازيم تا بتوانيم در مقابل شکنجههاى ساواک مقاومت کنيم. SUBDOC/21al-ashena.htm حسين در راهاندازى تظاهرات ضد رژيم شاه در مشهد مقدس، نقش بسيار فعال داشت. اولين تظاهرات وسيع مشهد، در تشييع جنازه حجةالاسلام کافى بود، که حسين در طراحى و راهاندازی آن تظاهرات، نقش بسزايى داشت. پس از فاجعه سينما رکس آبادان (سال 56) خیابانهای اطراف حرم، پراز تانک، نفربر و نيروى نظامى بود و کسى جرئت راهاندازی تظاهرات نداشت. در اولين روز که خبر سينما رکس اعلام شد، حسن پرچم سياهى به دست مىگرفت و در فاصله حدود صد متری از سربازان رژيم فرياد «اللهاکبر» سر مىداد، مردم با ديدن اين شهامت، او را همراهى مىکردند و همين که جمعيتى حدود 30 الى 40 نفر جمع مىشدند. مأموران نظامى با گاز اشکآور و تيراندازى، آنها را متفرق مىکردند. در آن روز من شاهد بودم که چندین بار با فرياد حسين، تظاهرات خيابانى شکل گرفت. SUBDOC/16al-ashena.htm حسين در سال 1365 در کنکور شرکت کرد و در رشته انتخابى و مورد علاقهاش يعنى تاريخ دانشگاه فردوسى مشهد پذيرفته شد. با اين که دانشجوى سال اول بود و از اهواز به شهر جديدى وارد شده بود، اما در همان چند ماه اول، چهرهاى سرشناس گرديد و غالب دانشجويان او را به عنوان فردى انقلابى و پرتلاش مس شناختند. در اين سال که اوج تظاهرات دانشجويى عليه رژيم شاه بود، روزى به دنبال تظاهرات، گارد دانشگاه وارد محوطه مىشود. يکى از مأمورين، به يکى از خواهران چادرى که در حال عبور از سالن دانشکده بودند، پرخاش مىکند. حسين که شاهد اين جسارت بوده، به مأمور، پاسخى تند مىدهد و مأمور، حسين را دستگير و پس از ضرب و شتم به داخل کاميون پرتاب مىکند. عدهاى از خواهران دانشجو که شاهد ماجرا بودند، عليه آن مأمور شعار مىدهند و بعد همگى جلوى کامیون مىنشينند و مىگويند تا حسين را آزاد نکنيد، از اينجا حرکت نمىکنيم. سرانجام با آزادى حسين، اعتصاب خواهران به پايان رسيد. SUBDOC/14al-ashena.htm در سال 53، که حسين، در رابطه با آتش زدن سيرک مصرى، در چنگال دژخيمان ساواک اسير شده بود، او را بسيار شکنجه کردند، از جمله شکنجهها، استفاده از صندلى الکتريکى، ضرب و شتم شديد با کابل برق آويزان کردن پاها از سقف بود. حسين همه شکنجهها را تحمل مىکرد و هرگز اطلاعاتى به ساواکیها نمىداد. پس از گذشت مدتها روزى اجازه ملاقات به يک نفر داده شد، و سيد کاظم، براى ملاقات برادرش به ساواک رفت. وقتى حسين وارد اتاق شد، کاظم با کمال تعجب ديد که حسين بلند قد شده است. بعد از آزادى که مسئله را جويا شد، حسين گفت: کف پايم بر اثر شکنجهها، به شدت زخمى شده بود و براى اينکه بتوانم به اتاق ملاقات بيايم، کفش مخصوص به من دادند که در کف آن حدود 10 سانتيمتر ابر و پنبه قرار داشت. SUBDOC/12al-ashena.htm مأموران زندان به ساواک گزارش دادند که حسين، نوجوانان بزهکار زندان را نماز خوان کرده است بلافاصله مأمور ساواک وارد زندان شد و حسين را زير مشت و لگد قرار داد و بعد او را از بند بيرون برده و به درختى که در حياط زندان بود، ريسمان پيچ و او را در هواى سرد زمستان رها کرد. پس از گذشت چندين ساعت، نيمههاى شب مأمور ديگرى ريسمان را باز کرد و حسين را که از حال رفته بود، به سلول زندانيان سياسى منتقل کرد. در ميان تاريکى سلول، يکى از برادران از خواب برخاسته و نام زندانى تازه وارد را سئول کرد همين که حسين خودش را معرفى کرد، آن برادر جاى خودش را به حسين داد تا استراحت کند و خودش نشست. زيرا آن سلول به حدى تنگ بوده که بايد چند نفر بنشينند تا ديگران بتوانند بخوابند. SUBDOC/11al-ashena.htm در سال 53 که حسين را دستگير کردند، او را به بند نوجوانان زندان بردند. زندانيان اين بند، نوجوانانى بزهکار بودند که جرم دزدى و دعوا و... به زندان افتاده بودند. وقتى حسين وارد اين بند شد، بعضى از زندانيان او را مسخره مىکردند و مىگفتند: باکى دعوا کردى؟ چى دزديدى؟ و... اما حسين با صبر و حوصله بزودى توانست چند نفر از آنها را نمازخوان کند. چند روز بعد مأموران زندان ناگهان متوجه شدند که همان نوجوانان بزهکار، به امامت حسين، نماز جماعت مىخوانند و جلسه قرائت قرآن بر پا کردهاند. به دنبال گزارش مأموران، حسين را از اين بند، خارج کردند. تا چند سال بعد هر چند وقت یکبار يکى از آن نوجوانان بزهکار به سراغ حسين آمده و مىگفتند، حسين آقا در زندان ما را هدايت کرد. SUBDOC/10al-ashena.htm در اولين دستگيرى حسين، او را در بند نوجوانان زندانى کردند. پس از مدتى که به ملاقاتش رفتيم، مشاهده کرديم که زندان داراى اتاقهای بسيار کوچک و قديمى و کاملاً غیربهداشتی است. از حسين سئول کرديم چه چيز لازم دارى که برايت بياوريم. گفت: فقط يک جلد قرآن برايم بياوريد. SUBDOC/09al-ashena.htm در اوج پيروزى انقلاب، يکى از دانشجويان انقلابى توسط رژيم شاه دستگير شد. برادر خلقانى نقل مىکنند، به سيد حين گفتم: فلانى را دستگير کردهاند، آيا فکر مىکنى مىتواند در برابر شکنجهها، مقاومت کند؟ حسين گفت: آيا قرآن مىخواند؟ گفتم منظورت چيست؟ گفت: اگر با قرآن انس داشته است، مىتواند مقاومت کند! SUBDOC/37al-ashena.htm برادر آهنگران نقل مىکند: اتاق کوچکى از ساختمان نهضت سوادآموزى اهواز در اختيار سيد حسين بود، ايشان و چند نفر از دوستانش از جمله من، به آنجا رفتوآمد داشتم. يکى از شبها، من و حسين در اين اتاق مشغول مطالعه بوديم. نيمههاى شب بود که نهجالبلاغه مىخواند. من نگاه کردم به ايشان، ديدم چهرهاش برافروخته شده و دارد اشک مىريزد. من با زير چشم، شماره صفحه نهجالبلاغه را نگاه کردم و به ذهن سپردم پس از مدتى، سيد حسين نهجالبلاغه را بست و براى استراحت به بيرون رفت. من صفحه نهجالبلاغه را باز کردم، ديم همان خطبهاى است که حضرت على (ع) در فراق ياران باوفايش ناله مىکند و مىفرمايد: أيْن َ عمار؟ أيْن َ ذوالشهادتين؟ کجاست عمار؟ کجاست... SUBDOC/44al-ashena.htm حسين در اتاق 9 مترى خود در طبقه فوقانى نهضت سوادآموزى مطالعه مىکرد و غالب شبها، روى کتاب، خوابش مىبرد. در نيمه يک شب يکى از دوستان به اتاق مراجعه مىکند و مىبيند که حسين روى کتاب، خواب رفته است، ايشان آرامى چراغ را خاموش مىکند. بلافاصله حسين از خواب برخاسته و مىگويد چراغ را روشن کن. آن برادر مىگويد، چرا نمىخوابيد، نزديک صبح است. حسين مىگويد فردا امتحان دارم. به او گفتم: چه امتحانى؟ چه درسى؟ گويا خواب هستى. حسين چشمانش را باز کرد و گفت، امتحان دارم، آرى هر روز خداوند از ما امتحان مىگيرد. چراغ را روشن کرد و باز به مطالعه خود ادامه داد. SUBDOC/45al-ashena.htm
* حسين در راهاندازى تظاهرات ضد رژيم شاه در مشهد مقدس، نقش بسيار فعال داشت. اولين تظاهرات وسيع مشهد، در تشييع جنازه حجةالاسلام کافى بود، که حسين در طراحى و راهاندازی آن تظاهرات، نقش بسزايى داشت. پس از فاجعه سينما رکس آبادان (سال 56) خیابانهای اطراف حرم، پراز تانک، نفربر و نيروى نظامى بود و کسى جرئت راهاندازی تظاهرات نداشت. در اولين روز که خبر سينما رکس اعلام شد، حسن پرچم سياهى به دست مىگرفت و در فاصله حدود صد متری از سربازان رژيم فرياد «اللهاکبر» سر مىداد، مردم با ديدن اين شهامت، او را همراهى مىکردند و همين که جمعيتى حدود 30 الى 40 نفر جمع مىشدند. مأموران نظامى با گاز اشکآور و تيراندازى، آنها را متفرق مىکردند. در آن روز من شاهد بودم که چندین بار با فرياد حسين، تظاهرات خيابانى شکل گرفت.
* حسين در سال 1365 در کنکور شرکت کرد و در رشته انتخابى و مورد علاقهاش يعنى تاريخ دانشگاه فردوسى مشهد پذيرفته شد. با اين که دانشجوى سال اول بود و از اهواز به شهر جديدى وارد شده بود، اما در همان چند ماه اول، چهرهاى سرشناس گرديد و غالب دانشجويان او را به عنوان فردى انقلابى و پرتلاش مس شناختند. در اين سال که اوج تظاهرات دانشجويى عليه رژيم شاه بود، روزى به دنبال تظاهرات، گارد دانشگاه وارد محوطه مىشود. يکى از مأمورين، به يکى از خواهران چادرى که در حال عبور از سالن دانشکده بودند، پرخاش مىکند. حسين که شاهد اين جسارت بوده، به مأمور، پاسخى تند مىدهد و مأمور، حسين را دستگير و پس از ضرب و شتم به داخل کاميون پرتاب مىکند. عدهاى از خواهران دانشجو که شاهد ماجرا بودند، عليه آن مأمور شعار مىدهند و بعد همگى جلوى کامیون مىنشينند و مىگويند تا حسين را آزاد نکنيد، از اينجا حرکت نمىکنيم. سرانجام با آزادى حسين، اعتصاب خواهران به پايان رسيد.
* در سال 53، که حسين، در رابطه با آتش زدن سيرک مصرى، در چنگال دژخيمان ساواک اسير شده بود، او را بسيار شکنجه کردند، از جمله شکنجهها، استفاده از صندلى الکتريکى، ضرب و شتم شديد با کابل برق آويزان کردن پاها از سقف بود. حسين همه شکنجهها را تحمل مىکرد و هرگز اطلاعاتى به ساواکیها نمىداد. پس از گذشت مدتها روزى اجازه ملاقات به يک نفر داده شد، و سيد کاظم، براى ملاقات برادرش به ساواک رفت. وقتى حسين وارد اتاق شد، کاظم با کمال تعجب ديد که حسين بلند قد شده است. بعد از آزادى که مسئله را جويا شد، حسين گفت: کف پايم بر اثر شکنجهها، به شدت زخمى شده بود و براى اينکه بتوانم به اتاق ملاقات بيايم، کفش مخصوص به من دادند که در کف آن حدود 10 سانتيمتر ابر و پنبه قرار داشت.
روزى حسين * مأموران زندان به کلاس نهجالبلاغه ساواک گزارش دادند که حسين، نوجوانان بزهکار زندان را نماز خوان کرده است بلافاصله مأمور ساواک وارد زندان شد و از خواهرى درخواست نمود که تحقيق خود حسين را ارائه دهند، لکن ايشان آمادگى نداشت. نفر دوم زير مشت و سوم نيز اعلام نمودند که متأسفانه فرصت مطالعه نداشتهاند. حسين با ناراحتى شديد، لگد قرار داد و بعد او را از کلاس بند بيرون رفت برده و در حيات تربيت معلم قدم مىزد. شهيد على جمالپور به درختى که استاد فلسفه در حياط زندان بود، حسين را ديد که بسيار نگران ريسمان پيچ و ناراحت است و چيزى نگفتاو را در هواى سرد زمستان رها کرد. خواهران کلاس سراسيمه پس از آقاى جمالپور خواستند که واسطه شود گذشت چندين ساعت، نيمههاى شب مأمور ديگرى ريسمان را باز کرد و از حسين معذرتخواهی نمايندرا که از حال رفته بود، به سلول زندانيان سياسى منتقل کرد. وقتى جمالپور در ميان تاريکى سلول، يکى از برادران از خواب برخاسته و نام زندانى تازه وارد را سئول کرد همين که حسين معذرتخواهی خودش را معرفى کرد، ناگهان اشکهاى آن برادر جاى خودش را به حسين از چشم سرازير شدداد تا استراحت کند و خودش نشست. حسين با گريه گفت: من از خواهران ناراحت نيستم، من بر مظلوميت حضرت على (ع) گريه مىکنم زيرا آن سلول به حدى تنگ بوده که چرا حتى ما شيعيان، او را درک نمىکنيمبايد چند نفر بنشينند تا ديگران بتوانند بخوابند.
SUBDOC/48al-ashena* در سال 53 که حسين را دستگير کردند، او را به بند نوجوانان زندان بردند. زندانيان اين بند، نوجوانانى بزهکار بودند که جرم دزدى و دعوا و... به زندان افتاده بودند. وقتى حسين وارد اين بند شد، بعضى از زندانيان او را مسخره مىکردند و مىگفتند: باکى دعوا کردى؟ چى دزديدى؟ و... اما حسين با صبر و حوصله بزودى توانست چند نفر از آنها را نمازخوان کند. چند روز بعد مأموران زندان ناگهان متوجه شدند که همان نوجوانان بزهکار، به امامت حسين، نماز جماعت مىخوانند و جلسه قرائت قرآن بر پا کردهاند. به دنبال گزارش مأموران، حسين را از اين بند، خارج کردند. تا چند سال بعد هر چند وقت یکبار يکى از آن نوجوانان بزهکار به سراغ حسين آمده و مىگفتند، حسين آقا در زندان ما را هدايت کرد.htm
* در اولين دستگيرى حسين، او را در بند نوجوانان زندانى کردند. پس از مدتى که به ملاقاتش رفتيم، مشاهده کرديم که زندان داراى اتاقهای بسيار کوچک و قديمى و کاملاً غیربهداشتی است. از حسين سئول کرديم چه چيز لازم دارى که برايت بياوريم. گفت: فقط يک جلد قرآن برايم بياوريد.
* در اوج پيروزى انقلاب، يکى از دانشجويان انقلابى توسط رژيم شاه دستگير شد. برادر خلقانى نقل مىکنند، به سيد حين گفتم: فلانى را دستگير کردهاند، آيا فکر مىکنى مىتواند در برابر شکنجهها، مقاومت کند؟ حسين گفت: آيا قرآن مىخواند؟ گفتم منظورت چيست؟ گفت: اگر با قرآن انس داشته است، مىتواند مقاومت کند!
* حسين در اتاق 9 مترى خود در طبقه فوقانى نهضت سوادآموزى مطالعه مىکرد و غالب شبها، روى کتاب، خوابش مىبرد. در نيمه يک شب يکى از دوستان به اتاق مراجعه مىکند و مىبيند که حسين روى کتاب، خواب رفته است، ايشان آرامى چراغ را خاموش مىکند. بلافاصله حسين از خواب برخاسته و مىگويد چراغ را روشن کن. آن برادر مىگويد، چرا نمىخوابيد، نزديک صبح است. حسين مىگويد فردا امتحان دارم. به او گفتم: چه امتحانى؟ چه درسى؟ گويا خواب هستى. حسين چشمانش را باز کرد و گفت، امتحان دارم، آرى هر روز خداوند از ما امتحان مىگيرد. چراغ را روشن کرد و باز به مطالعه خود ادامه داد.
پس از پيروزى انقلاب، * روزى حسين در عرصه فرهنگى تلاش چشمگيرى داشت و هر روز چندين به کلاس نهجالبلاغه وارد شد و از خواهرى درخواست نمود که تحقيق خود را در سپاه، جهاد، نهضت سوادآموزى ارائه دهند، لکن ايشان آمادگى نداشت. نفر دوم و شکرت نفت اداره مىکردسوم نيز اعلام نمودند که متأسفانه فرصت مطالعه نداشتهاند. دران زمان ماشینهایی در اختيار نهادهاى انقلابى بود، اما حسين با ناراحتى شديد، از آن ماشينها استفاده نمىکرد کلاس بيرون رفت و با پولى در حيات تربيت معلم قدم مىزد. شهيد على جمالپور که قرض کرده استاد فلسفه بود، يک دستگاه موتورگازی خريده بود حسين را ديد که بسيار نگران و در گرمای تابستان اهواز با همان موتورگازی به کلاسها مىرفتناراحت است و چيزى نگفت. وقتى خواهران کلاس سراسيمه از آقاى جمالپور خواستند که جنگ شروع شد واسطه شود و از حسين معذرتخواهی نمايند. وقتى جمالپور از حسين معذرتخواهی کرد، ناگهان اشکهاى حسين از چشم سرازير شد. حسين فرماندهى اعزام نيروها را برعهدهگرفته بود با موتورگازی به راديو اهواز مىرفت و سخنرانى جنگهای پيامبر گريه گفت: من از خواهران ناراحت نيستم، من بر مظلوميت حضرت على (ع) گريه مىکنم که چرا حتى ما شيعيان، او را اجرا مىنمود و با همان موتور به جلسه فرماندهان مىرفت تا در جريان وضعيت جبهه قرار گيرددرک نمىکنيم.
SUBDOC/63al-ashena* پس از پيروزى انقلاب، حسين در عرصه فرهنگى تلاش چشمگيرى داشت و هر روز چندين کلاس را در سپاه، جهاد، نهضت سوادآموزى و شکرت نفت اداره مىکرد. دران زمان ماشینهایی در اختيار نهادهاى انقلابى بود، اما حسين از آن ماشينها استفاده نمىکرد و با پولى که قرض کرده بود، يک دستگاه موتورگازی خريده بود و در گرمای تابستان اهواز با همان موتورگازی به کلاسها مىرفت. وقتى که جنگ شروع شد و حسين فرماندهى اعزام نيروها را برعهدهگرفته بود با موتورگازی به راديو اهواز مىرفت و سخنرانى جنگهای پيامبر را اجرا مىنمود و با همان موتور به جلسه فرماندهان مىرفت تا در جريان وضعيت جبهه قرار گيرد.htm