ویرایش‌ها

شه ی د ام ی د دلاور یشهید امید دلاوری تار ی خ تاریخ تولد :1341/06/01 تار ی خ تاریخ شهادت : 1361/05/03 

محل آرامگاه :اردب ی ل - پارس آباد - بران سفل ی ==زندگی نامه== " پ ی ش دوستش حسن رفته بودم. او متوجه حضور من نبود به کس ی م ی‌ گفت ب ی چاره ام ی د ! شه ی د شده است. وقت ی مرا د ی د خ ی ل ی ناراحت شد و با عجله گفت ام ی د امروز هر جا باشد حتماً م ی‌ آ ی د . گفتم تو که م ی‌ گفت ی ام ی د شه ی د شده است گفت حتماً درست نشن ی ده‌ا ی ."   اما ا ی ن این برادر درست شن ی ده شنیده بود. ام ی د دلاور ی امید دلاوری اکنون شه ی د شهید شده و جسدش در راه بود تا به دست خانواده برسد .  ام ی د دلاور ی ، به قول مادرش در اول شهر ی ور سال 1341 در یی لاق "قاشغا" از محال "كرگشه" به دن ی ا آمد و نامش را پدرش که چوپان ی ساده دل بود، انتخاب کرد .  ماه‌ها ی اول دوران خردسال ی ام ی د در آغوش و رو ی س ی نه و پشت مادر گذشت و آنگاه كه پا گرفت با کودکان "اوبه" در یی لاق و قشلاق به باز ی‌ ها ی مرسوم پرداخت .  هنگام ی که وارد دوران کودک ی شد، تنگنا ی خانواده همچنان جر ی ان داشت و برا ی ا ی نکه مفر ی تازه پ ی دا شود، ا ی ن خانواده پر اولاد به کشت مختصر ی در "برّآن" مبادرت ورز ی د و ا ی ن امر اندک ی وضع ی ت مال ی خانواده را بهبود بخش ی د .  ام ی د در دوران کودک ی به مدرسه نرفت. ز ی را رفتن به مدرسه خ ی ل ی باب نبود و از سو ی د ی گر بازو ی او ب ی ش از فکرش مورد ن ی از خانواده بود. در هر حال اگر از کار دامدار ی و کشاورز ی فراغت ی م ی‌ی افت در یی لاق و ی ا در ساحل دره‌رود با دوستانش به گردش و تفر ی ح م ی‌ پرداخت . گردش و تفر ی ح ی که چه بسا خاطرات تلخ و ش ی ر ی ن از آن بر جا ی مانده است .  اما ا ی ن همه موجب آن نشد که ب ی‌ سواد بماند. او بعدها از طر ی ق نهضت سواد آموز ی خواندن و نوشتن ی اد گرفت به طور ی‌ که بعدترها نامه‌ها ی جبهه‌اش را خودش م ی‌ نوشت .  هنگام ی که ام ی د در دوران نوجوان ی بود وضع مال ی خانواده رو براه شده بود. آنان خانه‌ا ی در برّآن داشتند که ب ی شتر مقر و مسکن ام ی د بود و پدر و مادر همچنان به زندگ ی کوچروانه ادامه م ی‌ دادند . مخصوصاً که تعداد گوسفندانشان ز ی اد شده بود و ا ی ن امر ی کجانش ی ن ی را مشکل م ی‌ کرد .  ام ی د هم در خانه و هم در ب ی رون از خانه جاذبه خوب ی داشت و ا ی ن امر موجب شده بود تا هم در خانه و هم در ب ی رون از خانه، خاطرش را بخواهند. دوستان ز ی اد ی داشت که اکنون برخ ی از آنها شه ی د شده‌اند .  در اواخر دوران نوجوان ی بود که انقلاب در آستانه پ ی روز ی قرار گرفت و امام خم ی ن ی به ا ی ران آمد. ام ی د اکنون به قدر ی بالغ شده بود که م ی‌ دانست ورود امام خم ی ن ی به ا ی ران سر فصل تار ی خ ی جد ی د ی است. او برا ی هم ی ن ورود پ ی روزمندانه امام چه کارها که نکرده بود. حت ی نذر کرده بود که " قوچ ی " را قربان ی کرده و گوشت آن را ب ی ن ن ی ازمندان تقس ی م کند .  امام که به ا ی ران آمد ا ی ن مر ی د معتقد دره‌‌رود ی‌ اش نذر خود را ادا نمود .  هنگام ی که پا ی به سن خدمت نهاد، بار خانواده‌ا ی به شدت پر اولاد را بر رو ی شانه‌ها ی خود احساس کرد. او سه برادر داشت و دو خواهر و چند برادر ناتن ی که از سال‌ها پ ی ش از خانواده جدا شده بودند و زندگ ی مستقل ی داشتند .  فرورد ی ن سال 1360 بود. شش سال بود که پدر وفات کرده بود و او بود که چشم تمام اعضا ی خانواده به دست‌ها ی ش دوخته شده بود. ام ی د ط ی استشهاد ی ه‌ا ی مراتب را به اطلاع ر یی س حوزه انتظام ی پارس‌آباد رساند و تقاضا ی مساعدت نمود تا كفالت از خدمت بگ ی رد . 

معلوم ن ی ست که امید دلاوری، به تقاضا ی او چه جواب ی داده شد. ا ی ن قدر هست که او قول مادرش در بهمن ماه اول شهریور سال 1361 1341 در ییلاق "قاشغا" از محال "كرگشه" به عجب‌ش ی ر اعزام شد تا دوره آموزش نظام ی خود دنیا آمد و نامش را سپر ی سازد پدرش که چوپانی ساده دل بود، انتخاب کرد.

دوره آموزش هنگامی که تمام شد. ا ی ن سرباز بلند قامت جمهور ی اسلام ی ا ی ران که سب ی ل ی کم‌پشت وارد دوران کودکی شد، تنگنای خانواده همچنان جریان داشت و موها ی جلو سرش اندک ی ر ی خته بود، برای اینکه مفری تازه پیدا شود، این خانواده پر اولاد به عنوان جمع ی ت ی پ 40 سراب نخست کشت مختصری در بخش پدافند هوا یی "برّآن" مبادرت ورزید و سپس به عنوان آرپ ی‌ ج ی‌ زن به خدمت پرداخت این امر اندکی وضعیت مالی خانواده را بهبود بخشید.

در طول 7/5 ماه ی اما این همه موجب آن نشد که خدمت کرد، پنج بار به مرخص ی آمدبی‌سواد بماند. ی ک بار او بعدها از ناح ی ه ران طریق نهضت سواد آموزی خواندن و م ی انة پ ی شان ی زخم ی شده بود. اما همه ا ی ن‌ها مقدمه بود نوشتن یاد گرفت به طوری‌که بعدترها نامه‌های جبهه‌اش را خودش می‌نوشت.

امید هم در هر حال که بود عقلش خانه و هم در جبهه بیرون از خانه جاذبه خوبی داشت و این امر موجب شده بود ودلش تا هم در نزد خانواده‌اش. آخر او مسئول ی ت برادران خانه و خواهران و مادرش هم در بیرون از خانه، خاطرش را بخواهند. دوستان زیادی داشت. م ی‌ خواست خواهرانش را به سر و سامان برساند و همچن ی ن برادرش را. م ی‌ خواست دامدار ی صنعت ی به راه اندازد و برادرانش را مشغول سازد. خ ی ل ی چ ی زها م ی‌ خواست و در ا ی ن مورد با د ی گران مشورت م ی‌ کرد تا بهتر ی ن راه‌ها را ب ی ابد که اکنون برخی از آنها شهید شده‌اند.

هنگام ی امام که برا ی آخر ی ن از مرخص ی به سو ی جبهه بازم ی‌ گشت، مادرش مر ی ض بود و شا ی د لازم م ی‌ شد که گلو ی ش تحت عمل جراح ی قرار بگ ی رد . مادرش ایران آمد این مرید معتقد دره‌‌رودی‌اش نذر خود را اک ی داً به برادران تن ی و ناتن ی‌ اش سپرد و رفت ادا نمود.

رفت فروردین سال 1360 بود. شش سال بود که پدر وفات کرده بود و د ی گر برنگشت ز ی او بود که چشم تمام اعضای خانواده به دست‌هایش دوخته شده بود. امید طی استشهادیه‌ای مراتب را در تار ی خ 1361/05/30 در منطقه عمل ی ات ی كوشك بر اثر اصابت ترکش، س ی نه به اطلاع رییس حوزه انتظامی پارس‌آباد رساند و شکمش متلاش ی شد و روحش جسد خاک ی او را ترک گفت تقاضای مساعدت نمود تا كفالت از خدمت بگیرد.

چگونه م ی‌ دوره آموزش که تمام شد خبر را . این سرباز بلند قامت جمهوری اسلامی ایران که سبیلی کم‌پشت داشت و موهای جلو سرش اندکی ریخته بود، به خانواده داد؟ !عنوان جمعی تیپ 40 سراب نخست در بخش پدافند هوایی و سپس به عنوان آرپی‌جی‌زن به خدمت پرداخت.

مادر رو ی تخت ب ی مارستان در هر حال که بود عقلش در جبهه بود ودلش در نزد خانواده‌اش. آخر او مسئولیت برادران و گلو ی ش تحت عمل جراح ی قرار خواهران و مادرش را داشت. می‌خواست خواهرانش را به سر و سامان برساند و همچنین برادرش خواب ی بد ی د ی ده بودرا. خواب ی که ط ی آن از پشت قلب ام ی د، خون فوران م ی‌ کرد . او صبح آن روز می‌خواست دامداری صنعتی به جبهه شتافت اما نتوانست واقع ی ت راه اندازد و برادرانش را در ی ابد مشغول سازد. به تبر ی ز برگشت خیلی چیزها می‌خواست و تقر ی باً مطمئن شد اتفاق ی ن ی افتاده است در این مورد با دیگران مشورت می‌کرد تا بهترین راه‌ها را بیابد.

اما اتفاق افتاده بود رفت. حاج‌آقا ساسان ی ، روحان ی محل و برادرزاده مادر نزد دیگر برنگشت زیرا در تاریخ 1361/05/30 در منطقه عملیاتی كوشك بر اثر اصابت ترکش، سینه و شکمش متلاشی شد و روحش جسد خاکی او آمد تا به مادر دلدار ی دهد كه ام ی د مجروح شده است را ترک گفت.

مادر را از رو ی روی تخت ب ی مارستان برداشتند و سوار اتومب ی ل کردند بیمارستان بود و گلویش تحت عمل جراحی قرار داشت. برادرش خوابی بدی دیده بود. خوابی که طی آن از پشت قلب امید، خون فوران می‌کرد. او صبح آن روز به برّآن سفلا ی ماتم‌زده آوردند جبهه شتافت اما نتوانست واقعیت را دریابد. به تبریز برگشت و تقریباً مطمئن شد اتفاقی نیافتاده است.

هنگام ی که مادر به خانه رس ی د د ی د را از روی تخت بیمارستان برداشتند و فهم ی د که ام ی د شه ی د شده است سوار اتومبیل کردند و سه روز است که جسد او را در به برّآن دفن کرده‌اند. داغ ی که پ ی وسته در دلش ماند و هرگز الت ی ام نپذ ی رفت سفلای ماتم‌زده آوردند.

هنگام ی هنگامی که مأمور سرپرست ی سرپرستی خانواده شهدا ی شهدای ارتش پروندة او را مطالعه م ی‌ کرد د ی د می‌کرد دید که استشهاد او مو به مو درست است. او سه برادر و دو خواهر صغ ی ر صغیر داشت که حالا برادر بلند قد خود را به سخت ی سختی به ی اد م ی‌ آوردند یاد می‌آوردند اما خاطره‌اش برا ی برای همه روستا و آشنا ی ان آشنایان زنده‌تر و بركت‌بخش‌تر ا زکسان ی ازکسانی است که پ ی ش پیش چشمان ما راه م ی‌ روند می‌روند. ام ی د امید به د ی دار دیدار خدا رفت و آسوده شد اگر چه خانواده‌اش داغ‌دار ماند .<ref> [http://%20httphttp://www.ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/10862پایگاه اطلاع رسانی شهدای ارتش جمهوری اسلامی ایران]</ref>