ویرایش‌ها

در سال 1331 هجری شمسی شهید سیدعبدالله بشیری موسوی در منطقه شوقی(خیابان بعثت)زنجان به دنیا آمد، ایام کودکی خود را در یک خانه قدیمی که حیاطش پر از درختهای سیب بود آغاز کرد، پدرش- سید فتاح- همیشه در حال تلاش برای کسب روزی حلال بود، آهنگر بود و زنجیر برای هیأت های حسینی درست می کرد.عبدالله تحصیل علم را از مدرسه 15 بهمن خیابان شوقی آغاز کرد، دانش آموز بسیار تیزهوش و موفقی بود، او روزها درس می خواند و بعد از صرف ناهار به مغازه پدر می رفت و چکش برآهن گداخته می کوبید تا عصای دست پدر باشد. با گذراندن دوره های تحصیلی به دلیل ذکاوت و علاقه مندی اش به خلبانی در اواخر سال 1352 به استخدام آموزشگاه نیروی هوایی ارتش درآمد و برای مصاحبه و آزمایشات خلبانی راهی تهران شد و پس از قبولی، آموزش های اولیه را در پایگاه نیروی هوایی تهران طی کرد. با شروع دوره آکادمی پرواز، پرواز با هواپیماهای آموزشی تی 14 و بیگ لوپپ را تجربه نمود. به خاطر توان خوب نظامی و تلاش های فراوانش رتبه نخست دوره را کسب کرد و نیروی هوایی او را برای ادامه تحصیل به ایالات متحده امریکا اعزام کرد. با پایان یافتن دوره آموزشی خود و تحمل سختی 4سال دوری از خانواده و وطن امریکا را به قصد خدمت به میهنش ترک و به ایران بازگشت. عبدالله دیگر یک خلبان جوان خوش چهره و قوی و در عین حال با اخلاق بود بنابراین مادر او با رضایت عبدالله مراسم جشن ازدواج عبدالله با خانم رحمانیان را که توسط یکی از بستگان معرفی شده بود برگزار کرد، بعد از ازدواج به پایگاه همدان منتقل و در آنجا کنار پایگاه در خانه های سازمانی زندگی پر مهر و محبت خود را آغاز کردند.

با شنیدن خبر شهادت سید عبدالله، پدر و برادرانش و تعدادی ازنزدیکان به پایگاه کبودرآهنگ برای گرفتن پیکرشهید جوانشان می روند وشهید را با بالگرد به زنجان می آوردند. در خیابان فرودگاه مراسم استقبال با ادای احترام به شهید از طریق یگان تشریفات نظامی انجام می شود، مردم از شهر و بسیاری از روستاهای اطراف زنجان برای مراسم تشییع شهید موسوی که اولین شهدای قبل از جنگ تحمیلی به شمارمی رود آمده بودند، بعد ازمراسم پیکر پاکش در مزار شهدای زنجان در آغوش خاک قرار گرفت. به پاس ارج نهادن به این دو شهید نام پایگاه هوایی به نام شهید محمد نوژه تغییر کرد. راوی مادر شهید