4- زمان را غنیمت می شمرد و اهمیت می داد هرگز بی کار نبود، هر زمان بی کار مي شد یا قرآن می خواند یا دعا و ذکر می گفت و یا مطالعه می کرد. یادم می آید هر زمان به مرخصی راه دور می رفت چند روز قبل از اتمام مرخصی بر می گشت، او جبهه را بسیار مقدس می شمرد.
5- اهمیت به نماز و دعا: هر صبح دعا مخصوص آن روز را و دعاهای دیگر را می خواند و شب ها اکثراً دعا می خواند و شدیداً به دعا علاقه داشت و هميشه نمازش را اول وقت به جا می آورد و سعی در تشکیل نماز جماعت داشت و وسیله آن را فراهم می کرد. به همه جا سر می زد و از هر کجا که بود یک روحانی پیدا می کرد و با احترام تمام او را به میان سربازان براي نماز و تبليغ می آورد. هر کجا جائی وسیع داشتیم شب ها نماز شب می خواند و بارها به چشم خود شاهد بودم که نماز شب را با سوز دل و توجه تمام به جا می آورد و مومنین را دعا می کرد.
و بالاخره شهید هندیانی رنج بسیار کشید زیرا خود را از اسلام می دانست و جز برای خدا قیام نکرد زیرا برای غیر خدا قیام کردن را ننگ و بی ثمره می دانست.منبع سایت شهدای ارتش <ref>[http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/28757سایت شهدای ارتش]</ref><references />