مادر شهيد مى گويد: «دوستان محمدرضا درباره نحوه شهادت او مى گويند: در عمليّات بدر، در هورالعظيم در حالى كه «يامهدى» مى گفت حمله را آغاز كرد، به شدّت مجروح شد و به بيمارستانى در تبريز منتقل شد. تركش خمپاره 60 به پاشنه پا و شكم وى اصابت كرد و جداره شكم از بين رفت و كليه امعا و احشاء وى از شكم بيرون ريخت. شهيد براى جلوگيرى از تضعيف روحيه افراد تحت امرش بلافاصله امعاء و احشاء بيرون ريخته از شكم را به داخل حفره شكم گذاشت و با دستمال روى حفره را پوشاند. در همان حال با روحيهاى بسيار بالا به يارانش دستور پيشروى مى داد و مى گفت كه نگران من نباشيد، خودم براى درمان به پشت خط خواهم رفت. در بيمارستان به دوستانش گفته بود: امام زمان (عج) را با دوازده تن سوار بر اسب ديده بود كه او و يارانش را به ادامه راه تشويق كرده و فرموده بود كه شما موفّق خواهيد شد، به راهتان ادامه دهيد.»
خواهر شهيد مى گويد: «به دليل شدّت جراحات، پزشكان اجازه نمى دادند مجروح آب بياشامد؛ چرا كه معتقد بودند آب موجب تشديد عفونت خواهد شد. من با باندى خيس لبهاى خشكيدهاش را مرطوب مى كردم. شدّت عطش وى باعث مىشد كه باند خيس را با ولع بمكد. او را به جان فرزندش قسم دادم كه اين كار را نكند. با همه تشنگى كه داشت به محض اينكه نام كودكش را بردم از مكيدن باند خوددارى كرد. گفتم: انشاءاللّه به زودى معالجه خواهى شد و هر چه قدر خواستى مىتوانى آب بخورى. با خنده گفت: فردا به من آب خواهند داد! تصوّر كردم از كاركنان بيمارستان در اين مورد قولى گرفته است. گفتم: فردا كه نه، ولى به زودى با بهبودى جراحاتت مى توانى هر نوع آشاميدنى كه بخواهى بخورى. با جديّت گفت: باور نمىكنى، به ولاى على فردا من سيراب خواهم شد! من در آن لحظه نتوانستم به مفهوم كلام وى پى ببرم ولى روز بعد كه براى ديدنش به بيمارستان رفتم و با پيكر بىجانش روبه رو شدم، دريافتم كه خبر شهادت و سيراب شدنش توسط ائمه هدى(ع) به وى الهام شده بود.»
محمدرضا سه روز در بيمارستان امام خمينى تبريز بسترى بود، اما درمان مؤثّر واقع نشد و در 2 فروردين 1364 به شهادت رسيد. روز 12 فروردين 1364 پس از تشييع، پيكر پاكش در بهشت رضا(ع) دفن شد.منبع <ref>[http://navideshahed.com/fa/news/%20434841 سایت نوید شاهد]</ref>
http:==پانویس==<references //navideshahed.com/fa/news/ 434841>