ویرایش‌ها

[[شهيد عباس علي سليمي اميري، اميري]]، فرزند شریف، در تاریخ [[01/02/1345 ]] در روستای امیرآباد از توابع شهرستان [[بهشهر ]] در خانواده ای مذهبي چشم به جهان گشود. دوران خردسالی او به بازی و شادی با همسالان گذشت، سپس با دلی سرشار از امید راهی مدرسه شد و دوره ابتدایی را با موفقیت پشت سر گذاشت و پس از آن دوش به دوش پدر و مادرش به کار و تلاش در زمین کشاورزی مشغول شد.او نوجوانی محجوب، خجالتی، بسیار باگذشت و سخاوتمند بود. آزارش به کسی نمی رسید، مردم روستا به خاطر سادگی و فروتنی اش او را دوست می داشتند. مقید به [[نماز ]] اول وقت و [[فرایض واجب ]] بود، انسانی پاک و بی آلایش بود.از خصوصيات بارز اخلاقی اين [[شهيد ]] مي توان [[احترام به والدين، قناعت، والدين]]، [[قناعت]]، [[صداقت ]] و [[راستگويي ]] و [[وفاي به عهد ]] را نام برد. او در طول زندگی کوتاه کمک به فقرا و مستمندان و رعایت حقوق مردم را در اولویت قرار داد و ساده زيستي را برگزید. همچنین اهميت دادن به واجبات، [[واجبات]]، [[ترک محرمات، محرمات]]، شرکت در مراسم [[عزاداري ائمه ]] اطهار(علیهم السلام) و [[توکل ]] به خدا روز به روز بر [[ایمان ]] او می افزود.وی بسیار مظلوم و معصوم بود، دلسوزی و دلرحمی از خصوصیات عاطفی دیگر او بود و اگر کسی از او کمک می خواست به یاریش می شتافت. به پدر دلداری می داد و می گفت: «پدرجان! غصه نخور، وقتی از [[سربازی ]] برگشتم زندگی را سر و سامان می دهم». عاشق [[جبهه ]] بود، اما پدرش به او می گفت: «تو کمک خرج خانواده هستی اگر تو بروی ما چکار کنیم؟ در ثانی رفتن به جبهه در توان تو نیست و از پس آن بر نمی آیی» تا این که از طریق [[ژاندارمری ]] احضار و اعزام شد. دوران [[آموزش مقدماتی ]] را در [[بیرجند ]] گذراند. سپس از طریق [[لشکر 77 خراسان ]] به [[منطقه جنوب ]] اعزام شد و به همراه لشکر به عنوان [[سرباز یکان رزمی ]] در مناطق شلمچه، [[شلمچه]]، [[هویزه ]] و [[جریزه مجنون ]] خدمت کرد.سرانجام این سرباز دلیر و شجاع ارتش اسلام در تاريخ [[31/02/1365 ]] در منطقه [[موسیان ]] هنگام درگیری با [[دشمن بعثی ]] متجاوز با اصابت [[تير ]] مستقيم به بدنش عاشقانه به سوی معبودش پر کشید. تربت پاک این [[شهید ]] سرافراز میهن در [[مسجد ]] ابوالفضل زادگاهش طوطیای چشم دوستاران شهدا می باشد.