تنها جايي كه می شد سراغش را گرفت، نمازخانه بود.
آن قدر مقيد بود كه نيم ساعت قبل از نماز، به طرف نمازخانه می رفت. هم خودش مقيد به نماز اول وقت بود و هم با اخلاصِ خاصی، بقيه را به نماز اول وقت دعوت می كرد.
يك بار كه من در جلسه ای حضور داشتم و اتفاقاً واتفاقاً تا ظهر طول كشيد، ناگهان در باز شد و موسوی با چهره نورانی اش وارد شد و بعد از سلام، از ما پرسيد: برادرا! می بخشيد، خواستم بپرسم ظهر شده؟
بعد ما متوجه وقت نماز شديم و چند لحظه بعد صدای اذان بلند شد. نحوه تذكر دادن او در آن لحظه خيلی برايم جالب بود».
<ref>سایت اخلاق و عرفان</ref>