ویرایش‌ها

اگر ابراهیم فانوس را براي مطالعه خود برمي‌داشت، بقيه اعضاي خانواده درتاریکی بودند.او مجبور بود به اتّفاق دوستان همكلاسي از جمله [[شهيد حسین اسماعیلی ]] كه رفاقت زيادي با هم داشتند،به منزل يكي از همكلاسي‌ها مي‌رفتند و دسته جمعي با استفاده از نور يك فانوس، درس مي‌خواندند.

ابراهيم سوم فروردین [[۱۳۴۴ ]] در روستاي «لاور شرقي»در استان [[بوشهر ]] متولد شد. او دومين فرزند خانواده بود .اواز همان اوان كودكي فردي پركار و با پشتكار فراوان بود و با شوق فراوان هر خدمتي كه از دستش بر‌مي‌آمد، براي پدر و مادرش انجام مي‌داد.

با شروع [[جنگ ]] تحميلي، روح و جان او دگرگون شد و با تمام وجود در صدد حضور در جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل بر آمد؛ لذا تا پايه دوم دبيرستان، بيشتر به تحصيل ادامه نداد.وقت آن رسيده بود كه تمام وجودش را در برای تحصيل در مدرسه مجاهدان في سبيل الله يعني ميدانهاي نبرد عليه بعثيّون كافر، به كار گيرد. پدر ابتدا با حضور ابراهيم در [[جبهه ]] موافقت نمي‌كرد، اما پس از آنكه خودش يكبار رهسپار جبهه شد و فضاي بهشتي و روحاني آن را احساس کرد، به ابراهيم نيز اجازه داد تا رهسپار جبهه گردد. ابراهيم كه از خوشحالي سر از پا نمي‌شناخت، با شور وصف ناپذيري در ۲۶شهریور۱۳۶۱ برای گذراندن دوره آموزش نظامی، راهي [[كازرون ]] شد و موفق شد اين آموزش را پس از گذشت ۴۵ روز در پادگان آموزشي [[شهيد دستغيب ]] اين شهر به اتمام برساند. او در طي دوره آموزشي،مرخّصي نيامد و تمام اين ۴۵ روز را در كازرون باقي ماند. پس از بازگشت از كازرون، حدود دو الي سه ماه مدرسه رفت، اما عشق آتشين به جهاد در راه خدا و حضور در جبهه، مجدداً او را از ادامه تحصيل بازداشت و لذا براي هميشه، سنگر مدرسه را به عشق حضور در سنگر جهاد و شهادت ترك گفت و تا آخرين لحظه عمر مباركش را در جبهه‌ها به سر برد.

اين شهيد عزيز، قبل از عمليات [[والفجر۸ ]] در سال ۱۳۶۴ در جبهه شيميايي شد و برای مداوابه بيمارستانِ [[شهيد لبّافي‌نژاد ]] [[تهران ]] انتقال يافت. در طول مدت دو روزي كه در بيمارستان بستري بود، هرگز نخواست هيچكس از خانواده‌اش از اين موضوع اطّلاع يابد، زيرا نمي‌خواست سبب آشفتگي خاطر خانواده شود. به خصوص اينكه قبل از عمليات نيز نامه‌اي به خانواده ننوشته بود و اين موضوع، والدينش را نگران ساخته بود. مجروحيت وي در اين عمليات زياد بود. تمامي صورت و بدنش سوخته شده و تاول زده بود و سينه و تارهاي صوتي‌اش بر اثر مواد شيميايي كاملاً گرفته بود. پس از برگشت از بيمارستان، هنگامي ‌كه مي‌خواست جراحات خود را در منزل، درمان و از پماد و دارو استفاده كند، پنهاني و به دور از چشمان والدينش اين كار را برايش انجام مي‌دادند تا مبادا آنان، بدن زخميِ او را ببينند.

ابراهیم قبل از شروع عمليات [[كربلاي ۵ ]] مرخصي گرفته بود که به خانه برگردد اما از بازگشت به خانه منصرف مي‌شود. وقتي كه دوستانش به او مي‌گويند كه چرا به مرخصي نمي‌روي،به آنان مي‌گويد: «من خوابي ديده‌ام و بايد به دنبال خوابم بروم.» او در عمليات كربلاي۵ در ظهر روز ۲۵دیماه [[۱۳۶۵ ]] در جبهه [[شلمچه‌ ]] از ناحيه سر هدف اصابت [[تركش ]] خمپاره دشمن قرار گرفت و به شهادت رسيد.

شهيد زارعي [[نماز ]] را در سنين كودكي فرا گرفته و همواره در بجا آوردن آن مقيّد بود. روزه گرفتن را نيز قبل از آن‌ كه به سن تكليف شرعي برسد، آغاز كرد. علاوه بر اين، او فردي متهجّد و اهل [[نماز شب ]] بود و معمولاً اين عادت نوراني از او ترك نمي‌شد و حتي حضور در شرايط سخت جبهه‌هاي نبرد نيز نمي‌توانست مانع از بجا آوردن نماز شب توسّط آن شهيد بزرگوار گردد. او [[قرآن ]] كريم را در ايام تابستان، نزد آقاي سيد حسين بهرامي در سالهايي كه به دبستان مي‌رفت، فرا گرفت و تلاوت اين كتاب نوراني و هدايت‌گر الهي را به صورت عادت روزانه و هميشگي خود درآورد.

او نقش فعال و كليدي را در مبارزات انقلابي مردم روستاي لاور شرقي ايفا كرد. در آن موقع، دانش آموز دوره راهنمايي بود و همراه با تني چند از ديگر دوستانش نظير شهيدان بزرگوار [[علی فقیه ]] (فرزند خضر)، حسین اسماعیلی ، [[نصراله اسماعیلی ]] و برخي ديگر كه اكنون در قيد حياتند، راهپيمايي‌هاي متعدّدي را عليه رژيم ستم‌شاهي سازماندهي و به نحو بسيار باشكوهي برگزار مي‌كردند.افتخارات مردم لاور در مبارزات انقلاب، بي‌شك مرهون و مديون تلاشهاي برجسته امثال ابراهیم است. با پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي ميزان آشنايي شهيد با ابعاد مختلف اين انقلاب، و به خصوص با سلسله‌جنبان آن و بزرگ‌ بت‌شكن زمان، خميني كبير (ره) روز به روز بيشتر شد و با تمام وجود به انقلاب اسلامي و امام راحل عظيم الشأن(ره) و ساير شخصيّتهاي برجسته‌اي كه به معناي حقيقي در خدمت انقلاب بودند، ارادت ويژه‌اي داشت و تمام عمر خود را صرف پاسداري از دستاوردهاي انقلاب شكوهمند اسلامي نمود. او با افراد متهجّر و خشك‌مغز و مقدّس ‌مأب كه به هر بهانه‌اي سعي در سست كردن روحية انقلابي مردم داشتند، شديداً مخالف بود و عملاً با آنها مبارزه مي‌كرد. در اين زمينه دستنوشته‌هاي ارزنده‌اي از شهيد باقي مانده است.

او از روزي ‌كه رضايت پدرش را جهت اعزام به جبهه به دست آورد، هرگز سنگر جهاد و شهادت را خالي نگذاشت و تا آخرين لحظة حيات نوراني‌اش در جبهه‌ها حاضر بود. به روايت همرزمانش در به عهده گرفتن مأموريتهاي سخت و پر خطر در جبهه پيشتاز بود و بارها با شهامتي مثال زدني خود را به خطر انداخت و رشادتهايي به ياد ماندني را خلق نمود. يكي از همرزمانش در اين باره مي‌گويد: «بنده يكي از دوستان و همرزمان شهيد بودم كه از نزديك مدتي توفيق همراهي با ايشان را داشتم. از خصوصيات بارز شهيد اين بود كه جهت انجام مأموريتهاي سخت و دشوار، همواره داوطلب بود. در عمليات [[والفجر ۸ ]] وقتي كه اكثر فرماندهان رده بالاي واحد ادوات، بر اثر بمباران شيميايي دشمن، مصدوم شده بودند، [[شهيد ابراهيم زارعي ]] عليرغم اينكه خود نيز شيميايي شده بود، با شجاعتي وصف ناپذير مستقيماً هدايت نيروها را به عهده گرفت و در اين راه، مردانه و شهادت‌طلبانه پيشاپيش نيروها با دشمنِ دون مبارزه كرد و تا سرحد شهادت پيش رفت و پس از بازگشت به پشت خط مقدم، در اثر شدت جراحات شيميايي كه به ايشان وارد شده بود، به بيمارستان مراجعه كرد. لازم به ذكر است اين كار او تحسين فرماندهي وقت [[لشكر ۱۹ فجر ]] را برانگيخت و از جانب ايشان كتباً مورد تقدير قرار گرفت».