ویرایش‌ها

عزیزم رضاجان! کنارم نیستی تا خنده‌هایش یرینت مسکن دردهای من باشد. افسانه جان دخترم! با آبرنگت، فقط عکس گل بکش، گل ها یی به رنگ سرخ، همرنگ دل خونین پدر، پروانه جان! دوست دارم همیشه مثل بهار شاداب باشی و از زندگی کام بگیری . عزیز من، همسر نازنینم! این وصیت نامه را با هرچه آرزو ی پراکنده در بیکران وجودم موج میزند به تو تقدیم می ‌کنم، به تو که آن قدر مرا خوب میفهمیدی . اگر پس از مرگ من فرزندم از تو پرسید که پدرم چه بود؟ بگو سرشک دربدری بود که بر هیچ دیده به جز دیده حسرت ایشان نداشت .1<ref>[http://%20http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/43970 سایت شهدای ارتش]</ref>