عموماً غذايش نام و پنير بود. مي گفت: مگر از امام بالاترم كه بيشتر بخورم. در مورد كمك به مردم نيز بسيار جدي بود و براي ساختن مدرسه و مسجد در محل كمك هاي بسيار ميكرد. بسيار كم حرف و با وقار بود. هرگز با كسي جنجال و نزاع نمي كرد، بلكه هميشه پيرو منطق بود. هرگونه اختلافي را با دليل و برهان حل مي كرد. هرگز با صداي بلند صحبت نميكرد.
همواره در انجام مأموريت ها پيش قدم و داوطلب بود؛ چنان كه مدتي قبل از شهادت به دليل ناراحتي هاي جسماني كه در اثر پروازهاي مكرر و تلاش بسيار برايش پيش آمده بود به مدت يك سال از پرواز معاف گرديد. از او خواسته شد تا براي يك دوره ي شش ماهه به شيراز برود. اما به دليل روح وظيفه شناسي و ايثاري كه داشت، تقاضا كرد كه به او اجازه دهند در كرمان بماند و به مأموريت ها و پرواز ادامه دهد.
شهيد كريمي نزديك به دو ماه قبل از شهادتش نسبت به انجام وظايف ديني خود دقت شديدي پيدا كرده بود و تقريباً هر شب، نماز شب مي خواند. بعد از نماز نيز ساعت ها گريه و زاري مي كرد و با پروردگار خويش به راز و نياز مي پرداخت.روزي هنگام گذشتن از محله شهيدي يك مرتبه گفت: چه خوب است آدم مثل اين ها بميرد.در يكي از روياهايش، شهيد رضا وجداني را ديد كه او را ميطلبد. از اين بابت شادمان شد و سرانجام در يكي از مأموريتهايش به تاريخ 1366/10/23 كه جهت حمل مجروح اعزام شده بود، در اثر مه شديد و شرايط جوي بسيار بد، هلي كوپترش به كوه اصابت كرد و اين ياور امام كه از سلاله ي پاك پيامبر بود، به لقاء الله پيوست.مي گفت: اگر من به شهادت رسيدم، نگران و ناراحت نشويد. بگوييد پسر امام به شهادت رسيد.مزار اين شهيد بزرگوار در سعيد آباد، امامزاده ابراهيم گلپايگان در آرامگاه خانوادگي به خاك سپرده شده است.روحش شاد و یادش گرامی باد<ref>[http://ajashohada.ir/Home/Martyrdetails/22525 سایت شهدای ارتش]</ref>
<ref>[http://%20%20http://ajashohada.ir/Home/Martyrdetails/22525 سایت شهدای ارتش]</ref>
==پانویس==
<references />