طلبة شهيد: غلامحسين ساجدي نوش آبادي» ان شاءالله اگر خدا قبول كند، در وهله اول نيت خودم اين است كه گناهاني كه في ما بين خودم و خدا كردم، پاك كنم؛ چون در جبهه زمينه اي مساعد براي انابه و توبه به درگاه خداست و جاي ديگري نيست، چون آن جاست كه انسان به خدا نزديكتر است و مي تواند درد دلي با خداي خودش داشته باشد. فارغ از تمام وابستگي ها و زرق و برق هايي كه پشت جبهه، جلوي چشم انسان هست و انسان را به خود مشغول كرده، اين جا نيست، فارغ البالي است كه انسان مي تواند يك رابطه عارفانه و عاشقانه ميان خودش و خداي خودش داشته باشد. اما انگيزه اصلي كه مي خواهم به جبهه بروم، اين است كه دين اسلام در معرض خطر است، اگر ماها نرويم چه كسي برود؟ همان طوري كه در صدر اسلام، اسلام نياز به خون داشت و هفتاد و دو تن در كربلا خون خودشان را به پاي درخت اسلام ريختند، در زمان حال نيز اسلام عزيز احتياج به خون دارد و اين جوان ها هستند كه بايد خون ناقابل خودشان را به پاي درخت اسلام بريزند. من به سهم خودم اگر اين لياقت را داشته باشم و اين قابليت را داشته باشم كه خونمان پاي درخت اسلام ريخته بشود، به جبهه مي روم. وظيفه ماست و برگردن همه ماست كه اسلام عزيز را ياري كنيم. خداوند متعال در سوره توبه مي فرمايد: «يا ايها الذين امنوا ما لكم اذا قيل لكم انفروا في سبيل الله اثاقلتم الي الارض ارضيتم بالحيواه الدنيا من الاخره فما متاع الحيوه الدنيا في الاخره الا قليل» )توبه/ 38 ) اگر شما به جبهه نرويد، جهاد نكنيد و اسلام را ياري نكنيد «...يعذبكم عذاباً اليما...» (توبه/ 39 ) خدا شما را به عذابي دردناك مبتلا مي كند و «...يستبدل قوماً غيركم...» (توبه/ 39) اگر شما دين خدا را ياري نكنيد، خداوند يك قومي ديگر مي آورد به جاي شما اسلام را ياري مي كند «...ولاتضروه شيئا...» (توبه/ 39) پس نرفتن شما به جبهه و ياري نكردن اسلام ضرري به خدا نمي رساند، بلكه اين عدم سعادت و بي لياقتي خودمان را مي رساند كه به جبهه نرويم. انگيزه خودمان اين است كه مي خواهيم طبق گفته مولا علي - عليه السلام- كه مي فرمايد: بهشت درهاي متعددي دارد و جهاد، دري ازدرهاي بهشت است «فان الجهاد باب من ابواب الجنة»، من مي خواهم از اين در داخل بشوم كه دنباله اين خطبه كه خطبه 27 نهج البلاغه است، مي فرمايد: «فمن تركه رغبه عند البسه الله ثوب الذل و شمله البلاء» اگر جهاد را ترك كنيد و نرويد، خدا جامه ذلت و خواري به شما مي پوشاند. من مي خواهم به سهم خودم اين جامه ذلت و خواري بر تنم پوشيده نباشد. مي خواهم اگر خدا توفيق بدهد، سرفراز و سربلند معبود خودم را ملاقات كنم و اين را از مولا علي - عليه السلام- ياد گرفتيم «فوالله ما غزي قوم قط في عقر دارهم الا ذلوا» به خدا قسم هيچ قومي در ديار خودشان نجنگيد مگر اين كه خوار و ذليل شدند. بايد هجرت كرد، از خدا مي خواهم كه اول هجرت از آن رذائل اخلاقي كه در وجودمان هست، واقعاً هجرت است، اول آن را مي خواهيم كه خدا نصيبمان كند، بعد ان شاءالله اگر لياقت آن را داشتيم كوله بارمان را برمي داريم، به اميد خدا عازم جبهه مي شويم. تا آنجايي كه در توانمان هست، سعي مي كنيم سالم باشيم، به اسلام خدمت كنيم. اگر كه مشيّت خدا بر اين قرار گرفت كه در اثناي راه، جان ناقابلمان فداي اسلام شد فبه المراد. اميدوارم كه خداوند به همه ماها توفيق خدمت به اسلام را عطا بفرمايد. اين انگيزه من بود كه به جبهه حركت كردم و رفتم. در پاسخ به اين سوال كه شما عازم جبهه هستيد به برادران پشت جبهه چه پيامي داريد؟ مي فرمايد: پيامي كه اين حقير لياقتش را داشته باشم به برادران عزيز بدهم نيست، ولي خوب، براي اين كه بايد به همديگر وصيت كرد، « اوصيكم بتقوي الله . .» علي - عليه السلام- فرمود: شما را وصيت مي كنم به تقوا و پرهيزكاري. من در وهله اول وصيت مي كنم به آنها كه پرهيز كنند از كارهايي كه خدا به خشم مي آيد، تقوا داشته باشند، تقواي خدا را پيشه كنند و در وهله دوم مواظب باشند كه خداي ناكرده با نرفتنمان به جهاد، جبهه ها خالي نماند، خداي نكرده اگر ضعفي در جبهه ها ايجاد بشود، باعث شكست اسلام مي شود. اين حقير از آنها مي خواهم آنها كه مي توانند كوتاهي نكنند و به سوي جبهه ها روانه شوند، اسلام را در اين موقعيت ياري كنند و بدانند كه سربلند و سرفراز خواهند بود. والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته (برگرفته از نوار مصاحبه شهيد در خط مقدم)
==نگارخانه تصاویر==
<gallery>
Image:127 (1).jpg
</gallery>
منبع سایت شهدای خین
http://khayyen.ir/shahid/127