ویرایش‌ها

نام [[علی غلامی]]

محل شهادت [[شلمچه]] محل تولد [[قزوین ]]] تاریخ تولد [[۱۳۵۰/۰۲/۲۰]] محل شهادت شلمچه تاریخ شهادت [[۱۳۶۵/۱۰/۲۷]] استان محل شهادت [[خوزستان ]] شهر محل شهادت [[خرمشهر]]

مزار [[شهید ]] [[قزوین ]] - قزوین

==زندگی نامه==[[غلامی، علی]] : بیستم اردیبهشت ۱۳۵۰، در شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش رضا، [[کارگری ]] می‌کرد و مادرش فاطمه نام داشت. دانش‌آموز اول متوسطه در رشته انسانی بود. از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و هفتم دی ۱۳۶۵، در [[شلمچه]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به پهلو و سینه، [[شهید ]] شد. مزار او در گلزار شهدای [[شهدا]] ی زادگاهش واقع است.==وصیت نامه==[[شهید ]] ، [[علی غلامی]]: قلمم هم چو آهویی خرامان روی کاغذ می جهد و از خود خطوط سیاهی بر جای می گذارد و خونم نیز هم چون چشم های -که از میان کوه بیرون آمده باشد- می جوشد. خداوندا! گناهان مرا ببخشای و مرا مورد لطف و بخششت قرار ده؛ زیرا این بنده ی حقیر و کوچک تو، به گناه آلوده است. از آن موقعی که پا به [[جبهه ]] گذاشتم، سرتاسرش امید بود و بس و هدفم [[دفاع ]] از اسلام و لبیک گویی به فرمان رهبرمان [[رهبر]] مان بود. آری! ما کسانی هستیم که راه [[شهدا ]] را ادامه می دهیم و اگر خود [[شهید ]] شدیم، باز کسان دیگری هستند که این راه را ادامه دهند. امّا تو ای مادر! اگر [[[شهید ]] شدم، گریه مکن تا دشمنان شاد شوند. خوشحال و مانند کوه استوار باش و خم به ابرو نیاور؛ زیرا این راه را -چه حالا و چه بعدها- باید می رفتم. خدا انسان را روزی می آفریند و روزی هم از دنیا می بَرد و چه خوش است که در چنین راه مقدسی از دنیا برویم. من با این هدف به [[جبهه ]] آمدم تا به کربلای [[حسین(ع) ]] برسم و با رزمندگان، [[رزمندگان]] ، مرقد مطهر آقا [[ابا عبدالله]] الحسین(ع) ]] را زیارت کنم. ای پدر، مادر، برادر و خواهر عزیزم! بشنوید از من، که من خیلی خوشحالم اگر [[شهید ]] شوم؛ زیرا آن دنیا جاودانی است، هم چنان که رهبرمان [[رهبر]] مان گفته است: «دنیا برای مؤمن، قفس تنگ و برای کافر بهشت است.» ماه ها و سال ها بود که انتظار [[جبهه ]] رفتن را می کشیدم و می دانستم این راه، شهید، مجروح، [[شهید]] ، [[مجروح`] ، [[اسیر ]] و [[مفقود ]] شدن دارد؛ ولی این را هم می دانستم که خدا با ماست و ما را یاری می کند و اوست بر همه چیز دانا و توانا. مادر جان! این وظیفه ی من بود که راه پسردایی ام -احمد- را ادامه دهم. اگر چه شجاعتم به مانند شجاعت او نمی شود؛ امّا باز راهش را با همه ی ناتوانی ام ادامه می دهم. با این کار می خواهم به دشمن پَست و زبون بگویم که: «به خدا سوگند! اگر صد جان داشتم و دوباره زنده می شدم، باز در مقابل شما دشمن پوشالی می ایستادم، تا بدانید که تحمیل کردن جنگ، چگونه است.» هر چند این [[جنگ]] را به ما تحمیل کردند؛ امّا خود از این کار پشیمان هستند؛ چون فهمیده اند ما جز سلاح مان چیز دیگری نیز داریم و آن، ایمان است. ایمان است که ما را -در همه حال و در همه ی امور- یاری می کند. اگر می توانید هر شب چهارشنبه برایم دعای «توسل» بخوانید، که خوشحالم می کند. قلبم مانند پرنده ای است در قفس جانم، که انگار طاقت ماندن ندارد و می خواهد بال بگشاید و برود. آری! روزی بال می گشاید و می رود و مرا نیز با خود می برد. خداوندا! می دانم جز تو کسی را ندارم؛ خودت مرا یاری کن. معبودا، پروردگارا! به مادرم و مادران [[شهدا ]] صبر و استواری عطا فرما. خواهرم و برادرم! بدانید که برادر کوچک تان همیشه به فکر شما بود و هست. پدر و مادرم! شما بهترین پدر و مادر دنیا هستید. به یاری خدا هر جمعه به [[نمازجمعه]] بروید و آن را هر چه باشکوه تر بجا آورید و نمازتان را به جماعت بخوانید، که ثواب [[۷نماز]] نماز جماعت را هیچ کس نمی داند چقدر است.۱ (۱۵۴۶۹۰۵) علی غلامی ۲۰/۱۰/۱۳۶۵منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 [[شهید ]] استان قزوین