==زندگی نامه==
مسگری، علیاکبر: بیست و نهم خرداد ۱۳۴۶، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش رمضان، کارگری میکرد و مادرش بیبی (فوت۱۳۶۰) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. نقاش ساختمان بود. به عنوان [[بسیجی ]] در [[جبهه ]] حضور یافت. بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴، در [[فاو ]] [[عراق ]] بر اثر اصابت [[ترکش ]] به [[شهادت ]] رسید. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد.
==وصیت نامه==
شهید، علی اکبر مسگری: مردم بدانند امام خمینی برحق است و او وارث ۱۴۰۰ سال رنج، زحمت، شلاق، شکنجه، تبعید و اعدام شیعیان است. آن مرد خودساخته و به خدا رسیده و تکیه زده بر مسند حضرت محمّد(ص) را قدر بدانید و از او تبعیت کنید؛ مبادا او را تنها بگذارید. اگر دنیا و آخرت را می خواهید، از راه امام -که همان راه الله است- پیروی کنید و من نیز افتخار می کنم که سرباز کوچک «روح الله» هستم و امیدوارم او در آخرت ما را شفاعت کند. تمام عُمْرم فدای یک لحظه عُمْر امام باد. من که خود را لایق شهادت نمی دانم؛ اما بنا به دستور خداوند در این راه گام نهادم. امیدوارم اگر شهادت نصیبم شد، به راه پُر عظمت شهادت عارف شده باشم. ای مردم! اگر مرا می شناسید، از شما حلالیت می طلبم؛ قصورات مرا ببخشید. پدرجان، مادر، برادران و خواهران مهربانم! شما باید افتخار کنید، که خواهید کرد! شما باید ابوالفضل گونه، یاسرگونه، عمارگونه و زینب گونه راه پُر افتخار شهادت را ادامه دهید و مزدوران خارجی و داخلی را در این راه نیست و نابود کنید. اگر می خواهید من آرامش داشته باشم، لحظه ای از دشمنان داخلی (منافقین و ملحدین) غافل نباشید؛ من هم سعی کردم در این راه گامی بردارم. ...و دیگر وصیتم این است که: قرآن زیاد بخوانید؛ دعا را فراموش نکنید؛ اخلاق اسلامی را یاد بگیرید و حتماً به آن عمل کنید. ...و صحبتی هم با مسؤولین و مجلسیان دارم؛ شما را به خدا و به خون پاک شهدای عزیزمان و به عظمت و عزّت حضرت امام قسم می دهم، مبادا لحظه ای از یاد مستضعفان و مردممان غافل شوید؛ تمام سعیتان را برای بهبودی اوضاع این مردم عزیز و بی نظیر بگذارید؛ مبادا طرز زندگی و رفتارتان همچون وضعیت قبل از انقلاب شود؛ مبادا چون طاغوتیان شوید، که اگر اینگونه شوید، شهدا در قیامت جلوی شما را خواهند گرفت. ...و اما سخنی با سپاهیان عزیز؛ شما سمبل انقلاب هستید؛ لحظه ای از جانفشانی در راه انقلاب اسلامی کوتاهی نکنید و همیشه در خط امام و مردم باشید. لحظه ای منافقین و ملحدین -به خصوص سازمان منافقین و حزب خائن توده و مارکسیست ها- را به خودشان وا مگذارید. مسؤولین قضایی، به خون شهدا و به خون سرور شهیدان انقلاب، شهید مظلوم دکتر بهشتی و یارانش و به خون شهیدان مدنی و دستغیب و دیگران خیانت نکنند. ...و اما صحبتی هم با دوستان تشکیلاتیِ تحت رهبری مستقیم روحانیت و شخصِ ولی فقیه دارم: از راه فقه و حوزه بیرون نروید!۱ (۱۷۰۶۴۰۱) علی اکبر مسگری