ویرایش‌ها

اعصاب همه واقعا خرد بود. همه در حد [[انفجار ]] سختی کشیده بودند. شش هفت ماه در یک محاصره ی نامرئی گیر کرده بودند. دیدم، یک بچه بگویم ؟ بزرگ به نظر نمی آمد آخر، نشسته روی کاپوت جیپ به جیپ می گوید برو. دست هایش را گذاشته بود روی گوش هایش جاده رانگاه می کرد. می گفت: یه ذره بگیر به چپ. راست مین گذاشته ند. خب. رد شدی. حالا فرمونتو راست کن.

اولین حضور یگان ویژه ی شهدا در کردستان همان راه پیمایی در سنندج بود. قبل راه پیمایی محمود هی آمد و رفت و هی تای آستین ها و گترهاو بند [[پوتین ]] ها و [[فانسقه ]] ها را چک کرد؛ چند بار. تا از همه مطمئن نشدنرفتیم داخل شهر. وارد شهر شدیم و تا مقر رفتیم. خبر رسید که همان شب رادیوهای محلی ضد انقلاب اعلام کرده اند یک واحد ویژه به کردستان آمده که لااقل شش ماه در اسرائیل آموزش دیده است. ما راگفته بود. گفته بود در اسرائیل آموزش دیده ایم. خیلی ترسیده بودند.

سر فوتبال که می شد همیشه می گفت: من تو تیم بسیجم. من اصلا بسیجیم. من [[پاسدار ]] نیستم که، بسیجیم.

بی سیم زدم. گفتم: برادر کاوه ما می خواهیم با [[توپ خانه ]] این ها را بزنیم. این جا پر از ضد انقلابه.

به هر حال برادر کاوه داشت توی حرفم. یکی از کشته ها تا اسم کاوه راشنید زنده شد و [[نارنجک ]] را انداخت سمت کاوه. [[ترکش ]] سر و گردنش راگرفت. وقتی می بردندش، گفت: جون تو و جون این قله.

خودش بود و [[ژ سه ]] ی قنداق کوتاهش.