ویرایش‌ها

رفته بودیم کمین بزنیم، دیر رسیدیم. خودمان افتادیم توی کمین. شب تاریک تاریک بود. دیدیم در یک آن از دو طرف [[گلوله ]] است که می آید. همه زمین گیر شدیم. صدای کاوه را می شنیدم. توی آن تاریکی یک سیاهی هم می دیدم که می دوید این طرف و آن طرف و داد می زد این طوری کن، آن طوری کن. دیدم یک [[نارنجک ]] تفنگی که معمولا برای پاک سازی سنگر می زنند، کنارش منفجر شد. دودستی زدم تو سرم. گفتم تکه تکه شد. دود و آتش که نشست، دیدم یک نفر دارد از آن میان سرم داد می زند که تو چرانشسته ای ؟ چرا [[اسلحه ]] ت رو مثل چوب دستت گرفته ای، کاری نمی کنی ؟

وقتی محمود [[شهید ]] شد، فکر می کردیم مهاباد جشن بگیرند. رسیدیم به مهاباد. همه جا عزا بود و ختم و فاتحه.

از وقتی حقوق [[سپاه ]] را می گرفت، دیگر خرج کردنش خیلی با امساک شده بود. هر چه هم که باقی می ماند، می داد برای [[جبهه]]. کم تر پیش می آمد برای کسی هدیه ای چیزی بخرد. فقط یک بار. آمده بود مشهد. دخترم را برد بیرون بگرداند. وقتی برگشت، دیدم برایش اسباب بازی خریده.

یک [[کلت ]] غنیمتی توی دستش بود. چیز قشنگی بود. گفتم: چه قشنگه.

بقیه ی تیپ ها یا مشمول قبول نمی کردند، یا مشمول ها را از [[بسیجی ]] هاسوا می کردند. می گفتند: مشمول که بسیجی نمی شه.

دور آتش نشسته بودیم و گپ می زدیم. ناصر کاظمی گفت: من اگه شهید هم بشم، خجالت نمی کشم. قبلا از خجالت [[جمهوری اسلامی ]] در اومدم. من با کشف کردن کاوه یک خدمت اساسی به این نظام کردم.

من قبلا فقط جبهه ی [[جنوب ]] را دیده بودم و [[پاتک ]] [[عراقی ]] ها را با [[تانک ونفربر]] و[[نفربر]]. پاتک با نیروی پیاده برایم اصلا جا نمی افتاد. وقتی دیدم آن همه نیروی پیاده دارند به سمت ما می آیند، کم دست پاچه نشدم. پرسیدم چند نفرند؟