علی اصغر اصغری که نام پدر شهیدش را بر او نهاده اند، تصویری از پدر ندارد اما کمک او را در زندگیش حس کرده و معتقد است ارتباط با پدر همیشگی مانده. او در این رابطه می گوید: قبل از ازدواج درموقعیت های فردی و بعد از ازدواج در موقعیت های زندگی حضور پدرم را با تمام وجود لمس کرده ام. در دوران بچگی و نوجوانی چندبار خوابشان را دیده بودم؛ دیگر سالهاست که به خوابم نیامده اند. اما از نظر معنوی، حضور ایشان را حس می کنم اگر جایی هم باشد که حس نکرده ام به خاطر دوری خودم بوده است.ایشان همیشه هست پیگیر همه چیز، و هوای ما را دارد. این به من ثابت شده است.
در مبارزه با کومله و ضد انقلاب حضور داشت/جزو هسته تشکیل دهنده سپاه کردستان بود
او از جزئیات نحوه ی شهادت پدر چیزی نمی داند و می گوید: ایشان با تعداد کمی از جزیره مجنون به سمت بصره پیشروی می کنند.یکی از فرزندان آیت الله سعیدی هم که از دوستان نزدیک پدرم بوده به ایشان می گوید نرو حضور شما اینجا لازم است اما پدرم قبول نمی کند و می روند. ایشان از اوایل انقلاب که در کردستان با کومله و نیروهای ضد انقلاب درگیری هایی وجود داشت بارها مجروح شده بود. از تشکیل دهندگان هسته اصلی سپاه آنجا هم بود.پدرم در ابتدای انقلاب در فعالیت های انقلابی و جهادی از همه جلوتر بود و به کرات به جبهه اعزام شده بود که طی این اعزام ها مجروحیت بسیاری برایش اتفاق افتاده بود. ترکش های زیادی خورده بودند. یکبار هم دستش تا مرز جدا شدن رفته اما با وجود سنگینی مجروحیت بهبود یافت. منبع: <ref>فرازی از خاطرات شهدا 2</ref>==پانویس==<references />