ویرایش‌ها

یادم می آید روزی که برادر بزرگترم مجتبی می خواست همراه رفقایش به جبهه اعزام شود، من ساک او را از درب حیاط گرفتم و او را تا میدان روستا همراهی کنم از آنجایی که ساکش سنگین بود و من نیز کوچک بودم و توان حمل ساک را نداشتم چند قدمی با او ساک را برداشتم. ایشان با مردم کوچه و محل آبادی خداحافظی کرد. من از او عقب ماندم و حتی به زمین خوردم. او آمد و مرا بلند کرد و لباس هایم که خاک آلود شده بود را تکان داد و یک لگد به جایی که من به زمین خورده بودم زد جهت تسلی دلم مرا به پشت گرفت و سریع رفت تا جایی که به میدان آبادی رسیدیم مرا پایین گذاشت و ما آنجا منتظر اعزام ایستادیم تا اینکه ساعت و وعده اعزام فرا رسد. او آمد و مرا چند بوسه به عنوان خداحافظی کرد و بعد با پدر و مادرم خداحافظی نمود و رفت. از یکی از دکان های همان میدان روستا برایم خوراکی خرید و آورد به من داد و دست مرا در دست مادرم گذاشت و بعد سوار اتوبوس شد . همین طور که اتوبوس می رفت هی به عقب برمی گشت و دست برایم تکان می داد و هرگز این لحظه از خاطرم بیرون نمی رود .

منبع سایت: http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=14927