یک دفعه فرزندم رضا که از جبهه به مرخصی آمده بود یک ترکش با خود آورده بود و می گفت : مادر جان رزمندگان با این ترکش ها به شهادت می رسند . وقتی ترکش به من هم خورد و به شهادت رسیدم یک بشقاب پر نقل می کنی و می بری بین مردم پخش می کنی و بگو خدایا تو این بچه را به من دادی و من او را در راه تو دادم . او را از من قبول کن و گفت اگر یک وقت شهید شدم گریه نکنی که دشمن شاد شود . بلکه شادی کن و بگو من خوشحالم که بچه ام را در این راه دادم .
روزی رضا آمد و گفت می خواهم به جبهه بروم . گفتم تو هنوز کوچکی . نمی توانی به جبهه بروی . گفت پس لباسهای مرا حاضر کن می خواهم به حمام بروم . پدرش هم نبود. لباسهایش را برداشت و رفت حمام . ساعت 12 شد دیدم ایشان نیامد . گفتم خدایا این بچه کجا رفته است . وقتی پدرش آمد از ما پرسید رضا کجاست ؟ گفتم : حمام رفته است . پدرش به حمام می رود ولی او را در حمام پیدا نمی کند . صاحب حمامی می گوید به حمام آمد و زود ساکش را برداشت و با ماشین های عبوری مشهد رفت . از مشهد به جبهه اعزام می شود و از ایلام به ما زنگ زد و گفت مادر جان غصه نخوری . ناراحت نباش . من از ایلام تلفن می زنم .منبع: سایت یاران رضا <ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8896سایت یاران رضا]</ref>==پانویس==
<references />== ردهها ==
{{ترتیبپیشفرض:پرویز_رضا_دلاوری}}
[[رده: شهدا]]