گویا که این دلهره مادر وبی تابی همسر بیجا نبود ودر آن سوی جبهه پرویز در اوج نبرد بود چهار تیرماه سال 1367 بود وزمانی که فقط یک روز به تولد پرویز باقی مانده بود وپرویز در منطقه ی طلایه به نبرد می پرداخت ناگهان براثر بمباران شیمیائی به [[شهادت]] رسید ودر همان حین مورد اصابت گلوله آرپی چی قرار گرفت وپیکر پاکش تکه تکه شد. تا جائیکه هر قطعه از بدنش به سمتی پرتاب شده بود وگویا که کربلا در دیدگان همه زنده شده بود.
به هر نحوی بود بعد از یک هفته تکه های بدن پرویز را به پشت جبهه رساندند و وقتی همسر ومادرش از این خبر آگاه شدند در غم واندوهی عمیق فرور فتند واز اینکه شنیدند پیکر پاک [[شهید]] 1 هفته در همان منطقه مانده بود بیشتر رنجیده شدند.
مادر که هنوز 4سالی از [[شهادت]] پسر دیگرش نگذشته وتا به آن روز آرام نگرفته بود در نهایت خزن واندوه، دوباره به سوگ نشست وپیکر پاک فرزندش را روانه گلزار شهدای دزفول کردند. تادر کنار دیگر شهداء آرام گیرد و مادر درکنار قبر فرزندش به سوگ نشست واز پسرش خواست تا سلام مادر را به فرزند دیگرش(اکبر) برساند. وهردو کبوتر زخمی اش را به خدا سپرد واز خدا خواست تا صبر جمیل به او عنایت کند.<ref>[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/41936 سایت شهدای ارتش]</ref>==پانویس== <references />
منبع:سایت شهدای ارتش
http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/41936
== ردهها ==