پل7(پیروزی )
اولین پلی که روی بهمنشیر احداث شد پلی موسوم به پلی چوبی بهمنشیر یا جسر بهمنشیر بود. این پل که روی آن با تخته پوشانده شده بود، در سال 1290 ش توسط شرکت نفت برای رفت و آمد به اهواز و آبادان رو به روی در شمالی پالایشگاه ساخته شد و پلی بسیار کم عرض بود که عبور و مرور وسائل نقلیه از آن یک طرفه بود. از آنجایی که این پل در محل ایستگاه 7 اتوبوسرانی آبادان بر روی بهمنشیر ساخته شد، به پل ایستگاه هفت معروف شد. پس از جنگ، پل جدید ایستگاه 7 به نام پل پیروزی یا ثامن الائمه(ع) جایگزین پل قبلی شد.
پل ایستگاه 12 نیز در سال 1349 ش در محل ایستگاه 12 اتوبوسرانی آبادان روی بهمنشیر ساخته شد. این پل شمالیترین و اولین پل فلزی بهمنشیر است و طول آن 135 متر و پهنای آن 6 متر است. این پلها در واقع گلوگاه اصلی ورودی به شهر از سمت جاده اهواز و جاده ماهشهر محسوب میشوند. پس از قطع ارتباط جاده اهواز ـ آبادان و پیشروی نیروهای عراقی در 21/7/1359 به سمت ایستگاه 7 و 12 در شمالشرقی آبادان، تعداد محدودی از مدافعان که کمتر از یک گردان بودند، به مقابله برخاستند، اما با تشدید فشار دشمن و پیشروی آنها تا 2 کیلومتری ایستگاه 7 و 12، مدافعان در ساحل جنوبی بهمنشیر موضع گرفتند.
در 23/7/1359 مدافعان برای ممانعت از ورود دشمن به شهر بر روی پلها مینگذاری کردند و به ناچار مواضع توپخانه ارتش را که در ایستگاه 7 مستقر بود به کیلومتر 20 جاده ماهشهر منتقل نمودند. همین امر سبب شد تا جبهه خرمشهر از آتش پشتیبانی این توپخانه محروم شود. ارتش عراق در عبور از رودخانه بهمنشیر از این دو پل استفاده نکرد و کوی ذوالفقاری را برای عبور از بهمنشیر برگزید، چرا که عراق اولاً از ورود به شهر آبادان و بروز جنگ شهری ـ با توجه به تجارب ورود به خرمشهر ـ پرهیز داشت و ثانیاً در کوی ذوالفقاری فاصله میان رودخانههای اروند و بهمنشیر کمتر بود و از طرفی از لحاظ نظامی تصرف جاده خسروآباد (آخرین راه ارتباطی با ساحل جنوبی کشور) و دسترسی به ساحل اروندرود از طریق کوی ذوالفقاری با سهولت بیشتری امکانپذیر بود.
به طور کلی در عملیاتهای دورهی محاصره، نظیر عملیات 3/8/1359، عملیات سهراهی آبادان (19/9/1359)، عملیات توکل (20/10/1359) و عملیات تپههای مدن (25/2/1360)؛ جبهه ایستگاه 7 و 12 یکی از محورهای اصلی هجوم رزمندگان بود که درآنها دشمن متحمل خسارت و تلفاتی شد. پس از عملیات تپههای مدن، خطوط دفاعی رزمندگان به شمال سهراهی آبادان و در محور ذوالفقاریه منتقل شد و در نهایت در عملیات ثامن الائمه(ع) نیروهای جبهه ذوالفقاریه (ایستگاه 7 و 12) مأموریت انهدام خطوط دشمن در دو طرف جاده اهواز ـ آبادان و تصرف خاکریزهای اول تا سوم و پیشروی به سمت پل حفار را بر عهده داشتند.
کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 86 ـ 87
