ویرایش‌ها

مروري بر زندگي زندگی شهيد مظلوم و ..

راستي راستی, استقامت را از كه بايد آموخت ؟ از انسانهائي انسانهائی كه در طول سالهاي سالهای پس از پيروزي پيروزی انقلاب آماج شديدترين حملات ، در اجراي اجرای دشوارترين ماموريتها بوده ‌ اند يا از افرادي افرادی كه در كنار گود نظاره ‌ گر و تشويق كننده تضعيفها و تصميمات هستند؟ اگر پاسخ اول جواب ماست پس بايد استقامت زير بنائي بنائی باشد و پايداري پايداری در مقابل آماج تهمتها و... را اتصالي اتصالی به حق تعالي ‌ ، تعالی، از اين رو سير در زندگي زندگی رئيس ديوان عالي عالی كشور مي ‌‌‌ تواند می‌تواند انسان را با نحوة تربيتي نحوه تربيتی كه ميتواند استقامت را الگو باشد آشنا سازد و شما را به مرور اين انسان سراسر پايداري پايداری فرا مي ‌ خوانيممی‌‌خوانيم:

من محمد حسيني بهشتي حسينی بهشتی كه گاه به اشتباه محمد حسين بهشتي بهشتی مينويسند . نام اولم محمد و نام خانوادگي تركيبي خانوادگی تركيبی است از حسيني بهشتيحسينی بهشتی.در دوم آبان 1307 در شهر [[اصفهان ]] در محلة محله لومبان متولد شدم . منطقه زندگي زندگی ما يك منطقه قديمي قديمی از مناطق بسيار قديمي قديمی شهر است . خانواده من يك خانواده روحاني روحانی است . پدرم روحاني روحانی بود . پدرم در هفته چندر روز در شهر به كار و فعاليت مي ‌ می پرداخت و هفته ‌ اي هفته‌ای يك شب به يكي يكی از روستاهاي روستاهای نزديك شهر براي برای امامت جماعت وكارهاي و كارهای مردم مي ‌ رفت می‌رفت و سالي سالی چند روز به يكي يكی از روستاهاي روستاهای دور كه نزديك حسين آباد بود و روستاي روستای دورتر از آن حسن آباد نام داشت . آمد و رفت افراديكه افرادي كه از آن روستاي روستای دور به خانه ما مي ‌ آمدند می‌آمدند برايم بسيار خاطره انگيز است . پدرم وقتي وقتی به آن روستا مي ‌ رفت ، در منزل يك پنبه زن بسيار فقير سكونت مي ‌ كرد می‌كرد ، آن پيرمرد اتاقي اتاقی داشت كه پدرم در آن زندگي مي ‌ كرد زندگی می‌كرد . اين پيرمرد نامش جمشيد بود ، داراي دارای محاسن سفيد ، بلند و باريك ، چهره ‌ اش بياباني روستائي بيابانی روستائی ، و نوراني نورانی بود . پدرم مي ‌ گفت می‌گفت ما با جمشيد نان و دوغي مي ‌ خوريم دوغی میخوريم و صفا مي ‌ كنيم می‌كنيم و هميشه مي ‌ گفت می‌گفت : من سفره سادة ‌ ساده نان و دوغ اين جمشيد را به هر جلسه ديگري ديگری ترجيح مي ‌ دهم می‌دهم و اين جمشيد هر سال دو بار از روستا به شهر و به خانه ما مي ‌ آمد می‌آمد و من بسيار به او انس داشتم .

تحصيلاتم را در يك مكتب خانه در سن چهار سالگي سالگی آغاز كردم . خيلي سريع خواندن و نوشتن و خواندن [[قرآن ]] را ياد گرفتم و در جمع خانواده بعنوان يك نوجوان تيز هوش شناخته شدم . و شايد سرعت پيشرفت و يادگيري ، يادگيری، اين برداشت را در خانواده بوجود آورده بود . تا اينكه قرار شد به دبستان بروم ، دبستان دولتي دولتی ثروت در آن موقع كه بعدها بنام 15 بهمن ناميده شد . وقتي آنجا رفتم از من امتحان ورودي ورودی كردند و گفتند كه : بايد به كلاس ششم برود ، ولي از نظر سن نمي ‌ تواند نمی‌تواند . بنابراين در كلاس چهارم پذيرفته شدم و تحصيلات دبستاني دبستانی را در همانجا به پايان رساندم .

در آن سال در امتحان ششم ابتدائي ابتدائی شهر نفر دوم شدم . آن موقع همة كلاسهاي همه كلاسهای ششم را يكجا يك‌جا امتحان مي ‌ كردند می‌كردند . از آنجا به دبيرستان سعدي سعدی رفتم . سال اول و دوم را در دبيرستان گذراندم و اوائل سال دوم بود كه حوادث شهريور 20 پيش آمد . با حوادث 20 شهريور علاقه و شوري شوری در نوجوانها براي يادگيري برای يادگيری معارف اسلامي اسلامی بوجود آمده بود .

دبيرستان سعدي سعدی هم در نزديكي نزديكی ميدان شاه آن موقع و ميدان امام كنوني كنونی قرار دارد ، نزديك بازار است ، جائيكه جائي‌كه مدارس بزرگ طلاب هم همانجاست . مدرسه صدر ، مدرسه جده و مدارس ديگر . البته بطور طبيعي بين اينجا و منزل ما حدود چهار ، پنج كيلومتر فاصله بود كه معمولاً پياده مي ‌ آمديم می‌آمديم و برمي ‌ گشتيم بر می‌گشتيم . اين سبب شد كه با بعضي بعضی از نوجوانها كه درسهاي اسلامي درسهای اسلامی هم مي ‌ خواندند می‌خواندند آشنا شوم . علاوه بر اينكه در يك خانواده روحاني روحانی بودم و در خانواده خود ما هم طلاب فاضل جواني جوانی بودند ، يك همكلاسي همكلاسی داشتم يادم مي ‌ آيد می‌آيد كه او هم فرزند يك روحاني روحانی بود . نوجوان بسيار تيز هوشي هوشی بود و پهلوي پهلوی من مي ‌ نشست می‌نشست . او در كلاس دوم به جاي جای اينكه به درس معلم گوش كند ، كتاب عربي مي ‌ خواند عربی می‌خواند . يادم هست و اگر حافظه ‌ ام حافظه‌ام اشتباه نكند او در آن موقع كتاب معالم الاصول مي ‌ خواند می‌خواند كه در اصول فقه است . خوب اينها بيشتر در من شوق به وجود مي ‌ آورد می‌آورد كه تحصيلات را نيمه كاره نيمه‌كاره رها كنم و بروم طلبه بشوم .

به اين ترتيب در سال 1321 تحصيلات دبيرستاني دبيرستانی را رها كردم و به مدرسه صدر اصفهان تحصيلات ادبيات عرب ، منطق ، كلام و سطوح فقه و اصول را با سرعت خواندم كه اين سرعت و پيشرفت موجب شده بود كه حوزه آنجا با لطف فراواني فراوانی با من برخورد كند . و چون پدر مادرم مرحوم حاج مير محمد صادق مدرس خاتون آبادي آبادی از علماي برجسته ‌ اي علمای برجسته‌ای بود و من يكساله يك‌ساله بودم كه او فوت شد و اين تداعي مي ‌ كرد تداعی می‌كرد در ذهن اساتيد من كه شاگردهاي شاگردهای او بودند به اينكه اين مي ‌ تواند يادگاري می‌تواند يادگاری باشد از آن استادشان . در طي طی اين مدت تدريس هم ميكردم . در سال 1324 از پدر و مادرم خواستم كه اجازه بدهند در يك حجره ‌ اي حجره‌ای كه در مدرسه داشتم ، شبها هم در آنجا بمانم و به تمام معنا طلبه شبانه روزي روزی باشم . از يك نظر هم فاصله منزل تا مدرسه 4-5 كيلومتري مي ‌ شد و هر روز رفت و آمد مقداري وقت از بين مي ‌ رفت و هم بيشتر به كارهايم مي ‌ رسيدم و هم در خانه ‌ اي كه بوديم پرجمعيت بود و من اتاق تنها نداشتم و نمي ‌ توانستم به كارهايم بپردازم . البته من در آن موقع فقط يك خواهر داشتم ولي با عموها و مادر بزرگ همه در يك خانه زندگي مي ‌ كرديم ، به اين ترتيب خانه ما شلوغ بود و اتاق كم .