شهید ابراهیم درافشان تاریخ تولد :1341/04/01 تاریخ شهادت : 1362/03/23 محل شهادت : نامشخص محل آرامگاه :گیلان - بندرانزلی - انزلی گلزارشهدا
زندگی نامه
بسم رب الشهدا الله اکبر یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه. فادخلی فی عبادی. وادخلی جنتی. ای نفس قدسی مطمئن و دل آرام ( بیادخدا ) امروز بحضور پروردگارت باز آی که تو خشنود ( بنعمتهای او ) و او راضی از تو است. باز آی و در صف بندگان خاص من درآی. و در بهشت من داخل شو. ( فجر - آیه 27-30 )
زندگینامه و یادنامه
( حماسه شهادت سرباز قرآن شهیدابراهیم درافشان ) باردیگر خالق هستی و زمین عاشقی از معشوقه هایش را به سوی خود فراخواند و این عاشق به سوی او پرواز نمود باردیگر میوه ای از درختی پربار رسید و باردیگر زمین آغوش خود را برای عزیزی باز نمود و او را در بغل گرفت و آن عزیز شهید همیشه جاویدمان ابراهیم درافشان است که با شهادت خویش سخن امام حسین (ع) که فرمودند هیهات من الذله ذلت و خواری از ما دور است را عینیت بخشید. شهید ابراهیم درافشان که سومین فرزند خانواده بود در تیرماه سال 1341 در یک خانواده مستضعف و مذهبی در بندر امام چشم بجهان گشود و از کودکی با نیازهای مادی و معنوی اجتماع آشنا گردید. دوران ابتدایی را در شرایط مالی پشت سرگذاشت در این دوره از نظر اخلاقی و گذشت تفاوتهای فاحشی بین او و بقیه افراد خانواده متشکل از سه برادر و یک خواهر در وی مشاهده میشد با توجه به استعدادهای فاحشی که داشت توانست در این مدت برای خود اندوخته سازد همیشه شاگردی نمونه و انسانی متواضع و بردبار بود پس از فراغت کلاس درس به کمک پدر در تامین معاش خانواده و در تابستانهای گرم جنوب با شرایط دشوار خود را به کار مشغول میساخت. شهید ابراهیم جوانی با محبت و با گذشت و خونگرم بود در برخور,d د با اطرافیان و نزدیکان احترام خاصی در وی مشاهده میشد با وجود اینکه اکثراً در خود فرو میرفت و سخنی بر لب نداشت از کنجکاوی و هوش و ذکاوت سرشاری برخوردار بود. در زمان رژیم و خفقان و طاغوت فردی پرشور در مراسم عاشورا و دیگر مراسم سوگواری و عزاداری بود و صدای حسین حسین و سینه زدن در او انقلابی شکوفا می کرد فردی بود که اصلاً زیر بار زور نمیرفت تا مسئله ای برایش ثابت نمی شد به سادگی قبول نمی کرد که این افکار وی مصادف با دوران انقلاب بود شهید همراه دوستانش هر روز به تظاهرات و مقابله با افراد نظامی مسلح می پرداختند و به پخش اعلامیه ها مشغول می شدند تا اینکه در روزی از تظاهرات که افراد ژاندارمری مردم را محاصره کرده بودند بدون هیچ ترسی با همراهی دوستانش هتل بزرگ شهر را که مرکز فساد و عیاشی بود به آتش کشیدند که بدینوسیله صدها جوان را که راهی این مرکز شیطانی کشیده شده بودند نجات دادند پس از انقلاب شهید ابراهیم به اتفاق دوستانش به حفاظت شهر و بازرسی جاده ها پرداختند و قابل توجه است که همه آنها با یک تکه چوب و با اتکاء به خداوند به اینکار مقدس دست زدند چون آن شهر پر از قاچاقچی بود و به افرادی نیاز داشت که جلوی این دزدی ها را بگیرند و شهید با آگاهی به این مسائل و در خطر بودن جانش با علاقه به حراست مشغول بود پس از گرفتن دیپلم علوم تجربی تصمیم به تشکیل خانواده داد که یکسال بعد از ازدواج به خدمت سربازی فرا خوانده شد و پس از گذراندن مدت آموزش به جبهه شلمچه در جنوب و پس از آن به خرمشهر و سپس در جبهه مریوان مستقر گردید شهید در عملیات مختلفی شرکت نمود در جبهه ها زبانزد همرزمان و همسنگرانش بود و به عنوان سربازی راستین و متعهد و مسئول شهره بود با اسرار از وی تقاضا میشد که امام جماعت شود و بقیه پشت سر وی نماز بگزارند اما با تواضع و فروتنی خاصی که در چهره شهید مشخص بود خود را شایسته آن نمیدانست به گفته همسنگرانش که با او در عملیات شرکت داشتند در هنگام پیشروی در دل شب می گفتند که با هم در یک ستون پیش می رفتیم ولی در یک لحظه می دیدیم که ابراهیم پیدا نیست و وقتی او را در میان انفجار گلوله و تانک و توپ و رگبار تیرها صدا می کردیم صدای او را خیلی جلوتر می شنیدیم که می گفت من اینجا هستم چرا عقب مانده اید زودتر بیایید و اینگونه شجاعتی و دلاوری در انسان بدست نمی آید مگر اینکه عشق امام حسین (ع) در دل وی باشد آری این عشق به لقاءالله بود و این عشق به رسیدن به معبود و رهبرش بود که او را چنین بی باکانه و بدون هیچ هراسی به جلو می راند شهید ابراهیم یکبار از ناحیه ران مورد اصابت ترکش خمپاره مزدوران کافر بعثی شد و پس از مدتی مداوا و بستری شدن در بیمارستان بهبودی یافت و مجدداً روانه جبهه شد سرانجام برای دومین بار صبح روز 1362/03/23 در اولین روز ماه مبارک رمضان بوسیله ترکش خمپاره دشمنان خدا مزدوران بعثی صهیونیستی عراق از ناحیه سر آسیب کلی دید و به شهدای صدر اسلام پیوست: روانش شاد و یادش گرامی و راهش پر رهرو باد[۱]