شهید عباس علی تاجی

تاریخ تولد : 1347/12/08

نام : عباسعلی‌ محل تولد : اسفراین

نام خانوادگی : تاجی‌ تاریخ شهادت : 1366/04/22

نام پدر : رمضانعلی‌ مکان شهادت : ماووت

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : دانش آموز یگان خدمتی :

گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار : قاسم آباد

عباسعلی تاجی در سال 1347 در روستای قاسم آباد اسفراین دیده به جهان گشود. او پنجمین فرزند خانواده بود. دوره کودکی را در محیط پر از مهر و صفا و صمیمیت زادگاهش گذراند. او دوره ابتدایی تحصیلی را در زادگاهش گذراند. وضع درسی اش خوب و رابطه اش با معلمان و دوستانش ایده آل بود، همه او را به شوخ طبعی می شناختند. او در خانواده ای نمونه رشد کرد. تحرک و تلاش در کارها را از والدینش آموخت. همواره تلاش می کرد تا در کشاورزی به پدرش کمک کند. دوره راهنمایی را در شهر اسفراین ادامه داد، در این دوره نیز فعال و پرجنب و جوش بود. صداقت، مهربانی و دلسوزی از خصیصه های بارز شهید بود، با این ویژگی ها همه او را دوست داشتند. برای پدر و مادرش احترام خاصی قایل بود با

خواهر و برادرش رابطه دوستانه ای داشت. به ورزش بخصوص کشتی و طراحی و نقاشی نیز علاقه زیادی داشت. خوی مردانگی و اخلاق و رفتار ورزشکاری در حالت و رفتار او به وضوح دیده می شد. اوقات فراغت را به انجام دادن کارهای هنری، مذهبی و ورزشی می گذراند.

• پدرش می گوید:

«رابطه اش با معلمان خیلی خوب بود. در کودکی با گل وسایل گلی درست می کرد؛ گاهی هم نقاشی می کرد. دوستان، همسایه ها، معلمین و هم کلاسی ها از وی راضی بودند. وظایف خود را در منزل و بیرون به خوبی انجام و به پاکیزگی و نظافت اهمیت می داد او دارای اخلاق ورزشی بود به دیگران کمک و در موقع لازم دیگران را امر به معروف و نهی از منکر می کرد. خوش اخلاق، خنده رو و منظم بود و هرکاری را به موقع انجام می داد، سعی می کرد مشکلاتش را خودش حل کند، همیشه دوست داشت که معلم شود و می گفت: «خدا کند که من معلم شوم تا به بچه های روستا درس بدهم» فرایض دینی را به نحو احسن انجام می داد. نماز را به موقع می خواند؛ گاهی بعد از نماز قرآن تلاوت می کرد. برای نماز بیشتر ا.قات به مسجد می رفت، بعد از نماز در اکثر دعاهای خود می گفت: «خدایا خودت به اسلام و مسلمین کمک کند تا ریشه ظلم خشک شود.»

• مادرش می گوید:

«عباسعلی در کودکی بچه ای شیرین زبان و دوست داشتنی بود، ما سعی کردیم او را با اصول اسلامی و اجتماعی آشنا کنیم وضع درسی او متوسط بود. معلمان می گفتند: پسر مرتبی است. به مسائل مذهبی علاقه زیادی داشت. در وقت بیکاری به کارهایی چون ورزش و نقاشی می پرداخت و صداقت و فروتنی داشت.»

عباسعلی تاجی نوجوانی پاک و مخلص بود، فرایض دینی را به موقع به جا می آورد به دیگران نیز توصیه می کرد که به امور مذهبی اهمیت بیشتری بدهند. در ماه محرم و صفر مرتب در مسجد حضور می یافت و در مراسم سینه زنی، نوحه خوانی و عزاداری شرکت فعال داشت.

دوست داشت و آرزو می کرد که کاش یکی از یاران امام حسین (ع) در کربلا می بود تا دوشادوش آنان با دشمنان خدا می جنگید از دوره راهنمایی به عضویت پایگاه مقاومت بسیج درآمد و یکی از اعضای فعال بود.

• برادرش محمد علی تاجی می گوید:

«به پدر و مادرم علاقه زیادی داشت برای اعضای خانواده احترام خاصی قائل بود مودب و خوش اخلاق بود. بعد از اینکه به عضویت بسیج درآمد علاقه زیادی به مسائل نظامی به خصوص جبهه پیدا کرد می خواست به جبهه برود.»

شهید در پایگاه مقاومت بسیج در واحدهای تبلیغات، تدارکات و هنری و ورزشی فعالیتهای زیادی داشت کم کم با آموزشهای نظامی آشنا گردید. شهادت جوانان و نوجوانان ما در او اثر زیادی گذاشت، علاقه زیادی به جبهه پیدا کرد. به او می گفتند: هنوز کوچک هستی درسهایت را بخوان و بعد به جبهه برو! روزی به مادر می گوید: می خواهم برای کاری به اسفراین بروم، لباسهایش را در ساکش می گذارد و به جبهه می رود.

• همرزمش عباسعلی خاکسار می گوید:

«او فردی پرتلاش و مذهبی، مقاوم و صبور بود. از عملیات ترسی نداشت فردی مومن متعهد بود. قرآن تلاوت و نماز جماعت شرکت می کرد، خوش اخلاق و دلسوز و طرفدار عدالت و برابری بود. سعی داشت اگر به کسی ظلم می شود، حق او را بگیرد. به ورزش بخصوص کشتی علاقه بسیاری داشت. او با علاقه به جبهه و جنگ و براساس رهنمودهای امام (ره) و دفاع از میهن اسلامی و جلوگیری از ظلم و ستم و غارتگری دشمنان به جبهه رفت تا رودررو با دشمن بجنگد. مخالف هر گونه ظلم و ستم و بی عدالتی بود، می گفت: ما باید مثل امام حسین (ع) با ظالمان بجنگیم و خون خود را در این راه بدهیم.»

همرزمش حسین پور احمد می گوید:

«بار اول که می خواستیم با هم به جبهه برویم عباسعلی موهایش را کاملاً کوتاه کرده بود. گفتم که عباس! چرا موهایت را کوتاه کرده ای؟ گفت: اگر اسیر شدم عراقی ها خوشحال نشوند و موهایمان ابزاری برای شکنجه ما از طرف عراقی ها نباشد. همه برادران خندیدند و گفتند. جنگ نکرده به فکر اسیر شدن هستی.»

• همرزمش علی غزلی می گوید:

«پانزده نفر برای لشگر ویژه انتخاب شدند که عباسعلی نیز جزو آنان بود. برای خداحافظی پیش من آمد. گفتم ما را ترک می کنی؟ گفت: تنها تو نیستی ما همه با هم برادریم و دیگران هستند. به خط مقدم رفت در موقع رفتن گفت: «دوربینی که شریکی خریده بودیم دست تو باشد و از آن استفاده کن؛ اگر پدرم خواست، به اندازه سهم من به او بده، وگرنه به همان اندازه پول به صندوق صدقات بیانداز!»

عباسعلی تاجی در مدت جبهه بارها به خط مقدم رفت، فردی شجاع، دلاور و بزرگ منش بود از نظر جوانمردی و شهامت الگوی دیگر رزمندگان بود. در بهار سال 1366 او فعالیت زیادی در جبهه انجام داد. شب قبل از عملیات حالتی عجیب داشت؛ با خدا راز و نیاز می کرد به دیدار دیگر دوستان و همرزمان می رفت از همرزمانش بخصوص عباسعلی خاکسار و علی غزلی خداحافظی کرد. چهره اش نورانی شده بود و همه شهادت را در چهره او می دیدند و این چنین بعد از ماهها

تلاش و پاسداری از میهن اسلامی در منطقه جنگی ماووت به سال 1366 در محاصره دشمن قرار می گیرد و به درجه رفیع شهادت نایل می گردد. پیکر پاک شهید با حضور چشمگیر مردم شهید پرور اسفراین بخصوص روستاهای دهستان فرطان، قاسم آباد، ولی آباد، دولت آباد و عباس آباد با شکوه تشییع و در مزار روستای زادگاهش به خاک سپرده می شود.

• همرزمش حسین خسرو شیری می گوید:

«عباسعلی در عملیات ماووت عراق به من گفت: بلند شو و آر.پی.جی بزن گفتم برادر تاجی! ما در محاصره دشمن هستیم چطور آر.پی.جی بزنم! نیروها از هم دور شده بودند برادر تاجی اسلحه را برداشت و به جلو رفت که لابلای درخت های بلوط دیده نمی شد. ما ناچار عقب نشینی کردیم؛ بعد متوجه شدیم که او به شهادت رسیده است.»

• همرزمش محمد حسین شاکری می گوید:

«همرزم او برایم تعریف کرد که در ماووت عراق با کردانی درگیر می شوند، در محاصره قرار می گیرند که شهید تاجی می گوید من آنها را سرگرم می کنم، شما فرصت را غنیمت بشمارید و به عقب بروید: او این کار را انجام داد و شهادت را با دل و جان پذیرفت.»

- زمانی که می خواستیم با عباسعلی تاجی به جبهه برویم روز اعزام دیدم ایشان سرش را تراشیده است. گفتم: عباسعلی چرا سرت را تراشیدی؟ گفت: اگر اسیر شدم و به دست عراقی ها افتادم نتوانند موهای سرم را بکشند و مرا اذیت کنند و اگر هم خدا قسمتم کرد و لیاقتش را داشتم که به شهادت برسم هنگام غسل دادن اذیت نشوند و راحت تر غسلم دهند که همه برادران اطرافمان این کار ایشان را تحسین کردند .

- به یاد دارم عباسعلی چند تا کبوتر داشت که از بچگی آنها را بزرگ کرده بود و کبوتر ها اهلی شده بودند.آنقدر این کبوتر ها به عباسعلی عادت کرده بودند که هر جا می رفت روی شانه او می نشستند و می رفتند. زمانی که خبر شهادت عباسعلی را آوردند و او به درجه ی رفیع شهادت نائل شده بود بچه های روستا کبوتر ها را از ما دزدیدند. من خودم تا چندین هفته و شاید چندین ماه اخیر می دیدم که این کبوتر ها می روند و هر پنج شنبه عصر که ما سر مزار ایشان می رفتیم مشاهده می کردیم که کبوتر ها هم در آن جا هستند و به دور مزار عباسعلی در حال پروازند .

- عباسعلی بسیار انسان دلسوزی بود خاطره ای که هیچ وقت آن را فراموش نمی کنم ای است که یک روز: قصد داشتم برای دیدن یکی از دوستانم به گردان دیگری بروم که شهید گفت: من هم با تو می آیم. اما من قبول نکردم و خودم تنها رفتم و تا غروب هم همان جا ماندم. بعد که برگشتم برادران همسنگر گفتند از زمانی که شما رفتید عباس پیش ما نیامده و ناهار هم نخورده است و همانطور گریه می کرد که نکند برای شما اتفاقی بیفتد. بعد من عباس را صدا کردم و گفتم: بیا من سالم برگشتم و اتفاقی برایم نیفتادهاست .

- یک شب خواب دیدم که همرزمم عباسعلی تاجی در عملیاتی به شهادت رسید . روز بعد که ایشان را دیدم به من گفت : قرار است من و تو با 3 - 4 تا از رزمنده های دیگر برای شناسائی به جلو برویم. به ایشان گفتم : که دیشب خواب دیدم شما به شهادت می رسید . گفت : اگر لیاقت داشته باشم . آرزویم این است که به شهادت برسم . وقتی 4 - 5 نفری رفتیم برای شناسائی هنگام برگشتن . عراقی ها مات را محاصره کردند. ما هم گیر افتادیم . ایشان به ما گفت : شما به عقب فرار کنید من اینجا می ایستم و آنها را سرگرم می کنم. به ایشان گفتم : من می ایستم ولی قبول نکرد. از لابه لای درختان بلوط بیرون آمد و عراقیها هم شروع کردند به تیر اندازی و ما هم سریعا به عقب برگشتیم. وقتی به قرارگاه همان رسیدیم هر چه منتظر شدیم ولی ایشان نیامد و فهمیدیم که به درجه رفیع شهادت نائل گردیده است. دوباره برگشتیم به محلی که ما را عراقیها محاصره کرده بودند دیدیم ایشان در اثر اصابت گلوله به قلبش شربت شهادت را نوشیده است و جسد ایشان را به عقب بردیم و به خانواده شان اطلاع دادیم که ایشان به شهادت رسیده است .

- به خاطر دارم یک روز نزدیک ظهر بود که دخترم زهرا با ناراحتی وارد خانه شد . گفتم: چه شده است ؟ چرا اینقدر ناراحتی ؟ اتفاقی افتاده است ؟ گفت : مادر جان در خیابان بودم و با دوستانم صحبت می کردم که روسری ام عقب رفته بود و خواستم روسری ام را درست کنم که یکدفعه چشمم به برادرم عباسعلی افتاد و ایشان نزدیک من آمد و یک سیلی محکم به گوشم زد و گفت : این چه طرز لباس پوشیدن است ؟ و ما را نصیحت کرد . من هم چون جلوی دوستانم ضایع شدم طاقت نیاوردم و به خانه آمدم. ظهر که شد نهارم را درست کرده بودم تا عباسعلی بیاید و همه با هم نهار بخوریم. وقتی عباسعلی آمد بعد از سلام و احوال پرسی گفت : مادر جان نهار را بیار تا بخوریم. وقتی نهار را آوردند و همه نشستند تا نهار بخورند دخترم زهرا نیامد و قهر کرده بود . ایشان نهارش را نخورد و رفت داخل اتاق زهرا و از او معذرت خواهی کرد و او را برای نهار خوردن به پیش ما آورد. وقتی نهار تمام شد سفره را جمع کردیم . ایشان به دخترم زهرا گفت : زهرا جان اگر من جلوی دوستانت به تو سیلی زدم به خاطر این بود که هیچ موقع یادت نرود که حجابت را رعایت کنی و دوستانت از تو درس بگیرند و بداند حجاب مسئله ای مهم است و ما برای همین به جنگ می رویم تا از ناموسمان دفاع کنیم . تا دست بیگانه ها به شما نرسد. زهرا از ایشان تشکر کرد .

- من عباسعلی تاجی با هم در جبهه بودیم و به خاطر دارم قبل از عملیات که به ایشان گفتم، عباس جان بیا با هم کشتی بگیریم . ایشان هم قبول کرد . شروع کردیم به کشتی گرفتن و بعد از چند دقیقه مبارزه یکدفعه مرا بلند کرد ومحکم به زمین کوباند . من قبول نکردم و قبول نکردم و دوباره با ایشان کشتی گرفتم و مثل سری اول به زمین افتادم . ایشان مرا بلند کرد و در آغوش کشید و مرا بوسید و گفت : برای آخرین باری بود که با هم کشتی گرفتیم و دیگر همدیگر را نمی بینیم و خداحافظی کردیم و ایشان از من جلوتر حرکت کرد که عملیات شروع شد. وقتی عملیات به اتمام رسید خبر شهادتش را برایم آوردند .

- عباسعلی و فرزنده دیگرم محمد علی تفاوت زیادی از نظر سنی و قد نداشتند . فقط عباسعلی یک سال از محمد علی بزرگتر بود. هر وقت برای این دو جنسی بر می داشتیم جفت می خریدیم . یادم هست که یک روز به بازار رفتم و برای هر دو فرزندم کفش بخرم . دو جفت هم شماره خریدم . فقط رنگشان فرق داشت . وقتی کفشها را آوردم تا پایشان کنند برای هر دو اندازه بود . گفتم هر رنگی را که دوست دارید بردارید . عباسعلی یک جفت را برای خود انتخاب کرد و برداشت که محمدعلی هم انگشت گذاشت روی همان کفشی که عباسعلی برداشته بود. خلاصه با هم جر و بحث کردند . که در آخر عباسعلی کفشها را به محمد علی داد و جفت دیگر را برداشت و از کار ایشان واقعا خوشحال شدم .

- به یاد دارم که نیمه های شب بود که از خواب بیدار شدم و خیلی تشنه بودم . رفتم سر یخچال تا آب بخورم ناگهان دیدم که چراغ داخل انباری روشن است. با خودم گفتم حتما دزد آمده است. رفتم بیرون و یواش یواش نزدیک اتاق انباری شدم و درب را باز کردم . دیدم برادرم عباسعلی چراغ دستی را روشن کرده و زیر همان نور دارد نماز می خواند. صبر کردم تا نمازش تمام شود تا به ایشان بگویم چرا اینجا نماز می خواند. ولی وقتی نمازش تمام شد شروع کرد به دعا کردن و گریه کردن . وقتی خواستم برگردم پایم به درب خورد و صدا کرد . ایشان فهمیدند پشت درب هستم . گفت : خواهر جان بیا داخل می دانم توئی . وقتی آمدم داخل نشستم . گفت: خواهش می کنم راجع این موضوع با کسی صحبت نکن چون نمی خواهم کسی بفهمد.^[۱]

1. ↑ سایت یاران رضا